نقش بازخورد در آموزش بالینی: اصول، راهبردها و مدل‌ها The role of feedback in clinical education: Principles, strategies, and models 1 1 مقدمه: ارائه بازخورد، جزء ضروری و جدایی‌ناپذیر یادگیری است. بازخورد منجر به یادگیری و پیشرفت می‌شود و سبب می‌شود که دانشجو در مسیر دستیابی به هدف باقی بماند. متاسفانه در آموزش پزشکی، بازخورد یا خیلی‌کم ارائه شده و یا اصلا ارائه نمی‌شود. ارائه بازخورد در قالب مناسب نیز از جمله مسائلی است که باید مورد توجه قرار گیرد. هدف مقاله حاضر ارائه اصول و ویژگی‌های بازخورد موثر، راهبردها و مدل‌های ارائه بازخورد است. روش‌بررسی: در این مطالعه برای یافتن مقالات مرتبط با موضوع تحقیق، پایگاه‌های اطلاعاتی : Elsevier ، Google Scholar ، Sid و Magiranبا استفاده از کلید واژه‌های بازخورد (feedback)، ارزشیابی بالینی (clinical evaluation)، آموزش بالینی (clinical education) و مدل‌های ارائه بازخورد (feedback models) مورد جستجو قرار گرفت. در مورد مقالات فارسی سال 1385 و در مورد مقالات لاتین سال 2000 مبنا قرار داده شد. در مجموع 49 مقاله به دست آمد. از مجموع مقالاتی که به دست آمد، 34 مقاله مرتبط تشخیص داده شد و مورد استفاده قرار گرفت و 15 مقاله به دلیل نامرتبط بودن کنارگذاشته شد. نتایج: بازخورد باید به‌عنوان عامل ایجاد و تقویت بازاندیشی که یکی از مهم‌ترین اصول آموزش بالینی است مورد توجه قرار گیرد. بازخوردی موثر است که به‌صورت یک مرحله معین در آموزش در نظر گرفته شده باشد؛ ویژگی‌ها و اصول بازخورد در آن مدنظر قرار گرفته شود؛ و با بکارگیری راهبردها و مدل‌های مناسب ارائه شود. بازخورد هدفمند، برنامه‌ریزی شده و متعادلی که به شیوه‌ای مناسب و متناسب با مخاطبانش ارائه شود، بازخورد موثر و سازنده‌ای خواهد بود. نتیجه‌گیری: بازخورد معنادار ( meaningful) و سازنده(constructive) جنبه اساسی یاددهی و یادگیری بوده و برای دستیابی دانشجویان به اطلاعات سازنده ضروری است. بنابراین لازم است که اساتید و مربیان بالینی در خصوص ارائه بازخورد موثر آموزش کافی دریافت کنند. آشنایی با مدلها و راهبردهای ارائه بازخورد می‌تواند زمینه ارائه بازخورد سازنده و موثر را فراهم سازد. 2 Introduction: Feedback is an inseparable and integral part of learning. It promotes students' learning towards achieving goals. In the training of health professions, little feedback or a paucity of feedback can be observed. Giving correct feedback is another important matter that must be taken into account. Therefore, the aim of this study was to present the principles of feedback, its effective characteristics, the strategies, and models of feedback. Methods: In order to identify the relevant articles, online databases as Elsevier, Google Scholar, SID, and Magiran were searched using keywords such as feedback, clinical evaluation, clinical education, and feedback models were used. About Persian articles, the year of 1385, and Latin articles the year of 2000 have been considered as a base year. Totally, 49 articles were met the review potentiality. 34 articles were identified as relevant ones and included in the study as well as 15 papers were excluded due to being irrelevant. Results: Feedback must be considered as one of the most important tenets of clinical education like an agent for reflection and improvement. Feedback will be considered effective when it is intended as a certain period in education and its principles and characteristics will be considered and presented with appropriate strategies and models. If feedback is provided in an appropriate manner and with suitable information, the performance of the learner can be improved. Conclusion: Constructive and meaningful feedback is an essential part of teaching and learning for students to get instrumental information. Thus, teachers and clinical instructors must receive adequate training on feedback. Familiarity with models and strategies of feedback can pave the way towards providing effective and constructive feedback. 264 277 2015/04/27 1394/2/7 2015/11/25 1394/9/4 معصومه رحیمی M Rahimi - دانشجوی دکترای تخصصی رشته آموزش پزشکی، مرکز تحقیقات آموزش پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان Iran سهیلا احسانپور S Ehsanpour مربی گروه آموزش پزشکی، مرکز تحقیقات آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان Iran فریبا حقانی F Haghani دانشیار گروه آموزش پزشکی، مرکز تحقیقات آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان Iran haghani@edc.mui.ac.ir Feedback Clinical Evaluation Clinical Education Models of Feedback بازخورد ارزشیابی بالینی آموزش بالینی مدل‌های ارائه بازخورد Firoozehchian F, Ezbarmi ZT, Dadgaran I. Nursing-Midwifery students and teachers’ views of effective factors in clinical education. Procedia-Social Behav Sci 2012 ;47(0): 1832-7.##2- Sweet, Linda P, Pauline Glover, Tracey McPhee. The midwifery mini CEX e A valuable clinical assessment tool for midwifery education. Nurse Edu Practice 2013, 13(2): 147-53.##3- Ende J. Feedback in clinical medical education. Jama 1983; 250(6): 777-81.##4- Davis MH, Karunathilake I, Harden RM. AMEE education guide No. 28: The development and role of departments of medical education. Med Teacher 2005; 27(8): 665-75.##5- Prystowsky JB, DaRosa DA. A learning prescription permits feedback on feedback. Am J surgery. 2003;##185(3): 264-67.##6- Haghani F ,Fakhari M. Feedback in clinical education: Concept, Barriers, and Strategies. Iran J Med Edu##2014; 13(10): 869-85.##7- Chowdhury RR, Kalu G. Learning to give feedback in medical education. Obstetrician Gynaecol 2004; 6(4):##243-47.## ##

بررسی علل عدم حضور دانشجویان در کلاس‌های دروس نظری از دیدگاه اساتید و دانشجویان دانشکده دندانپزشکی دانشگاه‌ علوم پزشکی یزد Reasons for Students\' Absenteeism in Classroom: viewpoints of dental students and faculty members of Yazd School of Medicine 1 1 مقدمه: رسالت اصلی دانشگاه پرورش نیروی انسانی و ایجاد خلاقیت و نوآوری است که کلاس‌های درس سرآغازی برای انتقال مفاهیم و نیز تجربیات اساتید به دانشجویان و درک بهتر مطالب درسی است. پژوهش حاضر به‌منظور تعیین عوامل مؤثر بر عدم حضور دانشجویان در کلاس‌های درس نظری از دیدگاه اساتید و دانشجویان دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی یزد در سال 1393 انجام گردید. روش‌بررسی: این مطالعه توصیفی- مقطعی در سال 1393 به‌صورت سرشماری بر‌روی دانشجویان مقطع بالینی دکترای عمومی دندانپزشکی سراسری و بین‌الملل و اساتید هیأت‌علمی انجام شد. برای گردآوری داده‌ها، از پرسشنامه پژوهشگر ساخته حاوی 20 سوال در طیف 5 درجه‌ای لیکرت جمع‌آوری گردید. نتایج: از 115 نفر دانشجویی که در این پژوهش مورد بررسی قرار گرفتند 77 نفر (8/67%) مونث و 38 نفر (2/32%) مذکر بودند. از بین عوامل موثر بر عدم حضور دانشجویان در کلاس‌های دروس نظری از دیدگاه اساتید، بیشترین میانگین نمره به‌ترتیب مربوط به اجازه جزوه نویسی و ضبط صدای استاد (38/4%)، برگزاری کلاس‌ها آخر وقت (05/4%)، بی‌اهمیت بودن موضوع (61/3%) و دور بودن مسیر دانشگاه و نداشتن وسیله ایاب و ذهاب (61/2%) می‌باشد. از دیدگاه دانشجویان نیز داشتن امتحان قبل و بعد از کلاس (99/3%)، دوست نداشتن خصوصیات رفتاری استاد (63/3%)، بی‌علاقه بودن موضوع (33/3%) و دور بودن مسیر دانشگاه و نداشتن وسیله ایاب و ذهاب (27/3%) به‌ترتیب بیشترین میانگین نمره را به خود اختصاص دادند. نتیجه‌گیری: با توجه به یافته‌های این پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که حضور و یا عدم حضور در کلاس درس متاثر از عوامل مربوط به هردو گروه مدرسین و دانشجویان می‌باشد و علاقه دانشجویان به موضوع درس، روش تدریس و استفاده استاد از تکنیک‌های خلاق و جدید، خصوصیات اخلاقی و رفتاری استاد و زمان برگزاری کلاس‌ها است که میزان و تداوم حضور را تعیین می‌کند. 2 Introduction: The main mission of the university education is fostering human resources and creating creativity and innovation. Classrooms are suitable places for transferring teachers’ experiences to the students and a better understanding of educational contents. This study aimed to survey the causes of absenteeism in classroom, through the viewpoints of dental students and faculty members of Yazd Dental University in 1393. Methods: This cross-sectional descriptive study was performed on students who were studying clinical dentistry in Shahid Sadoughi University and International Campus and faculty members of Yazd Dental University. They were selected using systematic random sampling. To collect the data, a researcher-made questionnaire containing 20 questions in Likert scale was used. Results: From 115 students were examined in this study, 77 students were female (67.8%) and 38 were male (32.2%). From the viewpoints of teachers about the students absenteeism, the highest mean scores belong to permission to the students to take notes and voice recordings of teacher (4.38), holding classes at the end of time (4.05), being insignificant subject (3.61), distance of university and lack of transportation to the university (2.61), respectively. From the viewpoints of students, the highest mean scores belong to the exam before and after class (3.99), dislikes professor's behavior (3.63), being uninterested to the subject (3.33), distance of university and lack of transportation to the university (3.27). Conclusion: According to the findings of this study, it can be concluded that the presence or absence of students in the classroom, were influenced by factors related to both teachers and students groups. Student interests to the subject, teaching methods and the use of new and creative techniques, teacher characters and behavior and the time of the classes determined the rate of attendance and continued presence of students. 278 285 2015/04/272015/04/12 1394/1/23 2015/11/252015/11/28 1394/9/7 صغری یاسائی S Yasayi استاد بخش ارتودنسی وعضو مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت دهان و دندان، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران. عبدالرحیم داوری AR Davari استاد بخش ترمیمی و زیبایی و عضو مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت دهان و دندان، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران. فاطمه عزیزیان F Azizian کارشناسی ارشد آموزش پزشکی، دفترمطالعات و توسعه آموزش پزشکی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران. azizianf@gmail.com مهرداد غفاری‌طرقی M Ghafari Torghi دانشجوی دندانپزشکی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران Absence Theoretical Classes Teachers Dental Students عدم حضور کلاس درس نظری دیدگاه اساتید دانشجویان دندانپزشکی ## ##

شناسایی تأثیر ساخت‌شناختی بر سکوت کلاسی دانشجویان The effect of cognitive structure on class silence 1 1 مقدمه: سکوت کلاسی و دانش تخصصی و عمومی فراگیران بر کیفیت آموزش مؤثر می‌باشد. پژوهش حاضر به‌منظور بررسی تأثیر ساختارشناختی بر بروز رفتار سکوت در کلاس‌های درس صورت پذیرفت. روش بررسی: مطالعه حاضر در نمونه‌ای 382 نفری از جامعه دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد که به شیوه تصادفی طبقه‌ای انتخاب شده بودند در سال تحصیلی 94-93 انجام گردید. جهت جمع‌آوری داده‌ها در این مطالعه توصیفی، از دو پرسشنامه محقق‌ساخته با 14 و 11 سؤال برای جمع‌آوری داده‌ها به ترتیب در ارتباط با وضعیت سکوت کلاسی و ساخت‌شناختی استفاده شد. روایی پرسشنامه‌ها پس از طی فرآیند روانسنجی به تأیید رسید. پایایی آنها با روش آلفای کرونباخ برای سکوت کلاسی، 91/0 و برای ساخت‌شناختی، 81/0 محاسبه گردید. داده‌ها به روش مدل‌سازی معادلات ساختاری و به کمک نرم‌افزار 3.2.1PLSSmart مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج: بر اساس یافته‌های این پژوهش، ساخت‌شناختی، 66 درصد تغییرات سکوت کلاسی را تببین می‌کرد و مدل از قدرت پیش‌بینی نسبتاً بالایی برخوردار است. نتیجه‌گیری: ساخت‌شناختی فراگیران در مشارکت آنها در کلاس درس و یا بروز رفتار سکوت کلاسی مؤثر است. بنابراین، برای بهبود کیفیت آموزش و مشارکت فراگیران در فرآیند آموزش می‌بایست بیش از گذشته بر اهمیت مطالعه عمومی و کیفیت و شیوه صحیح مطالعه تخصصی تأکید نمود. 2 Introduction: Class silence behavior, specialized and public knowledge are effective in the quality of education. The aim of this study was to evaluate the effect of cognitive structure on class silence of university classes. Methods: This study was done on a sample of 382 students from the community of students of Shahid Sadoughi University of Medical Sciences. They were selected by a stratified random sampling in 1393-94. This descriptive study was done with 2 researcher-made questionnaires with 14 and 11 questions for class silence and cognitive structure, respectively. The validity of the questionnaires was confirmed after a psychometric process. Their reliability was calculated with Cronbach's alpha. The Cronbach's alpha was 0.91 for class silence and it was 81% for cognitive construction. Data were analyzed with Structural Equation Modeling by Smart PLS 3.2.1. Results: According to the results of this study, cognitive structure, determined 66% of the changes in class silence. This model had a relatively high predictive power. Conclusion: Learners cognitive structure is effective in their class participation and class silence behavior. To improve the quality of education and class participation of learners in teaching processes it must be more emphasized on general study and quality and the efficient way of specialized study. 286 293 2015/04/272015/04/122015/07/27 1394/5/5 2015/11/252015/11/282015/08/16 1394/5/25 رضا بهنام‌فر R Behnamfar دکترای مدیریت آموزشی، مرکز مطالعات و توسعه آموزش علوم پزشکی یزد، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی - درمانی شهید صدوقی، یزد، ایران فرشیده ضامنی F Zameni استادیار، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری، ساری، ایران f_zameni@yahoo.com Cognitive Construction Class Silence Structural Equation Modeling. ساختارشناختی سکوت کلاسی مدل‌سازی معادلات ساختاری ## ##

تجارب اعضای هیأت‌علمی موفق دانشکده پزشکی در تدریس دوره علوم پایه The experiences of successful faculty members in medical school in teaching of basic sciences 1 1 مقدمه: علوم پایه بخش مهمی از آموزش در دوره پزشکی است که بدون آن تربیـت پزشـکان شایسـته و کارآمـد غیـر ممکـن می‌باشد. با توجه به پیچیدگی‌های موجود در تدریس و به‌خصوص تدریس در علوم پایه و تأثیرپذیری آن از عوامل مختلف، لزوم بررسی این پدیده به‌صورت جامع احساس شد. این تحقیق به توصیف تجارب اعضای هیأت‌علمی موفق علوم پایه دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان پرداخته است. روش‌بررسی: این مطالعه کیفی به روش تحلیل محتوای مرسوم انجام شد. داده‌ها با استفاده از نمونه‌گیری مبتنی بر هدف و مصاحبه فـردی نیمه ساختارمند با اعضای هیأت‌علمی علوم پایه و مصاحبه‌های گروهی با فراگیران جمع‌آوری شد. نتایج: از تجزیه و تحلیل داده‌ها سه طبقه اصلی و هفت زیرطبقه استخراج شد که شامل تحکیم زیرساخت‌های تدریس ( طرح درس سیال، مواد آموزشی مفید و کاربردی، و اصلاح مداوم برنامه‌های درسی)، ارتقای فرآیند تدریس (تسهیل یادگیری و انتقال مناسب محتوا) و تکمیل فرآیند تدریس (ابزار مناسب ارزشیابی و استمرار ارزیابی) بود. نتیجه‌گیری: تجارب مثبتی هم‌چون کاستن حجم مطالب، تدریس مطالب مفید و کاربردی، تدریس جذاب، برخورد زودرس با بالین و ارائه ماده آموزشی مناسب می‌بایست برای بهبود تدریس به‌عنوان الگو قرار گیرد و جهت رفع تجارب منفی هم‌چون تدریس محض علوم پایه و غرق شدن در جزییات، تاکید بر حفظیات، افراط در سخنرانی، سیستم آزمون چهارگزینه‌ای و مهیا نبودن اعضای هیأت‌علمی برای بسیاری از روش‌های تدریس بایستی اقدام گردد. 2 Introduction: Basic sciences are an important part of education in medical courses, which without it training the competent and efficient physicians is impossible. Given the complexities of teaching and in particular the teaching of basic sciences and its influence of various factors, comprehensive investigate this phenomenon was felt. This study was aimed to explore the underlying factors affecting the teaching based on experiences of successful faculty members of basic sciences in Isfahan medical school. Methods: This qualitative study was conducted using conventional content analysis. The data was collected using purposive sampling and semi-structured interviews with faculty members of basic sciences and group interviews with the students of basic sciences. Results: After analysis the data, the extracted data were divided into three main categories and seven sub- classes, including strengthen the construction of teaching infrastructures (lesson plans, useful and practical educational materials, and continuous curriculum reform), improving the teaching process (facilitating learning and appropriate transfering of content) and completing the teaching process (appropriate evaluation tool and continuity assessment). Conclusion: Some positive experiences, such as reducing volume of materials, teaching useful and practical materials, attractive teaching, early clinical exsposure and provide the appropriate educational materials should be considered as a model and to eliminate negative experiences such as teaching of pure basic sciences, drowning in detail, the emphass on memorization, indulge in speech, the multiple choice tests systems and some faculty members were not ready for some of teaching methods should be taken account some items. 294 308 2015/04/272015/04/122015/07/272015/06/15 1394/3/25 2015/11/252015/11/282015/08/162015/11/28 1394/9/7 مریم آویژگان M Avizhgan دکترای برنامه‌ریزی درسی، مرکز تحقیقات آموزش علوم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان avizhgan@yahoo.com احمدرضا نصر AR Nasr استاد گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه اصفهان. Basic Sciences Successful Faculty Members Teaching علوم پایه اعضای هیأت‌علمی موفق تدریس ## ##

بررسی مقایسه‌ای تأثیرآموزش درمانگاهی کارورزان پزشکی برروی رضایتمندی بیماران مراجعه‌کننده به درمانگاه‌های داخلی بیمارستان امام‌خمینی(ره)‌ تهران Medical student training and patient satisfaction in the internal medicine clinics of Imam Khomeini Hospital 1 1 مقدمه: این مطالعه با هدف بررسی تأثیر شرایط آموزش کارورزان پزشکی در درمانگاه‌های داخلی برروی میزان رضایت‌مندی بیماران انجام شده است. روش بررسی: این مطالعه مقطعی-توصیفی می‌باشد که تعداد 200 نفر از بیماران سرپایی مراجعه کننده به کلینیک‌ داخلی بیمارستان امام خمینی تهران به‌صورت نمونه‌گیری انتخاب شدند و به دو گروه ویزیت مستقیم توسط پزشک متخصص و ویزیت ابتدا توسط کارورز و سپس پزشک متخصص تقسیم شدند. از پرسشنامه محقق ساخته که پایایی و روایی آن تایید شده بود، جهت بررسی میزان رضایتمندی بیماران استفاده شد. داده‌ها با آزمون t مستقل و T-test زوج (مقایسه قبل و بعد در یک گروه) آنالیز شدند. نتایج: نتایج نشان داد که بیماران از حضور، معاینه و عملکرد کارورزان پزشکی در درمانگاه‌ها راضی هستند و بر معاینه توسط پزشک به تنهایی ترجیح می‌دهند (55/13t= و 001/0>p). از لحاظ آماری از بین ابعاد رضایتمندی بیمار (رعایت ادب) (99/1t= و05/0p<) در بین بیمارانی که توسط پزشک ویزیت شدند به‌طور معناداری بیشتر از بیمارانی است که توسط کارورز و سپس پزشک ویزیت شدند. نتیجه‌گیری: آموزش کارورزان پزشکی در درمانگاه‌های داخلی بیمارستان‌ها می‌تواند راهبرد موثری بر میزان رضایتمندی بیماران از درمان باشد. 2 Introduction: The aim of this study was to investigate the effect of Medical Student Training on patients satisfaction referred to the internal medicine clinics. Methods: This is a cross sectional descriptive study. 200 outpatients referred to the internal medicine clinic Imam Khomeini Hospital were selected by convenient sampling. The participants were divided into two groups. The group which firstly visited by a specialist and the group which firstly visited by intern and then a specialist. In this study, researcher made questionnaire was used for measuring the patient satisfaction. Data were analyzed by using one-sample t-test, independent t-test and pair-t test. Results: The finding showed that patients are satisfied of the presence and performance of medical interns in clinics and they preferred to be visited by intern and a specialist rather than only by a specialist (p<0.001, t=13.55). The satisfaction scores of the patients in the areas of description of personal issues, a doctor knowledge, involvement in treatment decisions, feeling of visitor comfort and understand the patient's feeling visited by an intern were higher than those who were visited by only a doctor. Also, the mean scores of the patient satisfaction in the dimensions of asking questions, understandable given information, complete treatment, compliance of respectable and understand competence of given information in patients who were visited by only a doctor were more than the patients who were visited by an intern (p<0.05, t= 1.99). Conclusion: It can be concluded that the training medical students in internal medicine clinic of hospitals can be an effective strategy for the rate of satisfaction level of patients from their treatment. 309 317 2015/04/272015/04/122015/07/272015/06/152015/04/13 1394/1/24 2015/11/252015/11/282015/08/162015/11/282015/11/28 1394/9/7 ترانه درمحمدی طوسی T Dormohammadi Toosi استادیار بخش روماتولوژی، بیمارستان ولیعصر، مجتمع بیمارستانی امام خمینی، دانشگاه علوم پزشکی تهران dormohammadi@tums.ac.ir علی خلوت A khalvat استاد بخش روماتولوژی، بیمارستان ولیعصر، مجتمع بیمارستانی امام خمینی، دانشگاه علوم پزشکی تهران سید رضا نجفی زاده SR Najafizadeh استادیار بخش روماتولوژی، بیمارستان ولیعصر، مجتمع بیمارستانی امام خمینی، دانشگاه علوم پزشکی تهران فاطمه شهبازی F Shahbazi استادیار گروه زیست شناسی، دانشگاه پیام نور، ایران زهرا خزاعی پور Z Khazaeipour استادیار مرکز تحقیقات ضایعات مغزی نخاعی- مجتمع بیمارستانی امام خمینی- دانشگاه علوم پزشکی تهران Clinical Training Medical Interns Patients Satisfaction آموزش درمانگاهی کارورزان پزشکی رضایتمندی بیماران ## ##

ارائه مدل پیش‌بینی تعلل‌ورزی تحصیلی براساس ویژگی‌های شخصیت و اهداف پیشرفت در میان دانشجویان دانشکده پرستاری A model for predicting academic procrastination based on personality traits and achievement goals among school of nursing students 1 1 مقدمه: شناسایی عوامل تاثیرگذار بر تعلل‌ورزی تحصیلی به‌عنوان یک آسیب روان‌شناختی رایج در محیط‌های تحصیلی حائز اهمیت می‌باشد. لذا پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل پیش‌بینی تعلل‌ورزی تحصیلی بر‌اساس ویژگی‌های شخصیت و اهداف پیشرفت انجام شد. روش بررسی: این مطالعه مقطعی تحلیلی برروی 258 نفر از دانشجویان دانشکده پرستاری دانشگاه علوم پزشکی شیراز انجام شد که به روش نمونه‌گیری طبقه‌ای نسبتی تصادفی انتخاب شده و به پرسشنامه‌ای خود‌گزارشی شامل خرده مقیاس‌های اهداف پیشرفت، ویژگی‌های شخصیت و تعلل‌ورزی تحصیلی پاسخ دادند. نتایج: تجزیه و تحلیل داده های پژوهش نشان داد که ویژگی شخصیتی روان‌نژندی از طریق واسطه‌گری اهداف پیشرفت بر تعلل‌ورزی تحصیلی دانشجویان دارای اثر غیر‌مستقیم و مثبت می‌باشد. همچنین ویژگی‌های شخصیتی برونگرایی، وظیفه‌مداری، توافق‌پذیری و گشودگی در تجربه از طریق واسطه‌گری اهداف پیشرفت بر تعلل‌ورزی تحصیلی دارای اثر غیر‌مستقیم و منفی هستند. نتیجه‌گیری: با توجه به یافته‌ها، برنامه‌ریزان دوره‌های پرستاری باید با تدارک یک محیط با نشاط علمی، بستر شکل‌گیری ویژگی‌های مثبت شخصیت را در دانشجویان به وجود آورده تا زمینه اتخاذ الگوی هدف‌گزینی مناسب و به تبع آن کاهش تعلل‌ورزی تحصیلی در آنان فراهم گردد. همچنین با اجرای سنجه‌های شخصیت و شناسایی عمیق‌تر رگه‌های درونی شخصیت فراگیران، می‌توان آنها را از قرار گرفتن در معرض آسیب‌های روان‌شناختی مانند تعلل‌ورزی تحصیلی دور نگه داشت. 2 Introduction: Identifying affecting factors on academic procrastination is considered as a common psychological trauma in academic environments. Thus, this study aimed to provide a model predicts academic procrastination on the basis of personality traits and achievement goals. Methods: This cross sectional analytic study consisted of 258 students of faculty of nursing, Shiraz University of Medical Sciences who were chosen via randomized stratified ratio sampling and answered to a self-report questionnaire consisted of achievement goals, personality traits, and academic procrastination. Results: Analyzing the data showed that a neurosis personality trait had an indirect and positive effect on students’ academic procrastination. Also, the personality traits such as extraversion, consciousness, agreeableness and openness to experience had an indirect and negative effect on students’ academic procrastination. Conclusion: According to the findings, planners of nursing courses should provide a fresh scientific environment to create a bed for formation of positive personality traits in students so that they can provide a context for adopting an appropriate goal-setting pattern, and in turn, reducing academic procrastination. As well, with the implementation of personality measures and deeper understanding of the inner characteristics of learners’ personality, they can be kept safe from exposure to psychological traumas such as academic procrastination. 318 332 2015/04/272015/04/122015/07/272015/06/152015/04/132015/07/23 1394/5/1 2015/11/252015/11/282015/08/162015/11/282015/11/282015/11/4 1394/8/13 احمد رستگار A Rastegar استادیار گروه علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران Rastegar_Ahmad@yahoo.com سعید طالبی S Talebi استادیار گروه علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران محمد حسن صیف MH Seif استادیار گروه علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران Achievement Goals Personality Traits Academic Procrastination Nursing Faculty اهداف پیشرفت ویژگی‌های شخصیت تعلل‌ورزی تحصیلی دانشکده پرستاری ## ##

ارزیابی آزمون‌های تکوینی در دستیاران داخلی و جراحی Evaluation of formative assessment of residents of internal medicine and surgery 1 1 مقدمه: ارزیابی مبنایی برای تغییر، تبدیل و بهبود می‌باشد و بستری در جهت بالا بردن سطح کیفی فرآیند تدریس و یادگیری به شمار می‌رود. هدف از انجام این پژوهش، بررسی نحوه ارزیابی تکوینی دستیاران تخصصی داخلی و جراحی و مقایسه آنها با هم می‌باشد. روش‌بررسی: مطالعه حاضر مقطعی- پیمایشی و از نوع ارزیابی می‌باشد. با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای، هفت دانشگاه انتخاب شده و با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی ساده 98 دستیار وارد مطالعه شدند. جهت گردآوری داده‌ها از پرسشنامه محقق ساخته استفاده گردید. پایایی پرسشنامه با استفاده از الفای کرونباخ 82/0 بدست آمد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی و نرم افزار SPSS/16 تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: از دیدگاه دستیاران داخلی، در حیطه‌های شش‌گانه ارزیابی تکوینی، حضور فیزیکی دستیاران در کشیکها، حضور بهموقع بر بالین بیمار تحلیل بالینی به ترتیب بیشترین موارد مورد ارزیابی بودند، همچنین، از دیدگاه دستیاران جراحی حضور فیزیکی دستیاران در کشیک‌ها، حضور بهموقع بر بالین بیمار و آموزش به دستیاران سال پایین بهترتیب بیشترین موارد مورد ارزیابی بودند. در ارزیابی مورد حضور بهموقع بر بالین بیمار و حیطه مراقبت از بیمار تفاوت معنی‌داری میان دستیاران داخلی و جراحی وجود داشت. نتیجه‌گیری: پیشنهاد می‌گردد مسئولین مربوطه در وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی به ارزیابی تکوینی بیشتر بها دهند و جهت بهبود شرایط برنامه‌ریزی و تلاش نمایند و به ارزیابی آیتم‌های مانند حضور فیزیکی دستیاران بسنده نکنند و رعایت حفظ اسرار بیمار، تعهدات اخلاقی آنها و تحلیل بالینی بیش از پیش مورد توجه قرار گیرند. 2 Introduction: Evaluation assists to make changes, modifications, improvement and enhancement of teaching and learning quality. The objective of this study was to determine the formative assessment of internal and surgical residents and compare them with each other. Methods: This was a cross-sectional study. By using random cluster sampling, seven universities were selected. By using simple random sampling, 98 residents participated in this study. A questionnaire which was made by the researcher was used to collect the data. The reliability of this questionnaire using Cronbach's alpha was 82%. The data were analyzed by using descriptive, inferential statistics, and SPSS 16. Results: From the perspective of internal residents, about the six key elements of formative assessment, the physical presence of residents in time shift, on time at presence patient’s bedside and clinical analysis were, respectively, the most evaluated items. From the point of view of surgery residents, the physical presence of residents in time shift, on time presence at patient’s bedside and teaching junior residents were respectively, the most evaluated items. There was a significant difference about the on time presence at the patients' bedside and the patient care domain between internal and surgical residents. Conclusion: It is suggested that the Ministry of Health and Medical Education managers pay more attention to formative assessment, and do the best to strive for improving the program's condition. They should not consider to some items such as just physical presence of residents and they should consider respect for patient privacy, moral obligations of patients, and clinical analysis more than before. 333 339 2015/04/272015/04/122015/07/272015/06/152015/04/132015/07/232015/06/23 1394/4/2 2015/11/252015/11/282015/08/162015/11/282015/11/282015/11/42015/11/7 1394/8/16 وحید میرزایی V Mirzaee دانشیار گروه آموزشی داخلی-گوارش، مرکز آموزشی، درمانی حضرت علی بن ابیطالب (ع)، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان. میلاد مهرابیان M Mehrabian پزشک عمومی، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان. طاهره علی محمدی T Alimohammadi کارشناس ارشد تحقیقات آموزشی، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان. alimohammadit@yahoo.com Formative Assessment Resident Internal Surgical. ارزیابی تکوینی دستیار داخلی جراحی ## ##

به‌کارگیری استانداردهای اعتباربخشی در یک فرایند خود ارزشیابی: تجربه مرکز مطالعات و توسعه آموزش دانشگاه علوم پزشکی تهران Applying accreditation standards in a self-evaluation process: The experience of Educational Development Center of Tehran University of Medical Sciences 1 1 سابقه و هدف: مراکز مطالعات و توسعه آموزش به عنوان متولی توسعه آموزش در دانشگاههای علوم پزشکی به منظور بهبود کیفیت فعالیت‌هایشان نیاز به ارزشیابی دارند. اگر چه وضعیت مرکز مطالعات دانشگاه علوم پزشکی تهران در رتبه‌بندی و اعتباربخشی‌های کشوری درخور توجه بوده، ولی در طول دوران فعالیت خود با مشکلاتی مواجه بوده است. هدف از مطالعه حاضر ارایه تجربه مرکز مطالعات و توسعه دانشگاه علوم پزشکی تهران در به کارگیری استانداردهای اعتباربخشی در یک فرایند خود ارزشیابی، نتایج آن و دستاوردهای حاصل از این تجربه بود. روش‌‌ها: مطالعه حاضر یک ارزشیابی درونی از نوع خود ارزشیابی موسسه‌ای (‌Institutional Self-evaluation) بود که بر اساس استانداردهای اعتباربخشی کشوری (1391) انجام شد. اطلاعات از طریق پرسشنامه‌ای با سوالات باز بر اساس مدل SWOT گردآوری شد. داده‌ها به روش تحلیل محتوای مستقیم (directed content analysis) تحلیل شد. یافته‌ها: بر اساس نتایج SWOT در مجموع 84 مورد نقاط قوت، 87 مورد نقاط ضعف، 15 مورد فرصت، 24 مورد تهدید و همچنین 99 راهکار ارتقای کیفیت گزارش شد. مهمترین نقاط قوت مرکز وجود ساز و کار تدوین شده در خصوص فرایندهای پژوهش در آموزش و دانش‌پژوهی آموزشی، اجرای دوره‌های متنوع توانمندسازی و تربیت بیمار استاندارد بودند. مهمترین نقاط ضعف آن مشخص نبودن متولی فعالیت‌های آموزش پاسخگو، نبود دستورالعمل تدوین شده جهت نظارت بر برنامه‌ریزی و بازنگری برنامه‌های آموزشی در حوزه برنامه‌ریزی آموزشی و ارزشیابی دوره‌های توانمندسازی بودند. بحث و نتیجه‌گیری: نتایج ارزشیابی حاضر در تعیین خط مشی آتی مرکز مطالعات و توسعه آموزش دانشگاه، مانند اصلاح برنامه راهبردی آن راهگشا خواهد بود. امید است تجربه فعلی برای دست اندرکاران مراکز مطالعات در سطح وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و دانشگاه‌های علوم پزشکی کشور مفید ‌باشد. 2 Introduction: Educational Development Centers (EDCs), as the coordinator in education development in Medical Sciences universities, in order to improve their quality should evaluate their activities. In spite of remarkable performance of Tehran University of Medical Sciences (TUMS) EDC in previous national rankings, but it faces many challenges and problems. This paper provided the process, results and lessons learned from a self-evaluation experience conducted at TUMS EDC based on accreditation standards. Method: The present study is an Institutional self-evaluation study based on the national accreditation standards of EDCs (2012). Data were gathered using an open-ended questionnaire developed on the basis of the SWOT format. A directional content analysis applied to analyze the data. Results: In total, 84 point of strengths, 87 weaknesses, 15 opportunities, 24 threats and also 99 recommendations for quality improvement were reported. The most important strengths of the center were the existence of an established mechanism regarding research process in education and scholarship of education, holding various faculty development courses and training standardized patient. The most important weaknesses were the lack of specified procedures in some areas such as monitoring the planning and reviewing of educational programs in the field of educational programs and evaluation of empowerment courses. Conclusion: The present evaluation results will be useful in directing future policies of TUMS EDC such as revising its strategic planning. We hope that the current experience can be helpful for administrators in EDCs in the Ministry of Health and Medical Education and also other Medical Sciences Universities. 340 351 2015/04/272015/04/122015/07/272015/06/152015/04/132015/07/232015/06/232015/07/6 1394/4/15 2015/11/252015/11/282015/08/162015/11/282015/11/282015/11/42015/11/72015/11/7 1394/8/16 عظیم میرزازاده A Mirzazadeh متخصص داخلی، دانشیار، گروه داخلی، گروه آموزش پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران رقیه گندمکار R Gandomkar پزشک عمومی، دانشجوی دکترا، گروه آموزش پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران rgandomkar@razi.tums.ac.ir. هومن شهسواری H Shahsavari دکترای پرستاری، استادیار، گروه پرستاری داخلی جراحی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی تهران رضا شریعت محرری R Shariat Moharari متخصص بیهوشی، دانشیار، گروه بیهوشی و مراقبتهای ویژه، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران نیکو نیک نفس N Niknafs فوق تخصص نوزادان، استادیار، گروه کودکان، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران ماندانا شیرازی M Shirazi دکترای آموزش پزشکی، دانشیار، گروه آموزش پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران فرزاد فاتحی F Fatehi متخصص نورولوژی، گروه داخلی، گروه آموزش پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران شروین خرازی SH Kharrazi دکترای فیزیک، استادیار، گروه علوم اعصاب، دانشکده فناوری‌های نوین پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران سپند ریاضی S Riazi دانشجوی دکترای برنامه‌ریزی درسی، کارشناس مسؤول برنامه‌ریزی آموزشی، مرکز مطالعات و توسعه آموزش، دانشگاه علوم پزشکی تهران Self-Evaluation Accreditation Educational Developmental Center خود ارزشیابی اعتبار بخشی مراکز مطالعات و توسعه آموزش ## ##

تدوین آموزش مجازی تثبیت نوزاد قبل از انتقال به پرستاران با تعامل دانشگاه‌های صنعتی و علوم پزشکی • Designing the virtual educational program of neonatal stabilization before transferring to nurses by cooperation with the industrial and medical universities 1 352 354 2015/04/272015/04/122015/07/272015/06/152015/04/132015/07/232015/06/232015/07/62015/11/16 1394/8/25 2015/11/252015/11/282015/08/162015/11/282015/11/282015/11/42015/11/72015/11/72015/11/22 1394/9/1 ملیحه کدیور M Kadivar استاد، گروه کودکان، بخش مراقبت ویژه نوزادان مرکز طبی کودکان، دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران. نعیمه سیدفاطمی N Seyedfatemi استاد، مرکز تحقیقات مراقبت‌های پرستاری، گروه پرستاری بهداشت روان، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران. امیرحسین اسدی AH Asadi مهندس، مدیر مرکز پژوهش فناوری و سبک زندگی، دانشگاه صنعتی شریف، تهران، ایران. مریم سلطان دوست ناری M Soltandoost NAri دانشجوی کارشناسی ارشد پرستاری مراقبت ویژه نوزادان، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران. ## ##

طرح راد 2: موفقیتی دیگردر حوزه معاونت آموزشی دانشگاه علوم‌پزشکی شهید صدوقی یزد • RAD plan 2: Another success in educational deputy of Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd 1 355 358 2015/04/272015/04/122015/07/272015/06/152015/04/132015/07/232015/06/232015/07/62015/11/162016/03/2 1394/12/12 2015/11/252015/11/282015/08/162015/11/282015/11/282015/11/42015/11/72015/11/72015/11/222016/03/2 1394/12/12 مهرداد مستغاثی M Mostaghasi مرکز مطالعات و توسعه آموزش علوم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران mehrdadmostaghaci@gmail.com محمود نوری شادکام M Noori Shadkam دانشیار، گروه اطفال، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران رضا بهنام فر R Behnamfar دکترای مدیریت آموزشی، کارشناس مرکز مطالعات و توسعه آموزش علوم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران محمدرضا حیدری MR Heidari کارشناس آموزش معاونت آموزشی دانشگاه علوم پزشکی و بهداشتی و درمانی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران عاطفه گل محمدی A Golmohammadi گروه مرکز مطالعات و توسعه آموزش علوم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران ## ##