@article{ 
author = {Mirzaei, Masoud and Emadi, Ali},  
title = {Editorial Board}, 
abstract ={},  
Keywords = {},
volume = {20},
Number = {1}, 
pages = {1067-1062}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {سخن سردبیر},
abstract_fa ={},
keywords_fa = {},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1570-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1570-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Tabatabaei, Seyed Hossein and NakhayiNejad, Saeede and Keshmiri, Fatemeh},  
title = {Development of “Systemic Connections Between Oral Diseases and General Health” Course in the Curriculum of General Medical Practice Education: An Assessment of a Necessity Study}, 
abstract ={Introduction: Considering the impact of oral health on general body health, this study aimed to determine the necessity of designing an educational program titled "Oral Health and its Relationship with General Health" from the perspective of faculty members and educational experts in medical and dental faculties. Methods: In this descriptive-cross-sectional study, the target population of 378 individuals, including 278 medical faculty members, 69 dental faculty members, and 31 educational experts from the university's educational deputy, medical faculty, and dental faculty, completed a researcher-made, validated, and reliable questionnaire. Data analysis was performed using SPSS 22 statistical software and statistical tests such as t-test, ANOVA, and Pearson correlation coefficient. Results: The response rate was 66.6%, and 252 questionnaires were completed. 129 participants (51.2%) were male, and 123 (48.8%) were female. 87.7% of participants agreed on the necessity of developing and adding the discussed topic to the medical curriculum. 33.7% of participants agreed with providing education during the internship period, 47.2% with a duration of 4 weeks, 81% with the course being taught by oral and maxillofacial disease specialists, and 50.6% with this education being provided in the dental school's clinical departments. Conclusion: From the perspective of most participants, developing the mentioned course in the general medical education curriculum is essential. Therefore, it is suggested that the course be considered by relevant planners when revising medical internship educational programs.    },  
Keywords = {Needs Assessment, Oral Health, Public Health, Curriculum, Education},
volume = {20},
Number = {1}, 
pages = {1081-1068}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {تدوین دوره آموزشی "ارتباطات سیستمیک بیماری‌های دهان و سلامت عمومی" در کوریکولوم پزشکی عمومی: مطالعه ضرورت سنجی},
abstract_fa ={مقدمه: با توجه به تأثیرگذاری بیماری‌های دهان بر سلامت عمومی افراد جامعه، مطالعه حاضر با هدف تعیین ضرورت طراحی برنامه آموزشی "ارتباطات سیستمیک بیماری‌های دهان و سلامت عمومی" از دیدگاه اعضای هیئت علمی و کارشناسان دانشکده‌های پزشکی و دندانپزشکی انجام شد. روش بررسی: این مطالعه توصیفی- مقطعی است. جامعه هدف 378 نفر شامل 278 نفر از اعضای هیئت علمی پزشکی، 69 نفر اعضای هیئت علمی دندانپزشکی، 31 کارشناس آموزشی دانشگاه بودند. پرسشنامه 10 سوالی تدوین و روا و پایا آن تایید شد. پرسشنامه ها به صورت حضوری و الکترونیکی جمع‌آوری شد.  نتایج: تعداد 252 پرسشنامه با نرخ پاسخ‌دهی 6/66% تکمیل شد.7/87% از شرکت‌کنندگان با ضرورت تدوین و افزودن موضوع مورد بحث به کوریکولوم آموزشی پزشکی موافق بودند. 7/33% از آنان با ارائه آموزش در مقطع کارورزی، 2/%47 در 4 هفته،81% با تدریس متخصصین بیماری های دهان و فک و صورت و 6/50 درصد با آموزش موضوع در بخش‌های درمانی دانشکده دندانپزشکی موافق بودند. نتیجه‌گیری: از دیدگاه اکثر شرکت‌کنندگان، تدوین دوره مذکور در کوریکولوم آموزشی دوره دکترای عمومی پزشکی ضروری است. لذا پیشنهاد می‌گردد در بازنگری برنامه‌های آموزشی دوره کارورزی پزشکی مورد توجه برنامه‌ریزان مربوطه قرار گیرد.  },
keywords_fa = {نیازسنجی, ضرورت سنجی, سلامت دهان, سلامت عمومی بدن, کوریکولوم آموزشی},

doi = {10.18502/jmed.v20i1.18983},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1548-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1548-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {AmirkalaliSijavandi, Faezeh Sadat and SanjarMussavi, Nasser and HabibiDoroh, Mohamad and Farajpour, Arezou},  
title = {Medical Students\' Perceptions of the Professional Atmosphere in Clinical Education Environments Using the UMKC-SOM Professional Atmosphere Questionnaire}, 
abstract ={Introduction: The educational environment is a crucial factor in professionalism development, and regular evaluation with appropriate strategies is necessary to maintain and foster professionalism. This study was designed and implemented with the aim of investigating medical students' perceptions of the professional environment in clinical education environments. Method: In this cross-sectional study conducted in 2023 (1402 SH), medical students in their internship and internship stages completed the UMKC-SOM Professional Environment Questionnaire using a census method. The Persian version of the questionnaire was completed by the students in electronic and paper form after its validity and reliability were confirmed. Results: In the present study, 295 clinical medical students were examined. The mean overall score of students' perception of the professional environment was 107.75 ± 0.138. There was no significant difference between the mean overall score of medical students' perception of the professional environment by gender (P < 0.05). There is a significant difference between the overall average score of medical students' perception of the professional environment by educational level (P < 0.001). Conclusion: In general, the average score of students' perception of the professional environment is acceptable and higher than the average, but the average score of medical intern students is lower than the average score of medical externs, given the experience, greater presence, and greater interaction of interns with the clinical environment, which seems to be important for medical education program administrators.  },  
Keywords = {Social Perception, Medical student, Professionalism, UMKC-SOM questionnaire},
volume = {20},
Number = {1}, 
pages = {1091-1082}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {ادراک دانشجویان پزشکی از فضای حرفه‌ای‌گری در محیط‌های آموزش بالینی با استفاده از پرسشنامه فضای حرفه‌ای گری UMKC-SOM},
abstract_fa ={مقدمه: فضای آموزشی موضوع مهمی در توسعه حرفه‌ای‌گری است و ارزیابی منظم و اتخاذ استراتژی‌های مناسب برای حفظ و توسعه حرفه‌ای‌گری لازم است. این مطالعه با هدف بررسی ادراک دانشجویان پزشکی از فضای حرفه‌ای‌گری در محیط‌های آموزش بالینی طراحی و اجرا شد. روش بررسی: در این مطالعه مقطعی که در سال 1402 در دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم پزشکی مشهد انجام شد دانشجویان پزشکی در مقاطع بالینی به روش سرشماری پرسشنامه فضای حرفه‌ای‌گری UMKC-SOM را تکمیل نمودند. نسخه فارسی پرسشنامه پس از تأیید روایی و پایایی آن به صورت الکترونیک و کاغذی توسط دانشجویان تکمیل شد. نتایج: در بررسی 295 دانشجوی بالینی پزشکی، میانگین نمره کلی ادراک دانشجویان از فضای حرفه‌ای‌گری 75/107 ± 0/138 می‌باشد. بین میانگین نمره کلی ادراک دانشجویان پزشکی از فضای حرفه‌ای به تفکیک جنسیت تفاوت معنی‌دار وجود نداشت (05/0<p ). بین میانگین نمره کلی ادراک دانشجویان پزشکی از فضای حرفه‌ای به تفکیک مقطع تحصیلی تفاوت معنی‌دار وجود دارد (001/0>p). نتیجه‌گیری: به طور کلی میانگین نمره ادراک دانشجویان از فضای حرفه‌ای‌گری قابل قبول و از میانگین بالاتر است ولی میانگین نمره دانشجویان کارورز پزشکی کمتر از میانگین نمره کارآموزان پزشکی است که با توجه به تجربه، حضور بیشتر و تعامل بیشتر کارورزان با محیط بالینی به نظر می‌رسد این مهم بایستی مورد توجه متولیان برنامه‌های آموزش پزشکی قرار گیرد.  },
keywords_fa = {ادراک محیط, دانشجوی پزشکی, حرفه‌ای‌گری, پرسشنامه UMKC-SOM},

doi = {10.18502/jmed.v20i1.18984 },
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1557-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1557-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Ferdosian, Farzad and Keshmiri, Fatemeh and Nafei, Zahra and Akbarian, Elahe},  
title = {Workplace-Based Assessment of Clinical Competencies in Pediatric Residents}, 
abstract ={Abstract Introduction: Assessing clinical competencies through workplace-based evaluations is essential for accurately measuring residents’ performance and enhancing their learning. This study aimed to evaluate pediatric residents’ clinical competencies using a competency-based framework incorporating the Mini-Clinical Evaluation Exercise (Mini-CEX) and a 360-degree evaluation. Methods: This descriptive-analytical study was conducted at Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, involving 18 pediatric residents at Shahid Sadoughi Hospital. The Mini-CEX assessed seven domains: history-taking, physical examination, professional commitment, clinical judgment, communication skills, organization, and overall patient care. Each resident underwent at least three Mini-CEX assessments over nine months, with individual feedback sessions averaging 10 minutes. The 360-degree evaluation measured patient trust, professionalism, verbal communication, teamwork, and accountability. All scores were normalized to a 100-point scale and analyzed using descriptive statistics, t-tests, Pearson correlation, and repeated-measures ANOVA via SPSS version 16, with statistical significance set at p < 0.05. Results: The 360-degree evaluation indicated an upper-intermediate level of performance (mean ± SD: 73.93 ± 14.61). Significant correlations were observed between faculty ratings, self-assessments, and patient feedback, as well as between patient and peer evaluations (p = 0.005). Mini-CEX scores improved over the residency period, with second-year residents outperforming third-year residents, while first-year residents had the lowest scores. Conclusion: These findings highlight the value of diverse workplace-based assessments in delineating clinical competency and identifying areas requiring targeted improvement. Such assessments support formative evaluations, fostering continuous clinical performance enhancement.  },  
Keywords = {Competency-based evaluation, direct observation assessment, 360-degree},
volume = {20},
Number = {1}, 
pages = {1104-1092}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {ارزیابی توانمندیهای دستیاران طب اطفال با استفاده از ارزیابی مبتنی بر محل کار},
abstract_fa ={چکیده مقدمه: ارزیابی توانمندی‌های بالینی دستیاران پزشکی با استفاده از روش‌های ارزیابی مبتنی بر محل کار، می‌تواند به بهبود عملکرد و یادگیری آن‌ها کمک کند. این مطالعه با تأکید بر رویکرد ارزیابی مبتنی بر توانمندی، از دو ابزار Mini-CEX و 360 درجه برای سنجش توانمندی‌های بالینی دستیاران طب اطفال استفاده کرده است. روش کار: مطالعه‌ای توصیفی-تحلیلی بر روی 18 دستیار طب اطفال در دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد انجام شد. ارزیابی با آزمون Mini-CEX در هفت حیطه عملکردی و آزمون 360 درجه از دیدگاه اساتید، بیماران، پرستاران، همتایان و خودارزیابی انجام شد. داده‌ها با آمار توصیفی، آزمون T-test، ضریب همبستگی پیرسون و RM-ANOVA در نرم‌افزار SPSS16 تحلیل شد (سطح معنی دار ی: P-value≤0.05) نتایج: نمرات آزمون 360 درجه (73.93±14.61) نشان دادند که توانمندی‌های بالینی دستیاران در سطح متوسط به بالا قرار دارد. نتایج نشان داد بین نمرات اساتید با نمرات خودارزیابی دستیاران و نیز نمرات بیماران به طور معنی داری همبستگی وجود دارد. همچنین نمرات دستیاران از دیدگاه بیمار و همتایان طور معنی داری همبستگی دارد. (P-value=0.005) میانگین نمرات آزمون mini-CEX در هر سال دستیاری روند صعودی داشته و از سطح متوسط رو به بالا به سطح عالی بهبود یافت. نتایج آزمون Mini-CEX و آزمون 360 درجه نشان داد نمرات دستیاران سال 2 نسبت به دستیاران سال 3 بالاتر بود و نمرات دستیاران سال اول کمترین سطح را داشت. نتیجه گیری:  روش‌های ارزیابی مبتنی بر محل کار ابزار مفیدی برای تعیین وضعیت عملکرد و بهبود یادگیری دستیاران محسوب می‌شوند. نتایج این مطالعه نشان داد که دستیاران سال سوم در برخی ابعاد، به ویژه مهارت‌های غیرتکنیکی، نمرات پایین‌تری داشتند. بنابراین، تأکید بیشتر بر آموزش مهارت‌های ارتباطی و حرفه‌ای در برنامه‌های آموزشی پیشنهاد می‌شود. همچنین، استفاده از ارزیابی تکوینی با هدف ایجاد فرصت یادگیری، تمرین و دریافت بازخورد برای بهبود عملکرد دستیاران توصیه می‌شود.},
keywords_fa = {ارزیابی مبتنی بر توانمندی, آزمون مشاهده ای, آزمون 360 درجه, Mini-CEX, آزمون بازخورد از منابع متعدد},

doi = {10.18502/jmed.v20i1.18985},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1551-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1551-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Rezaei, Fatemeh and Sedaghat, Ali and Mazidimoradi, Afroz and Khezri, Rozhan and Shahabinia, Zahra and Salehiniya, Hami},  
title = {Studying the Status of Academic Self-efficacy and its Relationship with Research Self-efficacy in Students of Jahrom University of Medical Sciences, 2024}, 
abstract ={Introduction: Given the unclear relationship between academic and research self-efficacy and, the present study investigated the association of academic self-efficacy and research self-efficacy in students of Jahrom University of Medical Sciences in 2024. Method: This descriptive-analytic cross-sectional  study included  384 students. The Owen & Froman Research Self-Efficacy Questionnaire and the Phillips & Russell Student Academic Self-Efficacy Questionnaire were used to collect data. Data analysis was performed Independent Sample T-tests, analysis of variance, and Pearson correlation coefficient at a significance level of <0.05. Results: In this study, the mean age of students was 22.62±2.4 years. Most of the students were female (57.3%), single (90.9%), from the medical school (49.7%), and non-local (77.9%). Based on the results, the academic self-efficacy score was high in 15.6% of the students, moderate in 80.2%, and low in 4.2%. In terms of research self-efficacy, only 26% had high self-efficacy, 46.1% had moderate self-efficacy, and 27.9% had low self-efficacy. No significant association was observed between academic self-efficacy and demographic variables. The research self-efficacy score was significantly lower at the medical school (P = 0.004). A weak inverse linear correlation was observed between research self-efficacy score with academic self-efficacy (r = -0.338, P < 0.0001) and academic semester (r = -0.107, P = 0.03). Conclusion: Few students reported high academic and research self-efficacy. Thus, implementing short-term practical workshops, curriculum revision, and incentive systems is recommended to enhance students' academic and research self-efficacy.   },  
Keywords = {academic self-efficacy, research self-efficacy, students, Medical Sciences},
volume = {20},
Number = {1}, 
pages = {1117-1105}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {بررسی وضعیت خودکارآمدی تحصیلی و رابطه آن با خودکارآمدی پژوهشی در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی جهرم در سال 1403},
abstract_fa ={مقدمه: با توجه به مشخص نبودن ارتباط بین خودکارآمدی تحصیلی و پژوهشی، مطالعه حاضر با هدف بررسی رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی و خودکارآمدی پژوهشی در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی جهرم در سال 1403 صورت گرفت. روش بررسی: این مطالعه مقطعی توصیفی-تحلیلی بر روی 384 دانشجو انجام شد. برای جمع‌آوری اطلاعات از پرسشنامه خودکارآمدی پژوهشی Owen & Froman و پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی دانشجویان Phillips & Russell استفاده گردید. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با آزمون‌های آماری تی مستقل، آنالیز واریانس و ضریب همبستگی در سطح معنی‌داری کمتر از 05/0 انجام شد.  نتایج: میانگین سنی دانشجویان 4/2± 62/22 سال بود. اغلب دانشجویان مورد بررسی، دختر (3/57 %)، مجرد (9/90 %)، از دانشکده پزشکی (7/49 %) و غیربومی (9/77 %) بودند. بر اساس نتایج، نمره خودکارآمدی تحصیلی در 6/15 درصد از دانشجویان بالا، در 2/80 درصد متوسط و در 2/4 درصد ضعیف بود. از نظر خودکارآمدی پژوهشی نیز تنها 26 درصد خودکارآمدی بالا، 1/46 درصد خودکارآمدی متوسط و 9/27 درصد خودکارآمدی ضعیف داشتند. رابطه معنی‌داری بین خودکارآمدی تحصیلی با متغیرهای دموگرافیک مشاهده نشد. نمره خودکارآمدی پژوهشی به‌طور معنی‌داری در دانشکده پزشکی پایین‌تر بود (p=0.004). یک همبستگی خطی منفی و ضعیف بین نمره خودکارآمدی پژوهشی با خودکارآمدی تحصیلی (r=-0.338, p<0.0001) و ترم تحصیلی (r=-0.107 p=0.035) مشاهده شد. نتیجه‌گیری: نزدیک 85 درصد دانشجویان خودکارآمدی تحصیلی متوسط و ضعیف داشتند، همچنین 27 درصد نیز خودکارآمدی پژوهشی ضعیف داشتند،  بنابراین، توصیه می‌شود با برگزاری کارگاه‌های آموزشی و کاربردی کوتاه‌مدت، بازنگری کوریکولوم درسی و در نظر گرفتن مشوق‌ها، زمینه ارتقا خودکارآمدی تحصیلی و خودکارآمدی پژوهشی دانشجویان فراهم شود.},
keywords_fa = {خودکارآمدی تحصیلی, خودکارآمدی پژوهشی, دانشجو, علوم پزشکی},

doi = {10.18502/jmed.v20i1.18986},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1550-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1550-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Beigzadeh, Amin and Heydari, Sar},  
title = {Explaining the Dimensions of Effective Clinical Evaluation in Medical Education: Medical Students\' Perspectives}, 
abstract ={Introduction: Clinical evaluation is an essential part of medical students' education and can have a great impact on the learning process and development of their clinical skills. This study examined medical students' perspectives on clinical evaluation. Method: This qualitative study used thematic analysis method and the six-step framework developed by Brown and Clark to analyze data to examine the perspectives of 31 medical students in their clinical internship and clinical training levels from Yazd and Kerman Universities of Medical Sciences in the academic year 1403-1404. Participants expressed their views on clinical evaluations through semi-structured interviews. The accuracy and validity of the data were ensured through the criteria of Goba and Lincoln. Results: The results of the content analysis showed that participants raised two main themes and five sub-themes regarding clinical evaluation. The main themes included evaluation goals (Pedagogical orientation, feedback-based improvement cycle and perceived competence) and the evaluation process (learning-evaluation paradigm fit and educational justice). Conclusion: The findings of this study indicate that medical students consider clinical assessment to be effective when it has three key characteristics: first, it acts as a tool to guide the learning process, second, it provides constructive and timely feedback, and third, it is implemented with educational equity. From the participants’ perspective, when assessments are appropriate to learning objectives and conducted fairly, they not only improve the quality of education, but also increase students’ self-confidence and motivation. These results emphasize the need to review clinical assessment practices by considering these key components.  },  
Keywords = {Medical students, Clinical assessment, Medical education, Qualitative research},
volume = {20},
Number = {1}, 
pages = {1134-1118}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {تبیین ابعاد ارزشیابی بالینی مؤثر در آموزش پزشکی؛ دیدگاه دانشجویان پزشکی},
abstract_fa ={مقدمه: ارزشیابی‌ بالینی جزء اساسی آموزش دانشجویان پزشکی به شمار می‌آید و می‌تواند تأثیر زیادی بر فرآیند یادگیری و توسعه مهارت‌های بالینی آنها داشته باشد. این مطالعه به بررسی دیدگاه دانشجویان پزشکی نسبت به ارزشیابی‌ بالینی پرداخته است. روش بررسی: این پژوهش کیفی از روش تحلیل مضمون و چارچوب شش مرحله‌ای ایجاد شده توسط براون و کلارک برای تجزیه و تحلیل داده‌ها جهت بررسی دیدگاه 31 دانشجوی پزشکی در مقاطع کارآموزی و کارورزی از دانشگاه‌های علوم پزشکی یزد و کرمان در سال تحصیلی 1403-1404 استفاده نمود. شرکت‌کنندگان از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته دیدگاه خود را درباره ارزشیابی‌های بالینی بیان کردند. دقت و صحت دادها از طریق معیارهای گوبا ولینکلن تأمین گردید.  نتایج: نتایج تحلیل مضمون نشان داد که شرکت‌کنندگان دو مضمون اصلی و پنج مضمون فرعی را در خصوص ارزشیابی بالینی مطرح نمودند. مضامین اصلی شامل اهداف ارزشیابی (جهت‌دهی پداگوژیک، چرخه بهبود بازخورد محور و شایستگی پنداری) و فرایند ارزشیابی (همخوانی پارادایمی یادگیری-ارزشیابی و عدالت آموزشی) بودند. نتیجه‌گیری: یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد دانشجویان پزشکی ارزشیابی بالینی را زمانی مؤثر می‌دانند که سه ویژگی کلیدی داشته باشد: اولاً به عنوان ابزاری برای هدایت فرآیند یادگیری عمل کند، ثانیاً بازخوردهای سازنده و به موقع ارائه دهد، و ثالثاً با رعایت عدالت آموزشی اجرا شود. از دیدگاه مشارکت‌کنندگان، زمانی که ارزشیابی‌ها با اهداف یادگیری تناسب داشته باشند و به صورت عادلانه انجام شوند، نه تنها به بهبود کیفیت آموزش منجر می‌شوند، بلکه اعتماد به نفس و انگیزه دانشجویان را نیز افزایش می‌دهند. این نتایج بر ضرورت بازنگری در شیوه‌های ارزشیابی بالینی با در نظر گرفتن این مؤلفه‌های کلیدی تأکید دارد.  },
keywords_fa = {دانشجویان پزشکی, ارزشیابی بالینی, آموزش پزشکی, پژوهش کیفی},

doi = {10.18502/jmed.v20i1.18987},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1545-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1545-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Zamani, Najme and Yazdaninejad, Hami},  
title = {Stealthy Assessment in Game-Based Learning: A Narrative Review Study}, 
abstract ={Introduction: Game-based learning (GBL) has great potential as an engaging learning method in medical education. Stealthy assessment, seamlessly integrated into the game, can provide valuable information about learners’ performance without causing the anxiety caused by traditional tests. The aim of this study is to determine the applications, benefits, and challenges of Stealthy assessment in GBL in medical education. Methods: The presented  narrative review was conducted by systematically searching PubMed, Scopus, Web of Science, ERIC, MagIran, IranDoc, and SID databases between 2010 and 2025. The keywords used in the search included “Stealthy assessment", "education", "formative assessment," and "game-based learning". Screening, data extraction, and content analysis were performed independently by two researchers based on the inclusion criteria. Results: Ultimately, 25 studies were reviewed. Findings indicate that Stealthy assessment can provide personalized feedback, assessment of non-cognitive skills, increase in motivation, and valid data exhibition in game-based learning. Findings also indicate that Stealthy assessment faces challenges in the areas of accurate assessment design, data validity and reliability, ethical considerations, and cost and time. Conclusion: Stealthy assessment in GBL environments can evolve the way we assess and learn, providing new opportunities for personalized feedback, measuring complex skills, and promoting self-regulation. But its practical success requires careful validation, consideration of ethical dimensions, and the development of longitudinal and comparative studies.  },  
Keywords = {stealthy assessment, game-based learning, education, formative assessment},
volume = {20},
Number = {1}, 
pages = {1145-1135}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {ارزیابی پنهان در یادگیری مبتنی‌بر بازی: مطالعه مرور روایتی},
abstract_fa ={مقدمه: یادگیری مبتنی‌بر بازی به عنوان یک روش آموزشی جذاب، پتانسیل بالایی در آموزش پزشکی دارد. ارزیابی پنهان که به طور یکپارچه در بازی ادغام می‌شود، می‌تواند اطلاعات ارزشمندی در مورد عملکرد فراگیران بدون ایجاد اضطراب ناشی از آزمون‌های سنتی ارائه دهد. هدف این مطالعه، تعیین کاربردها، مزایا و چالش‌های ارزیابی پنهان در یادگیری مبتنی بر بازی در آموزش پزشکی است. روش بررسی: این مطالعه مروری روایتی با جستجوی نظام‌مند درپایگاه‌های داده PubMed، Scopus، Web of Science، ERIC، مگیران، ایران داک و SID در طی سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵ انجام شد. کلمات کلیدی مورد استفاده در جستجو شامل "ارزیابی پنهان"، "آموزش"، "ارزیابی تکوینی" و "یادگیری مبتنی‌بر بازی" بودند. غربالگری، استخراج داده و تحلیل محتوایی به‌صورت مستقل توسط دو پژوهشگر و براساس معیارهای ورود صورت گرفت.  نتایج: در نهایت 25 مطالعه مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهند که ارزیابی پنهان می‌تواند بازخورد شخصی‌سازی شده، ارزیابی مهارت‌های غیرشناختی، افزایش انگیزه و ارائه داده‌های معتبر در یادگیری مبتنی‌بر بازی فراهم کند. همچنین نتایج نشان داد ارزشیابی پنهان با چالش‌هایی در زمینه‌های طراحی دقیق ارزیابی، اعتبار و پایایی داده‌ها، ملاحظات اخلاقی و هزینه و زمان روبروست. نتیجه‌گیری: ارزیابی پنهان در محیط‌های یادگیری مبتنی‌بر بازی می‌تواند شیوه سنجش و یادگیری را متحول کند و فرصت‌های جدیدی برای بازخورد شخصی‌سازی‌شده، سنجش مهارت‌های پیچیده و ارتقای خودتنظیمی فراهم سازد. اما موفقیت عملی آن نیازمند اعتبارسنجی دقیق، توجه به ابعاد اخلاقی و توسعه پژوهش‌های طولی و تطبیقی است.  },
keywords_fa = {ارزیابی پنهان, یادگیری مبتنی‌بر بازی, آموزش, ارزیابی تکوینی},

doi = {10.18502/jmed.v20i1.18988},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1559-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1559-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {RezaeiGazki, Parvin and NooriHekmat, Somayeh and Salajegheh, Mahl},  
title = {Effectiveness Evaluation of "Refining Instruction and Support for Staff in Medical Education" Program on Improving the Knowledge Perspectives of Medical Education Development Office Experts}, 
abstract ={Introduction: The importance of human resources in medical universities has received special attention. Given the vital role of education development office experts in improving the education in medical universities, this study aimed to evaluate the effectiveness of the training program "Refining Instruction and Support for staff in Medical Education" on improving the knowledge and perspectives of medical education development office experts. Method: A quasi-experimental study was designed to implement and evaluate a medium-term program which was developed based on literature review, study of upstream documents, and needs assessment through focus groups with medical education experts. The program consisted of eight training workshops. Which was conducted as a census on 16 experts from the development offices of Kerman University of Medical Sciences. Effectiveness was evaluated through pre-test and post-test. Results: A significant increase in the knowledge of the participants was observed, so that the average scores increased from 2.05 ± 1.87 to 3.75 ± 1.51, with the greatest change observed in the area of ​​guiding gifted students. Also, in this study, the experts' perspective score increased from 73.11 ± 12.83 to 76.83 ± 7.88, indicating a positive change in their perspective towards their role in improving education. Conclusion: These findings emphasize the necessity of specialized training for experts from education development offices and indicate that such programs can strengthen the culture of continuous learning and professional development.  },  
Keywords = {Medical education, continuing education, organizational learning, professional development, Educational Development Office (EDO)},
volume = {20},
Number = {1}, 
pages = {1155-1146}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {ارزیاﺑﯽ اﺛﺮﺑﺨﺸﯽ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ آﻣﻮزﺷﯽ "بهبود آموزش و پشتیبانی کارشناسان در آموزش پزشکی" ﺑﺮ ارﺗﻘﺎء داﻧﺶ و دیدگاه ﮐﺎرﺷﻨﺎﺳﺎن دﻓﺎﺗﺮ ﺗﻮﺳﻌﻪ آﻣﻮزش ﭘﺰﺷﮑﯽ},
abstract_fa ={مقدمه: اهمیت منابع انسانی در سازمان‌ها، به‌ویژه در دانشگاه‌های علوم پزشکی، مورد توجه ویژه‌ای قرار گرفته است. بدلیل نقش حیاتی کارشناسان دفاتر توسعه آموزش در ارتقای کیفیت و عملکرد آموزشی در دانشگاه‌های علوم پزشکی، این مطالعه با هدف ارزیﺎﺑﯽ اﺛﺮﺑﺨﺸﯽ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ آﻣﻮزﺷﯽ "بهبود آموزش و پشتیبانی کارشناسان در آموزش پزشکی" ﺑﺮ ارﺗﻘﺎء داﻧﺶ و دیدگاه ﮐﺎرﺷﻨﺎﺳﺎن دﻓﺎﺗﺮ ﺗﻮﺳﻌﻪ آﻣﻮزش ﭘﺰﺷﮑﯽ انجام شد. روش بررسی: یک مطالعه نیمه‌تجربی برای اجرا و ارزیابی یک برنامه آموزشی میان‌مدت با هدف بهبود دانش و دیدگاه کارشناسان دﻓﺎﺗﺮ ﺗﻮﺳﻌﻪ آﻣﻮزش ﭘﺰﺷﮑﯽ طراحی شد. این برنامه بر اساس بررسی متون، مطالعه اسناد بالادستی و نیازسنجی از طریق گروه‌های متمرکز با متخصصان آموزش پزشکی تدوین گردید. برنامه شامل 8 کارگاه آموزشی بود. که به‌صورت سرشماری بر روی ۱۶ نفر از کارشناسان دفاتر توسعه دانشکده‌ها و بیمارستان‌های دانشگاه علوم پزشکی کرمان انجام شد و اثربخشی مداخله از طریق آزمون‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون مورد ارزیابی قرار گرفت.  نتایج: بعد از مداخلات آموزشی انجام شده، افزایش معناداری در دانش شرکت‌کنندگان مشاهده شد، به‌طوری که میانگین نمرات از1.87 ±۲.۰۵ به 1.51 ± ۳.۷۵ ارتقا یافت، بیشترین تغییر در حوزه هدایت دانشجویان استعدادهای درخشان مشاهده شد. همچنین نمره دیدگاه کارشناسان از 12.83 ± 73.11 به 7.88 ± 76.83 افزایش یافت که نشان‌دهنده تغییر مثبت در دیدگاه آن‌ها نسبت به نقش خود در ارتقای کیفیت آموزش بود. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها بر ضرورت آموزش تخصصی برای کارشناسان دفاتر توسعه آموزش تأکید می‌کنند و نشان می‌دهند که چنین برنامه‌هایی می‌توانند فرهنگ یادگیری مستمر و توسعه حرفه‌ای را تقویت کنند.  },
keywords_fa = {آموزش پزشکی, آموزش مستمر, یادگیری سازمانی, توسعه حرفه‌ای, دفتر توسعه آموزش (EDO)},

doi = {10.18502/jmed.v20i1.18989},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1564-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1564-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Amini, Saee},  
title = {Integrating Medical Education into the National Health Service Delivery System: Achievements and Challenges}, 
abstract ={},  
Keywords = {Integration, Medical Education, Health Service},
volume = {20},
Number = {1}, 
pages = {1158-1156}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {ادغام آموزش علوم پزشکی در نظام ارائه خدمات سلامت کشور: دستاوردها و چالش ها},
abstract_fa ={سازمان بهداشت جهانی[1]، سازمان های بین المللی و مطالعات پژوهشی مختلف همواره بر اهمیت ادغام آموزش پزشکی در نظام ارائه خدمات تأکید کرده اند (1، 2). همچنین مبحث بسیار مهم دیگری که موضوع روز دنیا می‌باشد بحث آموزش پزشکی مبتنی‌بر جامعه[2] است (3). این مبحث تأکید می‌کند که آموزش پزشکی باید مبتنی‌بر نیازهای جامعه و با مشارکت مردم بوده و نباید در خلأ انجام شود. در صورتیکه این اقدامات انجام شود ما شاهد یادگیری مبتنی‌بر شایستگی[3]، یادگیری مبتنی‌بر پیامد[4]، آموزش پزشکی مبتنی بر شواهد[5] و ارتباطات بهتر بین ارائه دهندگان خدمات، بیماران، دانشجویان و سایر ذینفعان خواهیم بود.   [1] World Health Organization [2] Community based Medical Education [3] Competency based Learning [4] Outcome based Learning [5] Evidence based Medicine},
keywords_fa = {ادغام, آموزش پزشکی, خدمات سلامت},

doi = {10.18502/jmed.v20i1.18990},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1547-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1547-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {abdollahi, rez},  
title = {Team Objective Structured Clinical Examination (TOSCE): a key for developing teamwork skills in nursing students}, 
abstract ={},  
Keywords = {Team Objective Structured Clinical Examination (TOSCE), teamwork, nursing student},
volume = {20},
Number = {1}, 
pages = {1160-1159}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {آزمون بالینی ساختار یافته گروهی (تاسکی): کلیدی برای توسعه مهارت های کار تیمی در دانشجویان پرستاری},
abstract_fa ={اجرای آزمون بالینی ساختاریافته گروهی مستلزم برنامه ریزی و هماهنگی دقیق است. اساتید باید سناریوهای بالینی را طراحی کنند که منعکس‌کننده موقعیت‌های واقعی مرتبط با عملکرد پرستاری است، مانند ارزیابی بیمار یا موقعیت‌های واکنش اضطراری. این سناریوها به ایستگاه‌های مختلفی تقسیم می‌شوند که در آن گروه‌های دانشجویی برای مورد ارزیابی قرار گرفتن، بین ایستگاه‌های مختلف می‌چرخند. هر ایستگاه با معیارهای ارزیابی استانداردی همراه است که ابعاد مختلف کار تیمی از جمله ارتباطات، همکاری و حل تعارض را ارزیابی می کند. ارزیابی‌کنندگانی که برخوردها را مشاهده می‌کنند از معیارهای خاصی برای ارائه بازخورد استفاده می‌کنند و از یک فرآیند ارزیابی سیستماتیک برای سنجش توانایی‌های دانشجویان استفاده می‌کنند (3).},
keywords_fa = {This article is a letter to the editor and has no abstract.},

doi = {10.18502/jmed.v20i1.18992},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1543-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1543-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Mahdavifard, Hami},  
title = {From the Static Web to the Metaverse: Evolution in Medical Education}, 
abstract ={},  
Keywords = {medical education - technology - static web - metaverse},
volume = {20},
Number = {1}, 
pages = {1163-1161}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {از وب ایستا تا متاورس: تکامل در آموزش پزشکی},
abstract_fa ={با پیشرفت فناوری در طول سال‌ها، به تدریج فناوری جایگاه ضروری خود را در حوزه آموزش پزشکی پیدا کرده است. این ادغام مدتی پس از انتشار گزارش فلکسنر (Flexner) در سال 1910 شکل گرفت (1). زمانی که گزارش فلکسنر نوشته شد، فناوری، به ویژه در زمینه آموزش، به اندازه امروز توسعه یافته و گسترده نبود. با این حال، توسعه فناوری رایانه در دهه 1960 و شبکه جهانی وب (WWW) در اوایل دهه 1990 راه را برای تحول عمیق و همزمان در ابعاد مختلف آموزش، عملکرد پزشکی، و ارائه مراقبت‌های بهداشتی هموار کرد.},
keywords_fa = {آموزش پزشکی - فناوری - وب ایستا - متاورس},

doi = {10.18502/jmed.v20i1.18993},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1539-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1539-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {alavi, zohreh sadat and heydari, sar},  
title = {Developing Professional Competencies in Medicine: Application of the Triple Jump Model in Problem-Based Learning in Medical Education}, 
abstract ={This study explores developments in medical education with a focus on Problem-Based Learning (PBL) and the Triple Jump Model. PBL emerged as an innovative paradigm at McMaster University, replacing traditional teaching methods by promoting active, student-centered learning. The Triple Jump Model, integrating components of self-directed learning, problem-solving, and structured feedback, provides a framework for comprehensive assessment of professional competencies. Research indicates that combining these two approaches can significantly enhance medical students' cognitive and professional skills. Findings demonstrate the efficacy of this integrated model in facilitating the transfer of theoretical knowledge to clinical practice."  },  
Keywords = {Problem-Based Learning, Triple Jump Model, medical education},
volume = {20},
Number = {1}, 
pages = {1166-1164}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {توسعه شایستگی‌های حرفه‌ای در پزشکی: کاربرد مدل پرش سه‌گام در یادگیری مبتنی بر مسئله در آموزش علوم پزشکی},
abstract_fa ={این مطالعه به بررسی تحولات آموزش پزشکی با تمرکز بر یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) و مدل پرش سه‌گام می‌پردازد. PBL به عنوان پارادایمی نوین در دانشگاه مکمستر شکل گرفت و با جایگزینی روش‌های سنتی، یادگیری فعال و دانشجو‌محور را ترویج نمود. مدل پرش سه‌گام نیز با ترکیب مؤلفه‌های خودراهبری، حل مسئله و بازخورد ساختاریافته، چارچوبی برای ارزیابی جامع شایستگی‌های حرفه‌ای ارائه می‌دهد. بررسی ها نشان می‌دهد تلفیق این دو رویکرد می‌تواند مهارت‌های شناختی و حرفه‌ای دانشجویان پزشکی را به‌طور معناداری ارتقا دهد. نتایج حاکی از اثربخشی این الگو در تسهیل انتقال دانش نظری به عمل بالینی است.  },
keywords_fa = {مدل پرش سه‌گام, یادگیری مبتنی بر مسئله,آموزش پزشکی},

doi = {10.18502/jmed.v20i1.18994},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1562-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1562-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Mirzaei, Masoud and Nouri, Mil},  
title = {Editorial}, 
abstract ={Editorial},  
Keywords = {},
volume = {20},
Number = {2}, 
pages = {1173-1167}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {سخن سردبیر},
abstract_fa ={سخن سردبیر},
keywords_fa = {},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1592-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1592-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Bagheriamiri, Zahra and jouybari, Leila and Mancheri, Hamideh and Mahmoodi-Shan, Gholamrez},  
title = {Review of Successful Educational Programs in the Doctor of Nursing Practice (DNP) in Mental Health}, 
abstract ={Introduction: The Doctor of Nursing Practice (DNP) is an effective strategy for preparing nurses for the advanced level of nursing practice. The United States, as a pioneer in implementing this program, plays an effective role in developing it in other countries. This study was conducted with the aim of introducing successful educational programs in the DNP in psychiatric–mental health nursing. Method: This descriptive-comparative study was conducted in 2025 using Beredy's four-stage model. A search was performed on the websites of reputable and pioneering universities offering this program, including Johns Hopkins University, Rush University, University of Washington, and University of San Francisco in the USA. Then, the components and important indicators of the curricula were analyzed based on the stages of description, interpretation, proximity, and comparison. Results: The curricula of these four schools emphasize fundamental values such as respect, honesty, responsibility, and excellence. These programs, with a focus on evidence-based practice, train nurses who have the ability to diagnose and manage acute and chronic mental disorders and provide effective care and educational services to patients, families, and communities within specialized interdisciplinary teams. Conclusion: The DNP program in these four schools is implemented with the aim of training specialized nurses to provide psychiatric nursing care to patients and their families. Given the growth of the nursing profession and its specialization, utilizing the educational experiences of these schools can serve as a model for implementing this program in Iran and other countries.  },  
Keywords = {Clinical Nursing PhD, Curriculum, Mental Disorders, Psychiatric Nursing},
volume = {20},
Number = {2}, 
pages = {1174-1189}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {بررسی برنامه‌های آموزشی موفق در دوره دکترای بالینی پرستاری سلامت روان},
abstract_fa ={مقدمه: دکترای پرستاری بالینی(DNP) Doctor of Nursing Practice استراتژی مؤثر برای آماده‌سازی پرستاران در پیشرفته‌ترین سطح پرستاری است. ایالت متحده آمریکا، به عنوان پیشگام در اجرای این برنامه ، نقش مؤثری در طراحی و توسعه این برنامه در سایر کشورها دارد. این مطالعه با هدف معرفی برنامه‌های آموزشی موفق در دوره دکترا پرستاری بالینی سلامت روان انجام‌ شد. روش بررسی: این مطالعه توصیفی-تطبیقی با استفاده از الگوی چهار مرحله‌ای Beredy در سال 1404 انجام شد. جست‌وجو در سایت دانشگاه‌های معتبر و پیشگام ارائه‌دهنده این برنامه، از جمله دانشگاه‌های جان هاپکینز، راش، واشنگتن و سان‌فرانسیسکو آمریکا انجام شد. سپس اجزا و شاخص ‌های مهم برنامه‌های درسی بر اساس مراحل توصیف، تفسیر، همجواری و مقایسه تحلیل شدند. نتایج: در برنامه‌ آموزشی این چهار دانشکده بر ارزش‌های بنیادین مانند احترام، صداقت، مسئولیت‌پذیری و تعالی تأکید شده‌است. این برنامه‌ها با محوریت عملکرد مبتنی بر شواهد، پرستارانی تربیت می‌کنند که توانایی تشخیص و مدیریت اختلالات روانی حاد و مزمن را داشته و در تیم‌های تخصصی بین‌رشته‌ای، خدمات مراقبتی و آموزشی مؤثری به بیماران، خانواده‌ها و جوامع ارائه می‌دهند. نتیجه‌گیری: برنامه دکترای بالینی پرستاری در این چهار دانشکده با هدف تربیت پرستاران متخصص برای ارائه مراقبت‌های روانپرستاری به بیماران و خانواده‌هایشان اجرا می‌شود. با توجه به رشد حرفه پرستاری و تخصصی شدن آن استفاده از تجربیات آموزشی این دانشکده‌ها می‌تواند الگویی برای اجرای این برنامه در ایران و سایر کشورها باشد.  },
keywords_fa = {دکترای بالینی پرستاری, کوریکولوم, اختلالات روانی, روان‌پرستاری},

doi = {10.18502/jmed.v20i2.19723 },
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1576-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1576-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Salarian, Samane and Mosavi, Seyed mohammad-mahdi and Owlia, Fatemeh},  
title = {Compliance of Pediatric Dental Treatments of Yazd Dental Students with the Educational Curriculum}, 
abstract ={Introduction: The educational process becomes effective when the intended objectives are achieved during or after the training, and the final results are obtained. Evaluating a program's quality and determining its success and effectiveness requires assessment. This study examined the alignment of pediatric dental treatments performed by students at the Yazd Faculty of Dentistry with the requirements outlined in the dental curriculum from 2022–2024. Method: After preparing a researcher-made checklist based on the required items of the dental curriculum and collecting educational logbooks for practical Pediatric Dentistry courses 1, 2, and 3, the treatments performed by students in the pediatric department , which were recorded by a trained final-year student under the supervision of a pediatric dentistry specialist, were examined and compared with the educational curriculum approved by the Ministry of Health and Medical Education, and the achievement of educational objectives was determined. Results: Among the 1,173 treatments performed by 149 students across the three pediatric units, 364 treatments (31%) aligned with the educational curriculum. The level of alignment showed a significant difference based on the type of admission quota, the type of pediatric unit, and the type of treatment performed (p<0.05). However, no significant relationship was found between gender and the level of alignment (P-value = 0.617). Conclusion: The overall alignment of treatments indicated that a substantial portion of the performed treatments did not comply with the educational curriculum requirements. This study revealed significant gaps between clinical performance and the educational curriculum objectives in the pediatric departments of Yazd Dental School.  },  
Keywords = {Curriculum evaluation, Dental education, Evaluation, Logbook, Pediatric},
volume = {20},
Number = {2}, 
pages = {1190-1201}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {تطابق درمان‌های دندانپزشکی اطفال دانشجویان دندانپزشکی یزد با کوریکولوم آموزشی},
abstract_fa ={مقدمه: فرآیند آموزش زمانی مفید واقع می گردد که طی آموزش و یا پس از آن، اهداف مورد نظر محقق شده و یا نتایج نهایی فراهم گردد. کسب اطلاع در مورد کیفیت برنامه و میزان موفقیت و مفید بودن آموزش مستلزم ارزشیابی است. این مطالعه به منظور بررسی تطابق درمان‌های اطفال انجام شده توسط دانشجویان دانشکده دندانپزشکی یزد با موارد تعیین شده در کوریکولوم دندانپزشکی در سال 1401 تا 1403 بود. روش بررسی: پس از تهیه چک لیست محقق ساخته بر اساس موارد الزامی کوریکولوم دندانپزشکی و جمع‌آوری لاگ‌بوک‌های آموزشی بخش اطفال واحد های 1و2و3 عملی انجام شده دانشجویان در بخش اطفال توسط دانشجوی سال آخر آموزش دیده بود که تحت نظر متخصص دندانپزشکی اطفال بررسی شد و با آیین‌نامه آموزشی دندانپزشکی مصوب وزارت بهداشت و درمان وآموزش پزشکی مقایسه شد و میزان تحقق اهداف آموزشی مشخص شد. نتایج: وضعیت تطابق درمان‌های انجام شده توسط 149 دانشجو در 3 واحد بخش اطفال با کوریکولوم آموزشی از 1173 درمان انجام شده 364 مورد (31%) بود. میزان تطابق درمانها بر حسب نوع سهمیه ورودی ،نوع واحد اطفال و نوع درمان انجام شده؛تفاوت معناداری (05/0p<) داشت ولی جنسیت (617/0 P-value =) رابطه معناداری با میزان تطابق نداشت. نتیجه‌گیری: میزان تطابق کلی درمان‌ها نشان داد بخش قابل‌توجهی از درمان‌های انجام‌شده با الزامات کوریکولوم آموزشی همخوانی نداشتند. این مطالعه شکاف‌های قابل توجهی را در همسویی عملکرد بالینی و اهداف کوریکولوم آموزشی در بخش های کودکان دانشکده دندانپزشکی یزد نشان داد.  },
keywords_fa = {ارزیابی کوریکولوم , آموزش دندانپزشکی, ارزیابی, لاگ‌بوک, اطفال},

doi = {10.18502/jmed.v20i2.19724},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1554-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1554-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Heydari, Sara and DehghaniAshkezari, Amir and Bakhshi, Fatemeh},  
title = {A Step-by-Step Design of a Nursing Educational Escape Room: An Innovative Experience in Team-Based Cardiopulmonary Resuscitation Training Process}, 
abstract ={Introduction: Mastering team-based skills in cardiopulmonary resuscitation (CPR) is a critical requirement for nursing students. Traditional teaching methods often fail to promote active participation, hands-on learning, and team cohesion. This study presents a novel experience in the structured design and pilot implementation of an educational escape room to improve CPR team management skills. Method: This study was conducted based on the four-phase Gordillo model, including design, development, implementation, and evaluation. In the design phase, learning objectives were identified through expert interviews. In the development phase, puzzles were created with the participation of a focus group, based on Bloom's taxonomy and the basic life support algorithm. In the implementation phase, the game was piloted with sixth-semester students. In the evaluation phase, participants' satisfaction and feedback were collected and analyzed. Results: In this study, team resuscitation learning objectives were formulated in three domains: cognitive, psychomotor, and affective, and the escape room puzzles were designed accordingly.  A linear structure, a hospital crisis theme, and the use of scored clues were key features. The pilot test showed that the game was feasible, motivating, and effective in enhancing cooperation and the practical understanding of concepts. Conclusion: The step-by-step design of an educational escape room focused on team-based CPR management demonstrated that this approach can provide a simulated, interactive, and goal-oriented environment to enhance rapid decision-making, effective communication, and role-playing within a team. Documenting this experience provides a practical basis for developing game-based learning in nursing education and interprofessional teams.  },  
Keywords = {Educational escape room, nursing education, team-based learning, cardiopulmonary resuscitation, game-based learning},
volume = {20},
Number = {2}, 
pages = {1202-1217}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {طراحی گام به گام یک اتاق فرار آموزشی پرستاری: تجربه ای نوین در یادگیری فرایند تیم محور احیای قلبی ریوی},
abstract_fa ={مقدمه: آموزش مهارت‌های تیمی در احیای قلبی ریوی از الزامات اساسی در تربیت پرستاران توانمند است. روش‌های آموزشی سنتی معمولاً مشارکت فعال، یادگیری عملی و انسجام تیمی را به‌طور مؤثر پوشش نمی‌دهند. با توجه به ظرفیت روش‌های نوین مانند بازی‌های آموزشی، این مقاله تجربه‌ای نوین در طراحی و اجرای یک اتاق فرار آموزشی برای آموزش مدیریت تیمی احیای قلبی ریوی را شرح می‌دهد. روش بررسی: این پژوهش بر اساس الگوی چهار فازی Gordillo شامل طراحی، ساخت، اجرا و ارزشیابی انجام شد. در فاز طراحی، اهداف آموزشی با مصاحبه از خبرگان تعیین شد. در فاز ساخت، معماها با مشارکت گروه کانونی و براساس طبقه‌بندی بلوم و الگوریتم احیای پایه تدوین گردیدند. در فاز اجرا، بازی به‌صورت آزمایشی با دانشجویان ترم ششم برگزار شد. در فاز ارزشیابی، رضایت و بازخورد شرکت‌کنندگان جمع‌آوری و تحلیل شد. نتایج: در این مطالعه، اهداف یادگیری احیای تیمی در سه حیطه شناختی، روانی‌-حرکتی و نگرشی تدوین و معماهای اتاق فرار براساس آن طراحی شد. ساختار خطی، تم بحران بیمارستان و استفاده از راهنماهای امتیازدار از ویژگی‌های کلیدی بودند. اجرای آزمایشی نشان داد بازی قابل اجرا، انگیزه‌بخش و مؤثر در تقویت همکاری و درک کاربردی مفاهیم است. نتیجه‌گیری: طراحی گام‌به‌گام یک اتاق فرار آموزشی با محوریت مدیریت تیمی احیای قلبی ریوی، نشان داد که این رویکرد می‌تواند محیطی شبیه‌سازی‌شده، تعاملی و هدفمند برای تقویت مهارت‌های تصمیم‌گیری سریع، ارتباط مؤثر و نقش‌پذیری در تیم فراهم آورد. مستندسازی این تجربه، مبنایی عملی برای توسعه آموزش بازی‌محور در آموزش پرستاری و تیم‌های بین‌حرفه‌ای ارائه می‌دهد.  },
keywords_fa = {اتاق فرار آموزشی, آموزش پرستاری, یادگیری تیم محور, احیای قلبی ریوی, یادگیری مبتنی بر بازی},

doi = {10.18502/jmed.v20i2.19725 },
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1558-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1558-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Hasanvand, Shirin and Gudarzi, Elham and Hasanvand, Ami},  
title = {Investigating the Effect of Educational Animation on Learning Motivation and Academic Engagement of Medical Students in the Pharmacology Course at Lorestan University of Medical Sciences}, 
abstract ={Introduction: With advances in educational sciences, the use of modern approaches such as blended learning and multimedia tools has gained increasing importance. Video animations, by simplifying complex concepts and enhancing interaction, play a significant role in promoting learners’ motivation and engagement. The present study aimed to investigate the effect of animation on learning motivation and academic engagement among medical students in the pharmacology course. Method: This quasi-experimental study was conducted on 93 medical students at Lorestan University of Medical Sciences. Teaching was delivered in two ways: the control group received traditional lectures, while the intervention group was taught through a blended method combining lectures with animations. Data were collected using standardized questionnaires on learning motivation and academic engagement. In addition, semi-structured interviews were conducted with 10 students from the intervention group. Data analysis was performed using Stata software with appropriate statistical tests, including analysis of covariance and paired t-tests. Results: The findings revealed that the mean score of learning motivation was significantly higher in the intervention group compared to the control group (112.10 vs. 91.25). Similarly, academic engagement showed a remarkable increase in the intervention group (79.67 vs. 54.31; p<0.001). Further analysis indicated that animation improved various aspects, including attention, self-efficacy, satisfaction, and overall academic engagement. Conclusion: The use of animation as an effective multimedia tool in pharmacology education can enhance medical students’ learning motivation and academic engagement. These findings support the application of innovative technologies to improve the quality of medical education.  },  
Keywords = {Animation, Learning, Academic Engagement, Motivation, Medical Students, Medical Education, Pharmacology},
volume = {20},
Number = {2}, 
pages = {1218-1238}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {تأثیر پویانمایی آموزشی بر انگیزش یادگیری و درگیری تحصیلی دانشجویان پزشکی در درس فارماکولوژی در دانشگاه علوم پزشکی لرستان},
abstract_fa ={مقدمه: با پیشرفت علوم آموزشی، بهره‌گیری از روش‌های نوین مانند یادگیری ترکیبی و ابزارهای چندرسانه‌ای اهمیت فزاینده‌ای یافته است. پویانمایی‌های ویدیویی با ساده‌سازی مفاهیم پیچیده و افزایش تعامل، نقش مهمی در ارتقای انگیزه و مشارکت یادگیرندگان دارند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر پویانمایی بر انگیزش یادگیری و درگیری تحصیلی دانشجویان پزشکی در درس فارماکولوژی انجام شد. روش بررسی: این مطالعه نیمه‌تجربی بر روی ۹۳ دانشجوی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی لرستان صورت گرفت. آموزش به دو شیوه انجام شد: در گروه کنترل از روش سنتی سخنرانی و در گروه مداخله از روش ترکیبی سخنرانی همراه با پویانمایی استفاده گردید. داده‌ها با پرسشنامه‌های استاندارد انگیزش یادگیری و درگیری تحصیلی گردآوری شد و برای تکمیل یافته‌ها، با ۱۰ نفر از دانشجویان گروه مداخله مصاحبه نیمه‌ساختاریافته صورت گرفت. تحلیل داده‌ها با نرم‌افزار Stata و آزمون‌های آماری مناسب شامل تحلیل کوواریانس و تی زوجی انجام شد. نتایج: نتایج نشان داد میانگین نمره انگیزش یادگیری در گروه مداخله به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود (۱۱۲.۱۰ در برابر ۹۱.۲۵). همچنین، درگیری تحصیلی در گروه مداخله افزایش چشمگیری داشت (۷۹.۶۷ در برابر ۵۴.۳۱؛ p<0.001). بررسی ابعاد مختلف نیز نشان داد پویانمایی موجب بهبود توجه، خودباوری، رضایت و درگیری تحصیلی شده است. نتیجه‌گیری: استفاده از پویانمایی به‌عنوان ابزاری مؤثر در آموزش فارماکولوژی، می‌تواند انگیزه و درگیری تحصیلی دانشجویان پزشکی را ارتقا دهد و به بهبود کیفیت آموزش پزشکی کمک کند.  },
keywords_fa = {پویانمایی, یادگیری, درگیری تحصیلی, انگیزش, دانشجوی پزشکی, آموزش پزشکی, فارماکولوژی},

doi = {10.18502/jmed.v20i2.19726 },
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1565-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1565-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Rajabi, Mohanna and soltani, raheleh},  
title = {Challenges and Proposed Strategies for Enhancing the Comprehensive Program of Justice, Excellence, and Productivity in Medical Education: A case Study of Arak University of Medical Sciences}, 
abstract ={Introduction: The Comprehensive Program of justice, excellence, and productivity in Medical Education, as the most recent reform initiative in Iran’s higher health education system, is currently being implemented in Iranian medical sciences universities. Identifying the challenges and strategies for improving this program is essential for its successful implementation. This study aimed to explore the challenges and strategies for enhancing this program at Arak University of Medical sciences. Method: This qualitative study was conducted in 2024 with the participation of 17 individuals, including administrators, experts, and members of the working groups of the comprehensive plan for justice, excellence, and productivity in medical education at Arak University of Medical Sciences. Participants were selected purposefully using criterion-based sampling for interviews. The collected data were analyzed using content analysis. Results: Content analysis of the interviews revealed two main themes, seven sub-themes, and 20 categories. The challenges and effective measures for program implementation were the main themes. The challenges of program implementation included three categories: structural, executive, and program-related issues. To enhance this program, intra-organizational interactions, managerial support, informing, and motivational initiatives were identified as effective strategies. Conclusion: The optimal implementation of transformation and innovation programs in medical education at medical sciences universities requires attention to their strengths and weaknesses across different universities. Managers and decision-makers at Arak University of Medical Sciences, other medical sciences universities, and the Ministry of Health and Medical Education can utilize the findings of this study for future planning of medical education transformation and innovation programs. Keywords: reform, innovation, education, medical education, university of medical sciences  Introduction: The Comprehensive Program of justice, excellence, and productivity in Medical Education, as the most recent reform initiative in Iran’s higher health education system, is currently being implemented in Iranian medical sciences universities. Identifying the challenges and strategies for improving this program is essential for its successful implementation. This study aimed to explore the challenges and strategies for enhancing this program at Arak University of Medical sciences. Method: This qualitative study was conducted in 2024 with the participation of 17 individuals, including administrators, experts, and members of the working groups of the comprehensive plan for justice, excellence, and productivity in medical education at Arak University of Medical Sciences. Participants were selected purposefully using criterion-based sampling for interviews. The collected data were analyzed using content analysis. Results: Content analysis of the interviews revealed two main themes, seven sub-themes, and 20 categories. The challenges and effective measures for program implementation were the main themes. The challenges of program implementation included three categories: structural, executive, and program-related issues. To enhance this program, intra-organizational interactions, managerial support, informing, and motivational initiatives were identified as effective strategies. Conclusion: The optimal implementation of transformation and innovation programs in medical education at medical sciences universities requires attention to their strengths and weaknesses across different universities. Managers and decision-makers at Arak University of Medical Sciences, other medical sciences universities, and the Ministry of Health and Medical Education can utilize the findings of this study for future planning of medical education transformation and innovation programs.  },  
Keywords = {reform, innovation, education, medical education, university of medical sciences},
volume = {20},
Number = {2}, 
pages = {1239-1252}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {چالش‌های موجود و راهکارهای پیشنهادی در راستای ارتقای برنامه جامع عدالت، تعالی و بهره‌وری در آموزش علوم پزشکی: مورد مطالعه دانشگاه علوم پزشکی اراک},
abstract_fa ={مقدمه: برنامه جامع عدالت، تعالی و بهره‌وری آموزش علوم پزشکی به‌ عنوان جدیدترین برنامه تحول در نظام آموزش عالی سلامت کشور ایران، در دانشگا‌ه‌های علوم پزشکی در حال اجرا می‌باشد. بدیهی است شناسایی چالش‌ها و راهکارهای ارتقای برنامه بر روی موفقیت اجرای آن در دانشگاه‌های علوم پزشکی تاثیر دارد. هدف این مطالعه، شناسایی چالش‌ها و راهکارهای ارتقای این برنامه در دانشگاه علوم پزشکی اراک می‌باشد. روش بررسی: مطالعه کیفی حاضر در سال 1403، با مشارکت 17 نفر از مسئولین، کارشناسان و اعضای کارگروه‌های برنامه جامع عدالت، تعالی و بهره‌وری آموزش علوم پزشکی در دانشگاه علوم پزشکی اراک انجام شد. این افراد به صورت هدفمند و به روش نمونه‌گیری معیار برای انجام مصاحبه انتخاب شدند. تحلیل داده‌‌های جمع‌آوری شده به روش تحلیل محتوا صورت پذیرفت. نتایج: پس از تحلیل محتوای مصاحبه‌های انجام شده، دو درون‌مایه اصلی، هفت درون‌مایه فرعی و 20 زیرمقوله بدست آمد. چالش‌ها و اقدامات موثر در اجرای برنامه، درون مایه‌های اصلی می‌باشند. چالش‌های اجرای برنامه شامل سه دسته مسائل ساختاری، اجرایی و برنامه‌ای می‌باشند. جهت ارتقای این برنامه، تعاملات درون سازمانی، افزایش حمایت‌های مدیریتی، اطلاع‌رسانی و اقدامات انگیزشی، موثر شناخته شدند.  نتیجه‌گیری: اجرای بهینه برنامه‌های تحول و نوآوری آموزش در دانشگاه‌های علوم پزشکی نیازمند توجه به نقاط قوت و ضعف اجرای آنها در دانشگاه‌های مختلف می‌باشد. مدیران و تصمیم‌گیرندگان در دانشگاه علوم پزشکی اراک، دیگر دانشگاه‌های علوم پزشکی و وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی می‌توانند از نتایج این مطالعه برای برنامه‌ریزی‌های آینده برنامه‌های تحول و نوآوری آموزش پزشکی استفاده نمایند.  },
keywords_fa = {تحول, نوآوری, آموزش, آموزش پزشکی, دانشگاه علوم پزشکی},

doi = {10.18502/jmed.v20i2.19727},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1567-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1567-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Kordnejad, Maedeh and Zamani, Najme and Tousi, Mohammad and Yazdaninejad, Hami},  
title = {Investigating the Effect of the Quality of the Mentoring Program for Senior Students on the Anxiety Level of Anesthesia Students in the Clinical Education Environment}, 
abstract ={Introduction: The clinical education process, especially in sensitive fields like anesthesia has specific complexities. Studies show that traditional clinical education methods face numerous challenges, including instructor time constraints and high student anxiety. Mentoring programs have emerged as an effective strategy to enhance education quality and reduce student stress. In this regard, mentoring programs have been introduced as an effective strategy to improve education quality and reduce student anxiety. This study aimed to investigate the relationship between the quality of mentoring provided by graduate students and anxiety levels of undergraduate anesthesia students in clinical education environment. Method: This cross sectional study was conducted in 2022 on 52 undergraduate anesthesia students in the fourth- and sixth-semesters. A structured peer mentoring program with eight trained mentors was implemented over six weeks. Mentor–mentee characteristics and interactions were recorded and evaluated. Data were collected using demographic, mentoring quality, and Spielberger Anxiety questionnaires, and analyzed with SPSS version 24. Results: The findings indicated that the components of support (p=0.246), counseling (p=0.990), and respect (p=0.318) had the greatest significant impact on reducing student anxiety. Conversely, challenging behaviors by some mentors were associated with increased anxiety (p=0.614). The mean anxiety score was higher in female students (50.1±2.13) and in semester 4 (49±13) compared to other groups. Conclusion: The results indicate a positive effect of the mentoring program by graduate students on reducing anxiety among undergraduate anesthesia students. It seems that expanding this program to other educational centers could be effective in improving the quality of clinical education.  },  
Keywords = {Mentoring, Anxiety, Anesthesia, Clinical Education},
volume = {20},
Number = {2}, 
pages = {1253-1262}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {بررسی تأثیر کیفیت برنامه منتورینگ دانشجویان ارشد بر سطح اضطراب دانشجویان هوشبری در محیط آموزش بالینی},
abstract_fa ={مقدمه: فرآیند آموزش بالینی به ویژه در رشته‌های حساسی مانند هوشبری از پیچیدگی‌های خاصی برخوردار است. مطالعات نشان می‌دهند که روش‌های سنتی آموزش بالینی با چالش‌های متعددی از جمله کمبود زمان مربیان و استرس بالای دانشجویان مواجه است. در این میان، برنامه‌های منتورینگ به‌عنوان یک راهکار مؤثر برای بهبود کیفیت آموزش و کاهش اضطراب دانشجویان مطرح شده‌اند. این مطالعه با هدف تعیین تأثیر کیفیت برنامه منتورینگ دانشجویان ارشد بر سطح اضطراب دانشجویان هوشبری در محیط آموزش بالینی انجام شد. روش بررسی: این مطالعه مقطعی در سال ۱۴۰۱ روی ۵۲ دانشجوی کارشناسی هوشبری ترم ۴ و ۶ اجرا شد. برنامه منتورینگ همسال ساختاریافته با حضور ۸ منتور آموزش‌دیده طی شش هفته برگزار شد. ویژگی‌ها و تعاملات منتور–منتی ثبت و ارزیابی شد. گردآوری داده با پرسشنامه دموگرافیک، کیفیت منتورینگ و اضطراب اشپیل‌برگر انجام و تحلیل آماری با SPSS24 صورت گرفت. نتایج: نتایج نشان داد مؤلفه‌های حمایتگری (0.246p=)، مشاوره (0.990p=) و تکریم (0.318p=) بیشترین تأثیر را در کاهش اضطراب دانشجویان داشتند. در مقابل، رفتارهای چالش برانگیز برخی منتورها با افزایش اضطراب همراه بود (0.614p=). میانگین اضطراب در دانشجویان زن (50.1±2.13) و ترم 4 (49±13) بالاتر از سایرین بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها حاکی از تأثیر مثبت برنامه منتورینگ دانشجویان ارشد بر کاهش اضطراب دانشجویان کارشناسی هوشبری است. با توجه به این نتایج، به نظر می‌رسد گسترش این برنامه به سایر مراکز آموزشی می‌تواند در بهبود کیفیت آموزش بالینی مؤثر باشد.  },
keywords_fa = {منتورینگ, اضطراب, هوشبری, آموزش بالینی},

doi = {10.18502/jmed.v20i2.19728},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1560-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1560-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Mahdavifard, Hami},  
title = {Artificial Intelligence and Objective Structured Clinical Examinations: Using ChatGPT to Clinical Skills Assessment}, 
abstract ={It is an Objective Structured Clinical Examinations for assessing standardized and specific skills that is used worldwide and for all medical specialties by medical schools to help improve the clinical competence and skills of medical students and residents.},  
Keywords = {Medical Education, Objective Structured Clinical Examinations, Artificial Intelligence, ChatGPT},
volume = {20},
Number = {2}, 
pages = {1263-1265}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {هوش مصنوعی و آزمون بالینی ساختارمند عینی: استفاده از ChatGPT برای ارزیابی مهارت‌های بالینی},
abstract_fa ={آزمون بالینی ساختارمند عینی برای ارزیابی مهارت‌های استاندارد شده و مشخص است که در سراسر جهان و برای تمامی تخصصهای پزشکی توسط دانشکده‌های پزشکی برای کمک به برای بهبود توانمندی و مهارت‌های بالینی دانشجویان پزشکی و دستیاران استفاده می‌شود.},
keywords_fa = {آموزش پزشکی, آزمون بالینی ساختارمند عینی,  هوش مصنوعی, چت‌جی‌پی‌تی},

doi = {10.18502/jmed.v20i2.19729},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1556-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1556-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Gharibi, Vahi},  
title = {Challenges and Opportunities of Interprofessional Education in Occupational Health and Safety Engineering: Global Experiences and Localization Strategies for Iran}, 
abstract ={This letter to the editor underscores the critical role of Interprofessional Education (IPE) in enhancing collaborative practice within Occupational Health and Safety (OHS) and HSE fields. Drawing on global evidence, IPE fosters mutual respect, clarifies professional roles (e.g., industrial hygienists, occupational nurses, safety engineers), and improves problem-solving capabilities in complex workplace settings . Successful models from Canada and Europe integrate joint curricula using simulations and problem-based learning, which strengthen soft skills like conflict resolution and teamwork . However, implementing IPE in Iran faces significant barriers, including: Siloed academic structures and rigid curricula, Insufficient technological infrastructure for collaborative learning, Cultural resistance among faculty accustomed to traditional methods, and Scarcity of localized educational resources. To address these challenges, localization strategies emphasize: Curriculum reform to embed interdisciplinary projects, Faculty training in IPE methodologies, Investment in digital platforms (e.g., Virtual IPE/VIPE) , University-industry partnerships for practical training, and Culturally adapted content reflecting Iran’s socio-professional context . Quantitative evidence on IPE’s impact remains limited, but qualitative data indicate improved student confidence and team efficacy . For Iran, aligning these strategies with policy reforms and infrastructure development is vital to harness IPE’s potential in training a versatile OHS workforce.  },  
Keywords = {Interdisciplinary education, occupational health and safety engineering, curriculum localization},
volume = {20},
Number = {2}, 
pages = {1266-1267}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {چالش‌ها و فرصت‌های آموزش بین‌رشته‌ای در مهندسی بهداشت حرفه‌ای و ایمنی:  تجربه‌های جهانی و راهکارهای بومی‌سازی در ایران},
abstract_fa ={آموزش بین‌رشته‌ای (IPE) به‌عنوان راهبردی نوین برای تقویت همکاری تیمی و حل چالش‌های پیچیده در حوزه‌های مهندسی بهداشت حرفه‌ای، ایمنی، و HSE ضروری است. این نامه به سردبیر، با بررسی تجارب جهانی و موانع بومی‌سازی در ایران، نشان می‌دهد که IPE موجب ارتقای مهارت‌های ارتباطی، درک نقش‌های حرفه‌ای (مانند اپیدمیولوژیست‌ها، پرستاران سلامت کار، و مهندسان ایمنی)، و بهبود اثربخشی اقدامات بهداشتی-ایمنی می‌شود. نمونه‌های موفق در دانشگاه‌های کانادا و اروپا، ادغام دوره‌های مشترک با استفاده از شبیه‌سازی و یادگیری مبتنی بر مسئله را تأیید می‌کنند که منجر به تقویت "مهارت‌های نرم" مانند مدیریت تعارض و کار تیمی می‌گردد. با این حال، اجرای IPE در ایران با چالش‌هایی نظیر ساختار سنتی برنامه‌های درسی، کمبود زیرساخت‌های فناوری، مقاومت فرهنگی اساتید، و فقدان منابع آموزشی بومی مواجه است. برای بومی‌سازی اثربخش، راهکارهای پیشنهادی شامل: بازنگری در برنامه‌های درسی جهت گنجاندن پروژه‌های بین‌رشته‌ای، توانمندسازی اساتید از طریق دوره‌های آموزشی تخصصی IPE،توسعه پلتفرم‌های دیجیتال مانند آموزش مجازی بین‌حرفه‌ای، ایجاد شبکه‌های همکاری بین دانشگاه‌ها و صنعت، تولید محتوای منطبق بر فرهنگ ایران است. تحقق این راهکارها نیازمند تغییر نگرش سیاستگذاران و سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌هاست تا همسو با تجارب جهانی، نیروی انسانی کارآمد در حوزه OHS تربیت شود.  },
keywords_fa = {آموزش بین‌رشته‌ای, مهندسی بهداشت حرفه‌ای و ایمنی, بومی‌سازی برنامه درسی},

doi = {10.18502/jmed.v20i2.19730 },
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1566-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1566-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {},  
title = {Editorial}, 
abstract ={},  
Keywords = {},
volume = {20},
Number = {3}, 
pages = {1268-1268}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {سخن سردبیر},
abstract_fa ={},
keywords_fa = {},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1610-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1610-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Hamidian, Mohsen and Mazidimoradi, Afrooz and Jor, Anis and Salehiniya, Hamid and Saravani, Soleiman and Gazmeh, Hananeh and Shahabinia, Zahr},  
title = {Investigating the Academic Adjustment Status and Related Factors in Students of Zabol University of Medical Sciences}, 
abstract ={Introduction: Academic adjustment is a crucial component of student success in the university environment. Identifying the precise factors influencing this adjustment can aid targeted planning in the field of educational psychology. Therefore, this study aimed to evaluate the level of academic adjustment and its related factors among medical sciences students in Zabol, Iran. Method: This descriptive-analytical cross-sectional study was conducted on 220 students. Academic adjustment was measured using the Student Academic Adjustment Questionnaire developed by Farahbakhsh and colleagues. Data analysis was performed with using Independent T-test, analysis of variance, and Pearson’s correlation coefficient at a significance level of less than 0.05. Results: In this study, 57.9% of the participants were female, 90.6% were single, 68.3% resided in student dormitories, 60.9% were enrolled in the Faculty of Nursing, 35.6% were in semesters 7 and 8, and 69.3% were undergraduate students. The mean academic adjustment score was 72.86 ± 11.83, which was significantly higher in males compared to females (P = 0.012). There were no significant differences in academic adjustment scores based on marital status, place of residence, semester, faculty, educational level, or age (P > 0.05). Conclusion: Academic adjustment among these students was at a relatively favorable level, with gender being a significant influencing factor. It appears that focusing educational and counseling programs on enhancing psychological skills and individual adaptability of students can be effective in improving academic adjustment.  },  
Keywords = {Academic Adjustment, Students, Medical Sciences},
volume = {20},
Number = {3}, 
pages = {1269-1279}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {ارزیابی میزان سازگاری تحصیلی و عوامل مرتبط با آن در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی زابل},
abstract_fa ={مقدمه: سازگاری تحصیلی یکی از مؤلفه‌های مهم موفقیت دانشجویان در محیط دانشگاه است. شناسایی دقیق این عوامل می‌تواند به برنامه‌ریزی هدفمند در حوزه روانشناسی آموزشی کمک نماید. بنابراین، این مطالعه با هدف ارزیابی میزان سازگاری تحصیلی و عوامل مرتبط با آن در دانشجویان علوم پزشکی زابل انجام شد. روش بررسی: این مطالعه مقطعی توصیفی- تحلیلی بر روی ۲۲۰ نفر از دانشجویان انجام شد. سازگاری تحصیلی با پرسشنامه سازگاری تحصیلی دانشجویان فرحبخش و همکاران سنجیده شد. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون‌های آماری تی مستقل، آنالیز واریانس و ضریب همبستگی پیرسون در سطح معنی‌داری کمتر از 05/0 انجام شد. نتایج: در این مطالعه 9/57 % از دانشجویان دختر، 6/90 % مجرد، 3/68 % ساکن خوابگاه‌های دانشجویی، 9/60 % در دانشکده پرستاری و 6/35 % در ترم‌های تحصیلی 7 و 8 و 3/69 % در مقطع کارشناسی مشغول به تحصیل بودند. میانگین نمره سازگاری تحصیلی83/11 ± 86/72 بود و در پسران به‌طور معناداری بالاتر از دختران بود (p=0.012). نمره سازگاری تحصیلی بر اساس وضعیت تأهل، محل سکونت، ترم تحصیلی، دانشکده، مقطع تحصیلی و سن، تفاوت معناداری نشان نداد (p>0.05). نتیجه‌گیری: سازگاری تحصیلی در این دانشجویان در سطح نسبتاً مطلوبی قرار داشت و متغیر جنسیت به‌طور معناداری در این زمینه مؤثر بود. به نظر می‌رسد، تمرکز برنامه‌های آموزشی و مشاوره‌ای بر ارتقای مهارت‌های روان‌شناختی و تطابق فردی دانشجویان می-تواند در بهبود سازگاری تحصیلی مؤثر باشد.  },
keywords_fa = {سازگاری تحصیلی, دانشجویان, علوم پزشکی},

doi = {10.18502/jmed.v20i3.20637 },
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1569-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1569-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Sadeghi, Fatemeh and Meraji, Marziyhe and Fazaeli, Somayeh and Kimiafar, Khalil},  
title = {Evaluating the Factors Affecting the Success of E-learning from the Perspective of Students of Mashhad University of Medical Sciences}, 
abstract ={Introduction: With the rapid advancement of science and technology, educational delivery methods havetransformed, and e-learning has expanded. Success in implementing this type of education requires proper planning, design, evaluation, and implementation of online learning environments. Therefore, the present study was conducted to assess the success of e-learning from the perspective of students at Mashhad University of Medical Sciences. Method: This cross-sectional study was conducted in 2023 at Mashhad University of Medical Sciences. Data were collected using a questionnaire assessing the factors affecting the success of e-learning, including 35 items across six domains: student, instructor, educational content, required facilities, management, and rules and regulations. The questionnaire was administered both electronically and in person. Data analysis was performed using SPSS version 20, with linear regression and Bonferroni post-hoc tests. Results: A total of 210 students participated in the study. According to the students, the best performance was related to the student factor, while the instructor factor required the most improvement. The overall score for the status of factors affecting e-learning at the university was 62.4%, indicating a moderately high level of e-learning at the university. Conclusion: Identifying the factors affecting the success of e-learning systems can improve the quality of education. Supporting faculty participation in training programs and developing their e-learning skills can enhance their motivation and effectiveness, thereby strengthening their role in the educational process.  },  
Keywords = {E-learning, university, students, evaluation},
volume = {20},
Number = {3}, 
pages = {1280-1295}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {ارزیابی عوامل موثر بر موفقیت آموزش الکترونیکی از دیدگاه دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی مشهد},
abstract_fa ={مقدمه: با پیشرفت روزافزون علم و فناوری، شیوه‌های ارائه آموزش دچار تحول شده و آموزش الکترونیکی گسترش یافته است. موفقیت در اجرای این نوع آموزش مستلزم برنامه‌ریزی، طراحی، ارزیابی و پیاده‌سازی صحیح محیط‌های یادگیری آنلاین است. ازاین‌رو، مطالعه حاضر با هدف ارزیابی موفقیت آموزش الکترونیکی از دیدگاه دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی مشهد انجام گردید. روش بررسی: پژوهش حاضر یک مطالعه مقطعی که در سال 1402در دانشگاه علوم پزشکی مشهد انجام شده است. ﺑﺮای ﮔﺮدآوری دادهﻫﺎ از ﭘﺮسش نامه ارزیابی عوامل مؤثر بر موفقیت آموزش الکترونیکی شامل 35 سنجه در شش عامل دانشجو، استاد، محتوای آموزشی، امکانات مورد نیاز، مدیریت، قوانین ومقررات استفاده گردید. ابزار به صورت الکترونیکی و حضوری در اختیار دانشجویان قرار گرفت و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار20 spss و آزمون های آماری رگرسیون خطی و آزمون تعقیبی بونفرونی انجام گردید. نتایج: در این مطالعه 210 دانشجو مشارکت نمودند. براساس نظر دانشجویان بهترین عملکرد مربوط به عامل دانشجو و بیشترین نیاز به بهبود مربوط به عامل استاد بود. امتیاز کل وضعیت عوامل مؤثر در دانشگاه، 4/62درصد به دست آمدکه نشان دهنده وضعیت متوسط رو به بالا آموزش الکترونیکی در دانشگاه می باشد. نتیجه‌گیری: شناسایی عوامل مؤثر بر موفقیت سامانه آموزش الکترونیکی می‌تواند کیفیت آموزش را ارتقا دهد. حمایت از مشارکت اساتید در برنامه‌های آموزشی و توسعه مهارت‌های آموزش الکترونیکی می‌تواند انگیزه و کارآمدی آن‌ها را افزایش داده و نقش اساتید را در آموزش تقویت کند.  },
keywords_fa = {آموزش الکترونیکی, دانشگاه, دانشجویان, ارزیابی},

doi = {10.18502/jmed.v20i3.20638 },
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1594-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1594-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Nahardani, Seyedeh Zahra and SoltaniArabshahi, Kamran and zhianifard, akram and rahimian, ne},  
title = {A Framework for Virtual Clinical Education Transformation: A Platform for Resilience in Educational Systems}, 
abstract ={Introduction: E-learning has emerged as a transformative paradigm in medical education, emphasizing educational equity, the elimination of geographical barriers, and lifelong learning. It has become a central focus of higher education policy. The integration of modern educational technologies into clinical education has revealed significant challenges in clinical curriculum design and highlighted the need for faculty members equipped with digital competencies. This study aimed to develop a framework for the transformation of virtual clinical education to enhance the resilience of health education systems. Method: This qualitative study employed a phenomenological approach. In the first phase, the experiences of 26 clinical faculty members with virtual teaching experience from Tehran medical schools were collected through semi-structured interviews and analyzed using the Colaizzi method. In the second phase, a preliminary framework was developed based on the data. In the third phase, the framework was validated and finalized by a panel of 15 expert specialists. Results: Data analysis yielded 842 initial codes, which were clustered into 21 subcategories. These subcategories were then grouped into nine main categories, leading to the emergence of four overarching themes: “Effective Opportunities in E-learning,” “The Complementary Role of E-learning,” “Neglect of the Cultural and Social Dimensions of the Curriculum,” and “Shortcomings of E-learning.” From these results, the Virtual Clinical Education Transformation Framework was developed through an expert panel process. Conclusion: In summary, for the effective utilization of e-learning in medical sciences, it is essential to design curricula using a human-centered and context-based approach. This should both address the cultural and educational needs of learners and reduce existing shortcomings by fostering dynamic interaction and implementing comprehensive support systems.  },  
Keywords = {Virtual Clinical Education, Educational Transformation, Educational System Resilience},
volume = {20},
Number = {3}, 
pages = {1296-1310}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {چارچوب  تحول آموزش بالینی مجازی: بستری برای تاب آوری نظام های آموزشی},
abstract_fa ={مقدمه: یادگیری الکترونیکی به‌عنوان پارادایمی تحول‌آفرین در آموزش پزشکی، با تأکید بر عدالت آموزشی، حذف محدودیت‌های جغرافیایی و یادگیری مادام‌العمر، به یکی از محورهای سیاست‌گذاری آموزش عالی تبدیل شده است. ادغام فناوری‌های نوین آموزشی در آموزش بالینی، چالش‌های طراحی برنامه درسی بالینی و نیاز به اساتید مجهز به مهارت‌های دیجیتال را آشکار ساخته است. این مطالعه با هدف ارائه چارچوب تحول آموزش بالینی مجازی به‌منظور افزایش تاب‌آوری سیستم آموزش بهداشت طراحی شده است. روش بررسی: پژوهش حاضر یک مطالعه کیفی با رویکرد پدیدارشناسی است. در فاز اول، تجربیات 26 نفر اعضای هیأت علمی بالینی دارای سابقه آموزش مجازی در دانشکده‌های پزشکی تهران، از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری و با روش کلایزی تحلیل شد. در فاز دوم، پیش‌نویس چارچوب بر اساس داده‌ها تدوین گردید. در فاز سوم، چارچوب توسط پنل ۱۵ نفره از خبرگان متخصص اعتبارسنجی و نهایی شد. نتایج: بر اساس تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از 842 کد اولیه 21 زیر طبقه به وجود آمد سپس 9 طبقه اصلی از زیر طبقه‌ها و نهایت 4 درون‌مایه: "فرصت‌های اثربخش آموزش الکترونیکی"، "نقش مکمل آموزش الکترونیکی"، "غفلت از بعد فرهنگی و اجتماعی کوریکولوم" و "نارسایی آموزش الکترونیکی" پدیدار گشت. که از این نتایج چارچوب تحول آموزش بالینی مجازی به روش پنل خبرگان استخراج شد. نتیجه‌گیری: درمجموع، برای بهره‌گیری مؤثر از آموزش الکترونیکی در علوم پزشکی، لازم است طراحی کوریکولوم‌ها با رویکردی انسان‌محور و زمینه‌محور انجام شود؛ به‌طوری‌که هم نیازهای فرهنگی و آموزشی فراگیران را پوشش دهد و هم با ایجاد تعامل و پشتیبانی مناسب، نارسایی‌های موجود را کاهش دهد.  },
keywords_fa = {آموزش بالینی مجازی, تحول آموزشی, تاب آوری نظام آموزشی},

doi = {10.18502/jmed.v20i3.20639 },
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1586-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1586-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Mirhossieni, Hamid and Mokhtarezadeh, Mohammad Moein and zamani, najme and Yazdaninejad, Hami},  
title = {From Reward to Memory Consolidation: A Systematic Review of Dopaminergic Mechanisms in Educational Gamification}, 
abstract ={Introduction: Gamification has emerged as a novel strategy to enhance motivation and effectiveness in medical education. However, the neuroscientific underpinnings that explain its efficacy remain largely unexplored. This Systematic review aims to elucidate the dopaminergic mechanisms involved in gamified learning and their link to memory consolidation. Method: For this narrative review, databases including PubMed, Scopus, Web of Science, SID, Irandoc, and Magiran were searched for articles published between 2010 and 2025. Keywords such as "dopamine," "gamification," "memory consolidation," and "Reward Prediction Error" were used. Selected articles underwent screening and were then qualitatively synthesized and analyzed. Results: Findings indicate that the dopaminergic Reward Prediction Error signal drives learning. Dopamine release in response to unexpected rewards enhances memory consolidation by activating the hippocampal-ventral tegmental area (VTA) loop. Gamification elements leverage the brain’s reward system to reinforce learning behavior by engineering these positive RPE signals. Conclusion: It is concluded that gamification is not merely a tool for increasing engagement but rather a cognitive intervention that directly affects learning and memory by utilizing neural reward mechanisms. Medical education designers should move beyond superficial approaches and focus on neuroscientific principles—particularly the creation of uncertainty and surprise in reward delivery—to optimize learning processes.  },  
Keywords = {Gamification, Dopamine, Memory Consolidation, Reward Prediction Error, Medical Education.},
volume = {20},
Number = {3}, 
pages = {1311-1323}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {از پاداش تا تثبیت حافظه: یک مرور سیستماتیک سازوکارهای دوپامینی در یادگیری مبتنی بر بازی‌وارسازی آموزشی},
abstract_fa ={مقدمه: بازی‌وارسازی به عنوان یک راهبرد نوین برای افزایش انگیزش و اثربخشی در آموزش پزشکی مطرح شده است. با این حال، مبانی عصب‌شناختی که اثربخشی آن را تبیین می‌کنند، کمتر مورد واکاوی قرار گرفته‌اند. این مقاله مروری سیستماتیک با هدف تبیین سازوکارهای دوپامینرژیک در یادگیری مبتنی بر بازی‌وارسازی و ارتباط آن با تثبیت حافظه تدوین شده است. روش بررسی: در این مطالعه مروری روایتی، پایگاه‌های اطلاعاتی PubMed, Scopus, Web of Science, SID,Irandoc و Magiran با استفاده از کلیدواژه‌هایی نظیر "بازی‌وارسازی"، "دوپامین"، "تثبیت حافظه"، "خطای پیش‌بینی پاداش" و "آموزش پزشکی" برای مقالات منتشر شده بین سال‌های ۲010 تا ۲۰۲۵ جستجو شدند. مقالات منتخب پس از غربالگری، به صورت کیفی سنتز و تحلیل شدند. نتایج: یافته‌ها نشان می‌دهد سیگنال دوپامینرژیک خطای پیش‌بینی پاداش، یادگیری را هدایت می‌کند. آزادسازی دوپامین در پاسخ به پاداش‌های غیرمنتظره، با فعال‌سازی حلقه هیپوکامپ-مرکز پاداش، فرآیند تثبیت حافظه را تقویت می‌کند. عناصر بازی‌وارسازی با مهندسی این سیگنال‌های دوپامینرژیک خطای پیش‌بینی پاداش مثبت، سیستم پاداش مغز را برای تقویت رفتار یادگیری به کار می‌گیرند. نتیجه‌گیری: نتیجه‌گیری می‌شود که بازی‌وارسازی صرفاً یک ابزار افزایش جذابیت نیست، بلکه یک مداخله‌گر شناختی است که با بهره‌گیری از سازوکارهای عصبی پاداش، به طور مستقیم بر یادگیری و حافظه تأثیر می‌گذارد. طراحان آموزش پزشکی باید از رویکردهای سطحی فراتر رفته و با تمرکز بر اصول علوم اعصاب، به ویژه ایجاد عدم قطعیت و شگفتی در ارائه پاداش، به بهینه‌سازی فرآیندهای یادگیری بپردازند.},
keywords_fa = {بازی‌وارسازی, دوپامین, تثبیت حافظه, خطای پیش‌بینی پاداش, آموزش پزشکی},

doi = {10.18502/jmed.v20i3.20640},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1602-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1602-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Heydari, Sara and Alavi, Zohreh sadat},  
title = {Intelligent Adaptive Learning: An AI-Powered Revolution in Medical Education}, 
abstract ={Medical education in the era of information explosion and rapid technological developments is facing unprecedented challenges. On the one hand, the ever-increasing volume of medical knowledge and on the other hand, the need to train specialized personnel with high cognitive and practical skills has forced educational systems to reconsider traditional methods.},  
Keywords = {Intelligent Adaptive Learning, AI, Medical Education},
volume = {20},
Number = {3}, 
pages = {1324-1327}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {یادگیری تطبیقی هوشمند: انقلابی در آموزش پزشکی با هوش مصنوعی},
abstract_fa ={آموزش علوم پزشکی در عصر انفجار اطلاعات و تحولات سریع فناورانه با چالش‌های بی‌سابقه‌ای مواجه است. از یک سو، حجم روزافزون دانش پزشکی و از سوی دیگر، نیاز به تربیت نیروهای متخصص با مهارت‌های شناختی و عملی بالا، نظام‌های آموزشی را ناگزیر به بازنگری در روش‌های سنتی کرده است.  },
keywords_fa = {یادگیری تطبیقی, آموزش پزشکی, هوش مصنوعی},

doi = {10.18502/jmed.v20i3.20641},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1574-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1574-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Keshavarz, Elahe},  
title = {A Reflection on the Necessity of Integrating the Cognitive and Affective Dimensions of Learning in Basic Science Education}, 
abstract ={Carefully designed instructional strategies can reconstruct learners' incorrect cognitive models during the learning process. This reconstruction involves identifying and correcting misconceptions that may prevent accurate understanding of new concepts. Reconstructing the cognitive model, which entails conceptual change, encourages learners to adjust new mental models and create more scientific and accurate understanding and cognition.},  
Keywords = {Cognitive, Basic medical science, Affection, Learning},
volume = {20},
Number = {3}, 
pages = {1328-1330}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {تأملی بر ضرورت یکپارچگی ابعاد شناختی و عاطفیِ یادگیری در آموزش علوم پایه},
abstract_fa ={استراتژی‌های آموزشی با طراحی دقیق می‌توانند مدل شناختی نادرست فراگیران را طی فرایند یادگیری بازسازی نمایند. این بازسازی شامل تشخیص و رفع تصورات غلطی است که ممکن است مانع درک دقیق مفاهیم جدید شوند. بازسازی مدل شناختی که در پی خود تغییر مفهومی را به دنبال دارد، فراگیران را به تنظیم مدل‌های ذهنی جدید و ایجاد درک و شناخت علمی‌تر و دقیق‌تر ترغیب می¬کند.    },
keywords_fa = {شناخت, علوم پایه پزشکی, عواطف, یادگیری},

doi = {10.18502/jmed.v20i3.20642 },
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1600-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1600-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Shojaeifar, Fahimeh},  
title = {Improving clinical competence of nursing students in intensive care unit internships with: Mini-CEX: A three-year experience report}, 
abstract ={In recent years, there has been increased attention to performance-based assessment methods in nursing education, particularly tools that enhance learning in the real-world context of care by providing immediate feedback. The intensive care unit is an ideal environment for the use of direct observation tools due to the complexity of the conditions and the need for rapid decision-making. One effective tool in this area is the Brief Clinical Assessment Exercise; a short-term, formative tool that assesses students' performance in a real clinical setting with feedback, and studies have shown it to be effective in improving clinical skills, self-confidence, and professional thinking.},  
Keywords = {Clinical competence, intensive care unit, nursing students, Mini Clinical Evaluation Exercise},
volume = {20},
Number = {3}, 
pages = {1331-1333}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {ارتقای شایستگی بالینی دانشجویان پرستاری در کارآموزی بخش مراقبت ویژه با: Mini-CEX  گزارش تجربه سه‌ساله},
abstract_fa ={در سال‌های اخیر، توجه به روش‌های ارزشیابی مبتنی بر عملکرد در آموزش پرستاری افزایش یافته است؛ به‌ویژه ابزارهایی که یادگیری در بستر واقعی مراقبت و با ارائه بازخورد آنی تقویت می‌کنند. بخش مراقبت ویژه  به‌دلیل پیچیدگی شرایط و نیاز به تصمیم‌گیری سریع، محیطی ایده‌آل برای به‌کارگیری ابزارهای مشاهده مستقیم است. یکی از ابزارهای مؤثر در این حوزه، تمرین ارزیابی بالینی کوتاه  است؛ ابزاری کوتاه‌مدت و تکوینی که عملکرد دانشجویان را در محیط بالینی واقعی با بازخورد ارزیابی می‌کند و مطالعات نشان داده‌اند در ارتقای مهارت‌های بالینی، اعتمادبه‌نفس و تفکر حرفه‌ای مؤثر است.  },
keywords_fa = {شایستگی بالینی, بخش مراقبت ویژه, دانشجویان پرستاری, تمرین ارزیابی بالینی کوتاه},

doi = {10.18502/jmed.v20i3.20643 },
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1604-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1604-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Mirzaei, Masou},  
title = {Editorial}, 
abstract ={},  
Keywords = {},
volume = {20},
Number = {4}, 
pages = {1334-1334}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {سخن سردبیر},
abstract_fa ={},
keywords_fa = {},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1617-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1617-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2026}  
}

@article{ 
author = {saadat, maryam and Pirayeh, Nahid and Monjezi, Saeideh and Hessam, MASUMEH and Mofateh, Razeieh and Khajehali, Nasrin and Orakifar, Neda and Molhemi, Farshad and Behdarvandan, Amin and Nassaj, Gholamhossei},  
title = {Design and Evaluation of an Electronic Portfolio for Master of Physiotherapy Students: A Mixed-Methods Study}, 
abstract ={Introduction: Given the limitations of traditional assessment methods and the need to foster critical thinking and problem-solving skills, this study aimed to design and evaluate an electronic portfolio for master of physiotherapy students and to examine its impact on their satisfaction and experiences Method: In this quasi-experimental study, an electronic portfolio was designed encompassing four competency areas: educational, research, clinical skills, and professional ethics. A total of 20 first-year students enrolled at Ahvaz Jundishapur University of Medical Sciences were purposefully selected over two consecutive years and completed the portfolio for three semesters. Satisfaction was measured using a researcher-made questionnaire, and semi-structured interviews conducted on 10 participants Results: Students’ satisfaction with the implementation of the electronic portfolio was high (33.74 out of 40). The highest satisfaction score related to establishing an effective link between theory and clinical practice, whereas the lowest related to receiving feedback from instructors and software facilities. Qualitative analysis of the interviews yielded three main themes namely: "transformation in learning", "integration of theory and practice", and "executive challenges". Conclusion: The electronic portfolio is a valuable tool for competency-based assessment in postgraduate education. By facilitating active learning, providing continuous feedback, and linking theoretical knowledge with practical experience, it can be effectively utilized for MSc physiotherapy students. Therefore, it is recommended that this system be integrated into the curriculum as a replacement for traditional methods to pave the way for active, student-centered learning. However, the sustainable effectiveness of this method relies on changing attitudes toward assessment and providing supportive infrastructure.  },  
Keywords = {Educational evaluation, Electronic Portfolio, Physiotherapy, satisfaction},
volume = {20},
Number = {4}, 
pages = {1335-1347}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {طراحی و ارزشیابی پورتفولیوی الکترونیکی در دانشجویان کارشناسی ارشد فیزیوتراپی: یک مطالعه ترکیبی},
abstract_fa ={مقدمه: با توجه به محدودیت‌های روش‌های سنتی ارزشیابی در رشد تفکر انتقادی و نیاز به پرورش فراگیرانی با این مهارت ها، این مطالعه با هدف طراحی و ارزشیابی پورتفولیوی الکترونیکی برای دانشجویان کارشناسی ارشد فیزیوتراپی و بررسی تأثیر آن بر رضایتمندی و تجارب دانشجویان در استفاده از آن می پردازد. روش بررسی: در این مطالعه نیمه‌تجربی، پورتفولیوی الکترونیکی در چهار حوزه توانمندی های آموزشی، پژوهشی، بالینی و اخلاق حرفه‌ای طراحی گردید. 20 دانشجوی سال اول کارشناسی ارشد فیزیوتراپی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز در دو سال متوالی به ‌صورت هدفمند انتخاب و طی سه ترم از آن استفاده نمودند. رضایتمندی با استفاده از پرسشنامه محقق‌ساخته سنجیده شد. همچنین مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با ۱۰ شرکت‌کننده انجام گردید. یافته‌ها: رضایتمندی دانشجویان از اجرای پورتفولیوی الکترونیکی در سطح بالایی (74/33 از 40) قرار داشت. بیشترین رضایت مربوط به ایجاد ارتباط مؤثر بین تئوری و عملکرد بالینی و کمترین مربوط به دریافت بازخورد از مربیان و تسهیلات نرم ‌افزاری بود. از تحلیل کیفی مصاحبه ها سه درون مایه اصلی "تحول در یادگیری"، "یکپارچگی تئوری و عمل" و "چالش‌های اجرایی" استخراج شد. نتیجه‌گیری: پورتفولیوی الکترونیکی ابزاری ارزشمند برای ارزشیابی مبتنی بر شایستگی در تحصیلات تکمیلی است که با ایجاد یادگیری فعال، ارائه بازخورد مستمر و پیوند بین دانش تئوری و عملی می تواند مورد استفاده قرار گیرد. بنابراین، پیشنهاد می‌شود این سامانه به‌عنوان بخشی از برنامه درسی، جایگزین روش‌های سنتی ارزشیابی شود تا مسیر برای یادگیری فعال و دانشجومحور هموار گردد؛ البته اثربخشی پایدار این روش به تغییر نگرش نسبت به ارزشیابی و تأمین امکانات حمایتی نیز وابسته است.  },
keywords_fa = {ارزشیابی آموزشی, پورتفولیو الکترونیک, فیزیوتراپی, تحصیلات تکمیلی, رضایتمندی},

doi = {10.18502/jmed.v20i4.21726},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1608-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1608-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2026}  
}

@article{ 
author = {GhaedRahmati, Shakiba and ZabihiZazoly, Atefe and HeidariGorji, Ali Morad and Darabinia, Morteza and Zhianifard, Akram},  
title = {The Relationship Between the Level of Reflective Thinking and Empathy with Patients Among Medical Students at Mazandaran University of Medical Sciences}, 
abstract ={Introduction: Reflective thinking and empathy are basic concepts in medical education. Reflection includes a set of mental and attitudinal activities to gain new insight and understanding. Empathy is also an attempt to understand the thoughts and feelings of others. Therefore, this study aimed to investigate the relationship between the level of reflective thinking and empathy with patients among medical students at Mazandaran University of Medical Sciences. Method: This cross-sectional (descriptive-analytical) study was conducted during the 2022-2023 academic year among stajers and interns of Mazandaran University of Medical Sciences. Data were collected using the standardized Cambridge Reflective Thinking Questionnaire and the Jefferson Scale of Empathy (Physician version) and were analyzed using Pearson's correlation and the Mann–Whitney test. Results: A total of 350 questionnaires were completed by 180 stajers and 170 interns. Data analysis revealed no statistically significant difference in reflective thinking scores between interns and externs (P= 0.99). Comparison of empathy scores by educational level showed a statistically significant difference between interns and externs, with externs having significantly higher empathy scores than interns (P< 0.03). The results indicated a significant positive correlation between empathy with patients and reflective thinking among the medical students (r= 0.121, P= 0.02). Conclusion: According to the current study, there is a significant correlation between the level of empathy and reflective thinking capacity in medical students. Consequently, planning for educational opportunities to enhance reflective thinking skills from the basic sciences level onward can contribute to promoting students' empathy with patients.  },  
Keywords = {Reflective Thinking, Empathy, Medical, Student},
volume = {20},
Number = {4}, 
pages = {1348-1359}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {ارتباط بین سطح تفکر تأملی و همدلی با بیمار در دانشجویان پزشکی عمومی دانشگاه علوم پزشکی مازندران},
abstract_fa ={مقدمه: تفکر تأملی (یا بازاندیشی) و همدلی از مفاهیم بنیادین آموزش پزشکی هستند. بازاندیشی شامل مجموعه‌ای از فعالیت‌های ذهنی و نگرشی جهت کسب بینش و درک جدید است و همدلی نیز تلاش برای درک افکار و احساسات دیگران است. مطالعه کنونی به بررسی ارتباط بین سطح تفکر تأملی و همدلی با بیمار در دانشجویان پزشکی عمومی دانشگاه علوم پزشکی مازندران پرداخت. روش بررسی: این مطالعه‌ مقطعی (توصیفی-تحلیلی) در سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۲ بر روی دانشجویان کارورز و کارآموز دانشگاه علوم پزشکی مازندران انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های استاندارد تفکر تأملی کمبر و همدلی جفرسون گردآوری و با آزمون‌های آماری همبستگی پیرسون و من‌ویتنی تحلیل شدند. نتایج: در مجموع 350 پرسشنامه تکمیل شد. تحلیل داده‌ها نشان داد که بین نمرات تفکر تأملی (بازاندیشی) دانشجویان اینترن و استاجر اختلاف معنی‌دار آماری وجود نداشت (99/0 = P). مقایسه نمره همدلی دانشجویان به تفکیک مقطع نشان داد که اختلاف معنی‌دار آماری بین نمرات دانشجویان کارورز و کارآموز وجود داشت و کارآموزان در مقایسه با کارورزان نمره همدلی بیشتری داشتند (03/0 >P ). نتایج نشان داد که همبستگی مثبت معنی‌داری بین همدلی با بیمار و بازاندیشی در میان دانشجویان پزشکی وجود داشت (121/0 =r، 2/0 = P). نتیجه‌گیری: مطابق مطالعه کنونی بین سطح همدلی و ظرفیت بازاندیشی در دانشجویان پزشکی عمومی همبستگی معنی‌داری وجود دارد. بنابراین، برنامه‌ریزی برای ایجاد فرصت‌های آموزشی مربوط به تقویت مهارت بازاندیشی از مقاطع پایه، می‌تواند به ارتقای همدلی دانشجویان با بیماران کمک کند.  },
keywords_fa = {بازاندیشی, همدلی, پزشکی, دانشجو},

doi = {10.18502/jmed.v20i4.21727},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1601-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1601-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2026}  
}

@article{ 
author = {malmir, maryam and Yahosseini, Amir Reza and Akbari, Ali},  
title = {Challenges of Applying Critical Thinking in Clinical Decision-Making of Emergency Department Nurses: A Narrative Review Study}, 
abstract ={Introduction: Critical thinking is a core competency in nursing that enables accurate assessment and evidence-based decision-making for the best patient care. Conversely, failure to understand the challenges of developing this skill directly negatively impacts safe professional practice and the quality of patient outcomes. This study aimed to identify the challenges of applying critical thinking in clinical decision-making among emergency department nurses. Method: The present study is a non-systematic narrative review. A search was conducted in quantitative and qualitative sources published until December 17, 2025 in Persian and English languages, without time limits. The evaluation of studies was done by the researchers' judgment based on relevance, quality, and suitability to the research objective. The international databases including Google Scholar, Web of Science, Scopus and PubMed were searched with the keywords; Challenge, Critical Thinking, Clinical Decision Making, and Emergency Department, as well as other databases including Magiran, Ovid and SID with the corresponding Persian keywords. Results: The results showed seven main challenges including; "various ethical challenges", "lack of time", "beginner nurses", "deficits in emotional self-awareness", "traditional educational strategy", "first line of confronting the epidemic", "lack of structural and human resources". Conclusion: Addressing the challenges facing emergency nurses including ethical issues, time constraints, and resource constraints, is essential to improving the quality of provided care. Focusing on addressing these key factors is the main path to improve performance of this group.  },  
Keywords = {Challenge, critical thinking, clinical decision making, emergency department},
volume = {20},
Number = {4}, 
pages = {1360-1369}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {چالش‌های بکارگیری تفکر انتقادی در تصمیم‌گیری بالینی پرستاران بخش اورژانس: یک مطالعه مروری روایتی},
abstract_fa ={مقدمه: تفکر انتقادی یک شایستگی محوری در پرستاری است که ارزیابی دقیق و تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد را برای بهترین مراقبت از بیمار ممکن می‌سازد. در مقابل، عدم درک چالش‌های توسعه این مهارت، مستقیماً بر عملکرد ایمن حرفه‌ای و کیفیت نتایج بیماران تأثیر منفی می‌گذارد. این مطالعه با هدف شناسایی چالش‌های بکارگیری تفکر انتقادی در تصمیم‌گیری بالینی پرستاران بخش اورژانس انجام گردید. روش ‌بررسی: پژوهش حاضر یک مرور روایی غیرنظام‌مند بود. جستجو در منابع کمی و کیفی منتشرشده تا ۱۷ دسامبر ۲۰۲۵ به زبان‌های فارسی و انگلیسی، بدون محدودیت زمانی، انجام گردید. ارزیابی مطالعات با قضاوت پژوهشگران بر اساس ارتباط، کیفیت و تناسب با هدف تحقیق انجام شد. پایگاه‌های بین‌المللی Google، WOS، Scopus، PubMed و Google Scholar با کلیدواژه‌های Challenge، Critical Thinking،Clinical Decision Making  و Emergency Department  و نیز پایگاه‌های Magiran،Ovid  و SID با کلیدواژه‌های فارسی متناظر مورد جستجو قرار گرفتند. یافته‌‌ها: نتایج نشان داد هفت چالش اصلی شامل؛ " چالش­های متنوع اخلاقی" کم بود زمان"، " پرستاران مبتدی"، " کاستی در خودآگاهی هیجانی"، "استراتژی آموزشی سنتی"، "خط اول مواجهه با اپیدمی"، کمبود امکانات ساختاری و انسانی"  هستند. نتیجه‌گیری: چالش های اصلی پیش روی پرستاران اورژانس، شامل مسائل اخلاقی، محدودیت‌های زمانی و کمبود منابع است، برطرف نمودن این چالش ها برای ارتقاء کیفیت مراقبت‌های ارائه شده ضروری می‌باشد. تمرکز بر رفع این عوامل کلیدی، مسیر اصلی بهبود عملکرد در این بخش حیاتی می باشد.  },
keywords_fa = {چالش, تفکر انتقادی, تصمیم گیری بالینی, بخش اورژانس},

doi = {10.18502/jmed.v20i4.21728},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1609-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1609-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2026}  
}

@article{ 
author = {Azizi, Shilan and Yousefi, Hadi and AsadiNoghabi, Fariba and Ebadinejad, Zahra and Boushehri, Elham and Zarei, Aref},  
title = {Effectiveness of Portfolio on the Clinical Learning of Nursing Students in Pediatric Wards}, 
abstract ={Introduction: Effective education requires appropriate feedback and innovative teaching methods. The portfolio approach facilitates self-directed learning by enhancing knowledge and skills. In pediatric nursing clinical education, this method promotes creative thinking, problem-solving, and increases student motivation and engagement. This study aimed to effectiveness of portfolio on the learning of pediatric nursing internships. Method: This study was conducted in three phases (design, implementation, and evaluation) among eighth-semester nursing students at Hormozgan University of Medical Science during two consecutive semesters (2024-2025). The intervention group received portfolio-based education, while the control group received conventional instruction. The intervention was implemented over a three-week training period and focused on the objectives of the course. A portfolio framework was designed based on the nursing curriculum and a needs assessment. Subsequently, students documented their learning evidence and received feedback. The evaluation was performed using the Kirkpatrick model (satisfaction assess questionnaire and portfolio to measure learning). Data were analyzed using SPSS.26. Results: The portfolio group achieved significantly higher scores in specific and general skills, as well as satisfaction, compared to the Control group (p<0.05). The percentage of students achieving an "excellent" rating in specific skills (75% vs. 2.3%) and full satisfaction (75% vs. 6.5%) was significantly higher in the portfolio group (p=0.001). In the portfolio group, learning and satisfaction were significantly higher (p< 0.001, p< 0.05). Conclusion: Portfolio-based education in pediatric nursing internships significantly enhanced student satisfaction and learning outcomes. By providing continuous feedback and fostering self-directed learning, this method improved motivation and clinical skills. Expansion of portfolio in nursing internship programs and conducting training workshops for better implementation are recommended.  },  
Keywords = {Education, Learning, Nurse, Portfolio, Students},
volume = {20},
Number = {4}, 
pages = {1370-1383}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {اثربخشی پورتفولیو بر یادگیری بالینی دانشجویان پرستاری در بخش‎های کودکان},
abstract_fa ={مقدمه: آموزش موثر نیازمند بازخورد مناسب و روش‌های نوین تدریس است. پورتفولیو، با ارتقای دانش و مهارت‌، یادگیری خودراهبر را تسهیل می‌کند. این روش در آموزش بالینی پرستاری‌کودکان، با تاکید بر تفکرخلاق و حل‎مسئله، انگیزه و تعامل دانشجویان را افزایش می‌دهد. مطالعه حاضر با هدف تاثیر پورتفولیو بر یادگیری در کارآموزی پرستاری کودکان انجام شد. روش بررسی: این مطالعه طی سه مرحله طراحی، اجرا و ارزشیابی در دانشجویان ترم هشت پرستاری دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان در دو نیمسال متوالی 1404-1403 انجام شد. گروه مداخله، آموزش مبتنی بر پورتفولیو و گروه کنترل آموزش رایج دریافت کرد. مداخله متناسب با اهداف درس، طی یک دوره آموزشی سه هفته‎ای اجرا شد. ابتدا، چارچوب پورتفولیو براساس کوریکولوم پرستاری و نیازسنجی طراحی شد. سپس، شواهد یادگیری توسط دانشجویان، با نظارت مربیان، مستند و بازخورد دریافت شد. ارزشیابی توسط  مدل کرک‌پاتریک (پرسشنامه رضایت‎سنجی و پورتفولیو برای سنجش یادگیری) انجام گرفت. داده‌ها با نرم‎افزار  SPSS.26 تحلیل شد. نتایج: گروه پورتفولیو در مقایسه با کنترل، نمرات بالاتری در مهارت‌های اختصاصی، عمومی و رضایتمندی کسب کرد (05/0 >p). رتبه مهارت اختصاصی خیلی‎‌خوب (75 درصد در مقابل3/2 درصد) و رضایتمندی‎کامل (75درصد در مقابل 5/6 درصد) درگروه پورتفولیو به‌طور معناداری بیشتر بود (001/0=p). در گروه پورتفولیو یادگیری و رضایتمندی به‌طور معناداری بالاتر بود(001/0>p، 05/0 >p). نتیجه‌گیری: آموزش مبتنی بر پورتفولیوی پرستاری‎کودکان، رضایت و یادگیری دانشجویان را افزایش داد. این روش با ارائه بازخورد مستمر و تقویت یادگیری خودراهبر، انگیزه و مهارت‌های بالینی را بهبود بخشید. گسترش پورتفولیو در برنامه‌های کارآموزی پرستاری و برگزاری کارگاه آموزشی به‎منظور اجرای بهتر، پیشنهاد می‎گردد.  },
keywords_fa = {آموزش, پرستار, پورتفولیو, دانشجویان, یادگیری},

doi = {10.18502/jmed.v20i4.21729},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1597-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1597-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2026}  
}

@article{ 
author = {BagheriSheykhangafshe, Farzin and SavabiNiri, Vahid and Azizrousta, Saba and Bourbour, Zeynab and Farahani, Hojjatollah},  
title = {The Effectiveness of Compassion-Focused Therapy in Social Media Disorders, Depression, and Imposter Syndrome in Medical Students with Academic Burnout}, 
abstract ={Introduction: Academic burnout, as one of the major challenges in educational systems, has numerous negative effects on students’ mental health and academic performance. The present study aimed to investigate the effectiveness of compassion-focused therapy on problematic social media use, depression, and impostor syndrome among students experiencing academic burnout. Materials & Methods: This semi-experimental study employed a pretest-posttest design with experimental and control groups. The statistical population consisted of medical students in Tehran Province during the 2023-2024 academic year. Thirty-four students who scored above 45 on the Academic Burnout Questionnaire were randomly assigned to the intervention group (n= 17) or the control group (n= 17). The research instruments included questionnaires measuring academic burnout, problematic social media use, depression, and impostor syndrome. The intervention group participated in eight 90-minute sessions (one session per week) of compassion-focused therapy, while the control group received no intervention. Data were analyzed using MANCOVA in SPSS-27. Results: The findings indicated that compassion-focused therapy significantly reduced problematic social media use (F = 43.07, p < 0.001, η² = 0.59), depression (F = 57.20, p < 0.001, η² = 0.66), and impostor syndrome (F = 35.92, p < 0.001, η² = 0.55) among students experiencing academic burnout. Conclusion: This study's findings demonstrate the high effectiveness of compassion-focused therapy in improving mental health among students suffering from academic burnout. These results could serve as a foundation for designing and implementing intervention programs in educational environments to prevent the emergence and spread of psychological problems among students.  },  
Keywords = {Compassion-Focused Therapy, Social Media Disorders, Depression, Imposter Syndrome, Academic Burnout},
volume = {20},
Number = {4}, 
pages = {1384-1398}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر اختلال در استفاده از رسانه‌های اجتماعی، افسردگی، و نشانگان وانمودگرایی دانشجویان پزشکی دارای فرسودگی تحصیلی},
abstract_fa ={مقدمه: فرسودگی تحصیلی، به عنوان یکی از چالش‌های جدی در سیستم‌های آموزشی، تأثیرات منفی بسیاری بر سلامت روانی و عملکرد تحصیلی دانشجویان دارد. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر اختلال در استفاده از رسانه‌های اجتماعی، افسردگی و نشانگان وانمودگرایی دانشجویان دارای فرسودگی تحصیلی انجام شد. روش بررسی: روش پژوهش نیمه­تجربی از نوع پیش­آزمون- پس‌­آزمون با گروه آزمایش و کنترل است. جامعه آماری، دانشجویان پزشکی استان تهران در سال تحصیلی 1403-1402 بودند. 34 دانشجو که نمره بالای 45 در پرسشنامه فرسودگی تحصیلی کسب کردند به صورت تصادفی در گروه مداخله (17 نفر) و کنترل (17 نفر) جای‌دهی شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه‌های فرسودگی تحصیلی، اختلال در استفاده از رسانه‌های اجتماعی، افسردگی و نشانگان وانمودگرایی بود. گروه مداخله هشت جلسه 90 دقیقه‌ای (هفته‌ای یک­جلسه) درمان متمرکز بر شفقت را دریافت کردند. در انتها داده‌ها با تحلیل کوواریانس چندمتغیره در SPSS نسخه 27 تحلیل شد. نتایج: یافته‌های پژوهش حاضر نشان داد که درمان متمرکز بر شفقت به صورت معناداری باعث کاهش اختلال در استفاده از رسانه­های اجتماعی (07/43=F، 001/0>P، 59/0=η²)، افسردگی (20/57=F، 001/0>P، 66/0=η²)، و نشانگان وانمودگرایی (92/35=F، 001/0>P، 55/0=η²) در دانشجویان دارای فرسودگی تحصیلی می‌شود. نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش حاضر نشان‌دهنده اثربخشی بالای درمان متمرکز بر شفقت در بهبود جنبه‌های مختلف سلامت روانی دانشجویان مبتلا به فرسودگی تحصیلی است. این یافته­ها می‌تواند به عنوان پایه‌ای برای طراحی و اجرای برنامه‌های مداخله‌ای در محیط‌های آموزشی استفاده شود تا از بروز و گسترش مشکلات روانی در میان دانشجویان جلوگیری شود.  },
keywords_fa = {درمان متمرکز بر شفقت, اختلال در استفاده از رسانه‌های اجتماعی, افسردگی, نشانگان وانمودگرایی, فرسودگی تحصیلی},

doi = {10.18502/jmed.v20i4.21730},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1588-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1588-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2026}  
}

@article{ 
author = {Hamidian, Mohsen and Mazidimoradi, Afrooz and Jor, Anis and Salehiniya, Hamid and Shirdel, Hossein and Gazmeh, Hananeh and Hamidian, Mojtaba and Shahabinia, Zahr},  
title = {Investigation of Factors Affecting Classroom Concentration among Students of Zabol University of Medical Sciences – 2025}, 
abstract ={Introduction: Given the significance of concentration in the classroom for academic progress, this study investigated the factors influencing classroom concentration from the perspective of students at Zabol University of Medical Sciences. Methods: This descriptive-analytical cross-sectional study was conducted in 2025 at Zabol University of Medical Sciences. A total of 240 students were included using stratified sampling. Data were collected via the Mehralizadeh questionnaire on factors affecting students' concentration in the classroom. This questionnaire comprises 25 items assessing factors influencing concentration from the students' viewpoint across three domains: instructor, student, and environment. Data analysis was performed using SPSS software with the independent samples t-test at a significance level of <0.05. Results: The highest concentration score was attributed to the instructor domain (2.81 ± 0.59), followed by the environment domain (2.65 ± 0.77) and the student domain (2.51 ± 0.52). Additionally, the time slots of 10:00–12:00 and 16:00–18:00 were reported as the optimal periods for classes. The results indicated significant gender differences (p < 0.05). In factors such as monotonous instructor voice, differing gender between instructor and student, adequate nutrition prior to class, personal mental preoccupations, reliance on group note-taking, and appropriate classroom lighting and ventilation. Conclusion: Based on the results, concentration levels were moderate and dependent on individual variables. It is recommended that instructors focus on improving interactions with students and providing timely, targeted feedback. Scheduling classes during peak concentration hours and enhancing classroom environmental conditions—such as lighting, ventilation, and ergonomic design—could contribute to increased concentration and reduced mental fatigue.  },  
Keywords = {Factors , Classroom,  Concentration, Students, Medical Sciences.},
volume = {20},
Number = {4}, 
pages = {1399-1410}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {بررسی عوامل مؤثر بر تمرکز کلاس درس در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی زابل -1404},
abstract_fa ={مقدمه: با توجه به اهمیت تمرکز در کلاس در پیشرفت تحصیلی، این مطالعه با هدف بررسی عوامل مؤثر بر تمرکز در کلاس درس از دیدگاه دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی زابل انجام شد. روش بررسی: این مطالعه مقطعی توصیفی-تحلیلی در سال 1404 در دانشگاه علوم پزشکی زابل انجام شد. 240 نفر از دانشجویان به روش نمونه‌گیری طبقه‌بندی‌شده (متناسب با تعداد دانشجویان هر دانشکده) وارد مطالعه شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه 25 سوالی عوامل مؤثر بر تمرکز دانشجویان در کلاس درس مهرعلی زاده و در سه حیطه استاد، دانشجو و محیط جمع آوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از SPSS و آزمون آماری تی مستقل در سطح معنی‌داری کمتر از 05/0 انجام شد. نتایج: بالاترین میزان نمره تمرکز به حیطه استاد(59/0±81/2) تعلق داشت و به ترتیب بعد از آن حیطه محیط(77/0±65/2) و دانشجو(52/0±51/2) قرار گرفت. همچنین ساعت10 تا 12 و 16 تا 18 بهترین زمان برای کلاس گزارش شد. نتایج نشان داد که عواملی چون یکنواخت بودن صدای استاد، جنسیت متفاوت استاد با دانشجو، داشتن تغذیه مطلوب پیش از کلاس، داشتن درگیری فکری فردی، اتکا به گروه جزوه‌نویسی و وجود نور و تهویه مناسب در کلاس به‌طور معنی‌داری بین دو جنس متفاوت است(05>p). نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج، تمرکز در سطح متوسط قرار دارد و وابسته به متغیرهای فردی می‌باشد. پیشنهاد می‌شود که اساتید بر بهبود تعاملات خود با دانشجویان و ارائه بازخورد به‌موقع و هدفمند تمرکز کنند. برگزاری کلاس‌ها در ساعات اوج تمرکز، بهبود شرایط محیطی کلاس‌ها، مانند نورپردازی، تهویه، و طراحی ارگونومیک، می‌تواند به افزایش تمرکز و کاهش خستگی ذهنی کمک کند. کلیدواژه‌ها: تمرکز، کلاس درس، دانشجویان، علوم پزشکی مقدمه: با توجه به اهمیت تمرکز در کلاس در پیشرفت تحصیلی، این مطالعه با هدف بررسی عوامل مؤثر بر تمرکز در کلاس درس از دیدگاه دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی زابل انجام شد. روش بررسی: این مطالعه مقطعی توصیفی-تحلیلی در سال 1404 در دانشگاه علوم پزشکی زابل انجام شد. 240 نفر از دانشجویان به روش نمونه‌گیری طبقه‌بندی‌شده (متناسب با تعداد دانشجویان هر دانشکده) وارد مطالعه شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه 25 سوالی عوامل مؤثر بر تمرکز دانشجویان در کلاس درس مهرعلی زاده و در سه حیطه استاد، دانشجو و محیط جمع آوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از SPSS و آزمون آماری تی مستقل در سطح معنی‌داری کمتر از 05/0 انجام شد. نتایج: بالاترین میزان نمره تمرکز به حیطه استاد(59/0±81/2) تعلق داشت و به ترتیب بعد از آن حیطه محیط(77/0±65/2) و دانشجو(52/0±51/2) قرار گرفت. همچنین ساعت10 تا 12 و 16 تا 18 بهترین زمان برای کلاس گزارش شد. نتایج نشان داد که عواملی چون یکنواخت بودن صدای استاد، جنسیت متفاوت استاد با دانشجو، داشتن تغذیه مطلوب پیش از کلاس، داشتن درگیری فکری فردی، اتکا به گروه جزوه‌نویسی و وجود نور و تهویه مناسب در کلاس به‌طور معنی‌داری بین دو جنس متفاوت است(05>p). نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج، تمرکز در سطح متوسط قرار دارد و وابسته به متغیرهای فردی می‌باشد. پیشنهاد می‌شود که اساتید بر بهبود تعاملات خود با دانشجویان و ارائه بازخورد به‌موقع و هدفمند تمرکز کنند. برگزاری کلاس‌ها در ساعات اوج تمرکز، بهبود شرایط محیطی کلاس‌ها، مانند نورپردازی، تهویه، و طراحی ارگونومیک، می‌تواند به افزایش تمرکز و کاهش خستگی ذهنی کمک کند.  },
keywords_fa = {تمرکز, کلاس درس, دانشجویان, علوم پزشکی},

doi = {10.18502/jmed.v20i4.21731},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1587-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1587-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2026}  
}

@article{ 
author = {Mokhtarezadeh, Mohammad Moei},  
title = {The Role of Artificial Intelligence in Reshaping Teaching and Learning Structures in Medical Education: A Narrative Review}, 
abstract ={Introduction: Artificial intelligence is increasingly influencing teaching, learning, and assessment processes in medical education. Recent advances, particularly in generative AI, have highlighted the limitations of traditional educational models and underscored the need to reconsider educational paradigms and curricula. The aim of this narrative review is to reconfigure the structures of teaching and learning in medical sciences education. Methods: This study was conducted as a narrative review of Persian- and English-language articles published between 2015 and 2025. Relevant studies were retrieved from PubMed, Scopus, Web of Science, SID, Irandoc, and Magiran using keywords related to artificial intelligence, medical education, curriculum, and generative AI. After removing duplicates and independently screening titles, abstracts, and full texts by two reviewers, a total of 15 articles met the inclusion criteria. Data were extracted and analyzed using qualitative thematic content analysis. Results: : Analysis of the selected studies resulted in the identification of five main themes: AI driven innovative learning paradigms, the need for curriculum revision, the educational role of generative AI, stakeholders’ attitudes and readiness, and ethical challenges and considerations. The evidence indicated that AI can enhance personalized learning, clinical simulation, and educational feedback; however, challenges such as algorithmic bias, the generation of inaccurate information, and threats to academic integrity were also frequently reported. Conclusion: Effective integration of AI into medical education requires a systematic, evidence based, and ethics oriented approach, along with targeted curriculum reform to address existing gaps.  },  
Keywords = {Artificial intelligence, Medical education, Curriculum, Generative artificial intelligence},
volume = {20},
Number = {4}, 
pages = {1411-1425}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {نقش هوش مصنوعی در بازآرایی ساختارهای یاددهی، یادگیری در آموزش علوم پزشکی: یک مرور روایتی},
abstract_fa ={مقدمه: هوش مصنوعی به‌طور فزاینده‌ای در حال تأثیرگذاری بر فرآیندهای یاددهی، یادگیری و ارزیابی در آموزش علوم پزشکی است. پیشرفت‌های اخیر، به‌ویژه در حوزه هوش مصنوعی مولد، محدودیت‌های الگوهای آموزشی سنتی را برجسته کرده و ضرورت بازنگری در پارادایم‌های آموزشی و برنامه‌های درسی را نشان می‌دهد. هدف این مرور روایتی، بازآرایی ساختارهای یاددهی، یادگیری در آموزش علوم پزشکی است. روش بررسی: این پژوهش یک مرور روایتی است که مقالات فارسی و انگلیسی منتشرشده در بازه زمانی 2015 تا 2025 را بررسی کرده است. جستجو در پایگاه‌های PubMed، Scopus، Web of Science، SID، Irandoc و Magiran با استفاده از کلیدواژه‌های مرتبط با هوش مصنوعی، آموزش پزشکی، برنامه درسی و هوش مصنوعی مولد انجام شد. پس از حذف موارد تکراری و غربالگری عنوان، چکیده و متن کامل توسط دو پژوهشگر مستقل، در نهایت ۱۵ مقاله واجد شرایط انتخاب شد. داده‌ها استخراج و با استفاده از تحلیل محتوای کیفی تحلیل شدند. نتایج: تحلیل مطالعات منجر به شناسایی پنج تم اصلی شامل پارادایم‌های نوین یادگیری مبتنی بر هوش مصنوعی، ضرورت بازنگری کوریکولوم، نقش آموزشی هوش مصنوعی مولد، نگرش و آمادگی ذی‌نفعان، و چالش‌ها و ملاحظات اخلاقی شد. شواهد نشان داد که هوش مصنوعی می‌تواند یادگیری شخصی‌سازی‌شده، شبیه‌سازی بالینی و بازخورد آموزشی را بهبود بخشد؛ با این حال، چالش‌هایی مانند سوگیری الگوریتمی، تولید اطلاعات نادرست و تهدید صداقت علمی نیز گزارش شده‌اند. نتیجه‌گیری: ادغام مؤثر هوش مصنوعی در آموزش پزشکی مستلزم رویکردی نظام‌مند، مبتنی بر شواهد و اخلاق‌محور و بازنگری هدفمند در برنامه‌های درسی است.  },
keywords_fa = {کلیدواژه‌ها: هوش مصنوعی, آموزش پزشکی, برنامه درسی, هوش مصنوعی مولد},

doi = {10.18502/jmed.v20i4.21732},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1603-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1603-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2026}  
}

@article{ 
author = {Nafei, Zahra and Mirzaei, Masoud and Kalantar, Seyed Mahdi and Dehghan, Hamid Reza and AghaBagheri, Mahdi},  
title = {Reflection-based Methodology: Longitudinal Theme in Undergraduate Medical Education}, 
abstract ={The hegemony of Positivism as a rudimentary paradigm in Iran Education System has led the triangle of Teaching-Learning-Assessment to suffer from the predictability; however, in Postpositivism paradigms like Constructivism, personalized learning is paramount of importance focusing on different learning styles and multiple intelligences. Longitudinal theme regarding ZPD and On-the-Spot Scaffolding intertwining Adab-e Pezeshki (core competencies) as a core credit, Artificial Intelligence as an elective one, and Persian Literature as a general one can pave the ground of Personalized Curriculum of Medicine students and in this regard, the Professional Identity Formation can be nurtured during seven years. The phases of designing, implementing, and evaluating are explained and the documents are available in the Medicine School home page.         },  
Keywords = {},
volume = {20},
Number = {4}, 
pages = {1426-1428}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {روش‌شناسی مبتنی‌بر بازاندیشی: تم طولی در دوره دکتری عمومی رشته پزشکی},
abstract_fa ={در ساختار تحولات علمی، یکی از موارد قابل اهمیت فهم درست پارادایم‌ها است (۱). اگر رفتارگرایی را یکی از انشعابات پارادایم تحصلّی[1] در نظر گیریم که در دوران معاصر به عنوان یکی از پارادایم‌های حاکم بوده است و نکات کلیدی آن را مورد بازاندیشی قرار دهیم به مسائلی چون پیش‌بینی مثلث یاددهی، یادگیری، ارزیابی می‌رسیم که این موارد از طریق اصطلاحاتی چون طرح دوره2، طرح درس و از این دست در عرصه عمل محقق می‌شوند. هرچند فرایند بازاندیشی در مفاهیم رفتارگرایی قابلیت اعمال دارد ولی در پارادایم‌های پساتحصلّی نظیر ساخت‌گرایی3، عرصه بازاندیشی بیشتر فراهم است چون به پیش‌بینی سه‌گانه یاددهی، یادگیری، ارزیابی معتقد نیستند و به یادگیری شخصی سازی‌شده4 بیشتر اهمیت می‌دهند و یادگیری شخصی سازی‌‌شده از طریق برنامه‌درسی شخصی‌سازی‌‌شده امکان تحقق دارد و برنامه‌درسی شخصی‌سازی‌شده با "شکل‌گیری هویت حرفه‌ای"5 در هم تنیده شده‌اند و این موارد می‌تواند در برنامه هفت ساله پزشکی عمومی از طریق طراحی و اجرای تم طولی محقق گردد (۲).  },
keywords_fa = {روش‌شناسی, تم طولی, رشته پزشکی},

doi = {10.18502/jmed.v20i4.21733},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1618-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-1618-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2026}  
}