دوره 15، شماره 4 - ( زمستان 1399 )                   جلد 15 شماره 4 صفحات 260-270 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


دکترای برنامه ریزی درسی، مرکز مطالعات و توسعه آموزش علوم پزشکی دانشگاه علوم پزشکی بیرجند، بیرجند، ایران. ، y_mohammady_29@yahoo.com
چکیده:   (431 مشاهده)
مقدمه: انگیزش تحصیلی دانشجویان در دانشگاه ها یکی از موضوعاتی است که در حوزه  ی آموزش عالی و سیستم دانشگاهی هر کشوری اهمیت زیادی دارد و از شاخص‌های مهم در ارزیابی کیفیت نظام آموزش عالی است. از عوامل مهم و تأثیرگذار بر انگیزش تحصیلی دانشجویان، روش های تدریس اساتید در کلاس درس است. بر این اساس هدف مطالعه حاضر مقایسه تأثیر آموزش به روش سخنرانی و ترکیبی در مبحث تشخیص و درمان دیس لیپیدمی بر انگیزش تحصیلی کارآموزان و کارورزان پزشکی بود.
روش بررسی: پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی با پیش آزمون و پس آزمون و گروه کنترل است که بر روی 100 نفر کارآموز و کارورز در گروه قلب دانشگاه علوم پزشکی بیرجند انجام شد. نمونه مورد مطالعه به صورت تصادفی در دو گروه(مداخله 50 نفر و کنترل 50 نفر) انتخاب شدند. مبحث تشخیص و درمان دیس لیپیدمی به روش سخنرانی (سنتی) به مدت 4 ساعت (2 ساعت در هر هفته) در گروه شاهد و به روش ترکیبی (آموزش مجازی و حضوری) در گروه مداخله تدریس شد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه محقق ساخته انگیزش تحصیلی 20 سؤالی استفاده شد.برای تجزیه و تحلیل داده¬ها از نرم افزار spss نسخه 22 و از آزمون T مستقل و زوجی در سطح معنی داری 05/0 تحلیل شد.
نتایج: نتایج نشان داد، میانگین و انحراف استاندارد انگیزش تحصیلی در پیش آزمون در گروه مداخله 47/4 ± 6/65 و کنترل 75/6 ± 68/64 و در پس آزمون گروه مداخله 64/4 ± 42/68 و گروه کنترل 13/4 ± 4/64 به دست آمد. بنابراین آموزش به شیوه ترکیبی بر انگیزش تحصیلی دانشجویان کارآموز و کارورز در سطح معنی داری 05/0 >P  تأثیر معنی داری دارد.
نتیجه‌گیری: انگیزش تحصیلی دانشجویانی که به شیوه ترکیبی آموزش داده شدند بیشتر از شیوه سخنرانی بود. بنابراین توصیه می شود اساتید در کلاس های درس از روش های تدریس ترکیبی استفاده کنند.
 
متن کامل [PDF 440 kb]   (159 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: آموزش پزشكي
دریافت: 1399/8/14 | پذیرش: 1399/8/21 | انتشار: 1399/12/28

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.