مرکز مطالعات و توسعه آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی نیشابور، نیشابور، ایران. ، mahdavifh1@mums.ac.ir
چکیده: (16 مشاهده)
نزدیک به یک قرن از انتشار گزارش فلکسنر میگذرد؛ سندی که با نقد نظامهای پراکنده و فاقد استاندارد، نقطه عطفی در یکپارچهسازی آموزش پزشکی بر پایه علوم پایه و کارآموزی بالینی ایجاد کرد (1). با این حال، چشمانداز کنونی سلامت جهانی به شدت با دوران فلکسنر تفاوت دارد. جمعیت جهان به سرعت در حال پیر شدن است و الگوی غالب بیماریها از عفونتهای حاد به بیماریهای مزمن و چندگانه تغییر یافته است. این گذار اپیدمیولوژیک، همراه با هزینههای روزافزون مراقبت، نظامهای آموزشی را با معمایی پیچیده مواجه ساخته است. کمیسیون لانست در سال ۲۰۱۰ با درک این دگرگونیها، گذار از برنامههای درسی مبتنی بر زمان به رویکردهای مبتنی بر شایستگی را پیشنهاد کرد و بر مؤلفههایی چون مراقبت تیمی، تصمیمگیری بیمار‑محور و بهکارگیری فناوریهای نوین تأکید ورزید (2).
نوع مطالعه:
نامه به سردبير |
موضوع مقاله:
آموزش پزشكي دریافت: 1405/6/9 | پذیرش: 1405/6/16 | انتشار: 1405/7/6