@article{ 
author = {Shahoei, R. and Hesami, K. and Zaheri, F. and HashemiNasab, L.},  
title = {The experience of graduated midwifery students about clinical education: A phenomenological study}, 
abstract ={Introduction: Improvement and promotion of the quality of clinical education requires continuous assessment of the current situation, and also identifying the strengths and weaknesses. Students' views and ideas as learner can help future planning. This study aims to identify the experiences of midwifery graduates about factors affecting their clinical learning. Methods: A qualitative study using phenomenology approach was conducted. Ten midwifery graduates were selected based on purposive sampling and then interviewed. Data were analyzed by thematic analysis. Results: The extracted conceptual codes were classified into several main concepts. There were two main themes factors facilitating learning and factors preventing learning, and seven sub themes performance of instructor, pre-clinical training, students satisfaction, lack of peripheral facilities, lack of coordination of educational planning and behaviors of health care personnel. Conclusion: Trained human resources and equipment for midwifery educational planning are needed to provide a supportive learning atmosphere and promote the quality of clinical learning.},  
Keywords = {Clinical education, midwifery students, phenomenology, qualitative study},
volume = {8},
Number = {1}, 
pages = {2-13}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {تجارب آموزش بالینی دانشجویان فارغ‌التحصیل مامایی: یک مطالعه پدیدار شناسی},
abstract_fa ={  سابقه و اهداف : بهبود و ارتقاء کیفیت آموزش بالینی مستلزم بررسی مستمر وضعیت موجود، شناخت نقاط قوت و اصلاح نقاط ضعف است که در این مورد نظرات و ایده‌های دانشجویان به عنوان عنصر آموزشی می‌تواند راه گشای برنامه آینده باشد هدف این مطالعه، بررسی تجربیات دانشجویان مامایی فارغ‌التحصیل از عوامل مؤثر بر یادگیری بالینی آنان بود.   روش بررسی: نوع پژوهش حاضر، کیفی با رویکرد فنومنولوژی (پدیده شناسی) است . با ده دانشجوی فارغ‌التحصیل مامایی که با نمونه گیری مبتنی بر هدف انتخاب شده بودند و با آنان مصاحبه شد. معیار ورود به مطالعه، گذراندن امتحان فینال بود. داده‌ها به روش تحلیل درون مایه‌ای مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.   یافته‌ها: متن مصاحبه‌های استخراج شده، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند و کدهای مفهومی از آن استخراج و سپس کدها به چند مفهوم اصلی دسته بندی شدند. مفاهیم منتخب یا درونمایه های اصلی شامل :عوامل تسهیل کننده و باز دارنده یادگیری بودند که عوامل تسهیل کننده یادگیری شامل درونمایه های فرعی: عملکرد مربیان، احساس رضایت دانشجو و آموزش‌های پیش بالینی بود. هم چنین درونمایه عوامل بازدارنده یادگیری شامل درونمایه های فرعی: فقدان تسهیلات و امکانات محیطی، عدم هماهنگی برنامه‌ریزی‌های آموزشی و نحوه برخورد پرسنل بهداشتی درمانی بود.   نتیجه‌گیری: با عنایت به یافته‌های پژوهش، باید شرایط و امکانات و تجهیزات در برنامه‌ریزی‌های مربوط به آموزش مامایی سهیم گردند تا محیطی حمایت کننده برای دانشجو فراهم گردد و منجر به ایجاد تجربه مثبت و گامی مؤثر در راستای ارتقاء کیفیت یادگیری بالینی باشد.},
keywords_fa = {آموزش بالینی، دانشجویان مامایی، پدیده شناسی، مطالعه کیفی},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-257-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-257-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Khazaee, Z. and Khazaee, T. and Namayi, M. H. and Jananeh, E.},  
title = {The effective and preventive factors of taking patients\' history from the viewpoint of the students of Birjand Medical School in 2010-2011}, 
abstract ={Introduction: Taking patients' history and doing physical examinations help physicians to diagnose correctly and treat accordingly. There are several factors which may affect the quality of taking patients' history. This study aims to assess determinants of taking patients' history from the viewpoint of the students of Birjand Medical School. Methods: This descriptive study was carried out in 2010-2011 on all 137 medical trainees and interns studying at Birjand Medical School. To determine the students’ attitudes towards history taking and to evaluate their performance a questionnaire and a check-list were used, respectively. The data analyzed using SPSS software. Descriptive-deductive statistics (T-test) were applied on the data. Results: The average score of the motivational factors was more than the preventive factors. Among the motivational factors, the statement “taking patient history is a basis of proper diagnosis and treatment” (3.58) and among the preventive factors the statement “taking patient history just to evade responsibility”(2.57)had the highest scores. Moreover, there was a significant difference between the performance of trainees and interns in taking and recording patients’ history (P<0.005). Conclusion: Although the students held a positive attitude toward taking patients' history, they didn’t have satisfactory performance in recording disease symptoms, diagnosis and treatment plans this entails more attention. Observation of trainers on the process of history taking may help.},  
Keywords = {Medical students, attitudes, performance, history taking, physical examination},
volume = {8},
Number = {1}, 
pages = {14-21}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {عوامل مؤثر و بازدارنده در گرفتن شرح حال بیمار از دیدگاه دانشجویان پزشکی بیرجند در سال 90-1389},
abstract_fa ={  سابقه و اهداف : اخذ شرح حال کامل و انجام معاینات فیزیکی، به پزشک کمک می‌نماید تا ضمن تشخیص صحیح بیماری، برنامه مراقبت و درمان بیمار را به درستی طراحی کند. با توجه به تأثیر عوامل زیاد در شرح حال نویسی، مطالعه حاضر با هدف بررسی عوامل مؤثر و بازدارنده در گرفتن شرح حال از دیدگاه دانشجویان پزشکی انجام شد.   روش بررسی: این مطالعه توصیفی – مقطعی در سال 90-1389 روی 137 نفر از دانشجویان پزشکی (کارآموز، کارورز) در دانشگاه علوم پزشکی بیرجند انجام شد. برای تعیین دیدگاه دانشجویان از پرسش نامه و بررسی عملکرد آنان از چک لیست محقق ساخته استفاده گردید. دیدگاه دانشجویان به روش سرشماری و عملکرد آنان به صورت تصادفی سیستماتیک مشخص و اطلاعات در نرم افزار SPSS وارد و با آمار توصیفی و استنباطی (T-test) تجزیه و تحلیل شد.   یافته‌ها: میانگین نمره عوامل انگیزشی (40/40) نسبت به عوامل بازدارنده (59/9) برتری داشت. در میان عوامل انگیزشی گزینه «گرفتن شرح حال پایه‌ای برای تشخیص درست و درمان بیمار» بیشترین نمره (58/3) و در میان عوامل بازدارنده گزینه «گرفتن شرح حال تنها برای انجام رفع تکلیف» بیشترین نمره (57/2) را به خود اختصاص داده بود و همچنین تفاوت معنی داری در عمکلرد کارآموزان با کارورزان در گرفتن و ثبت شرح حال وجود داشت (005/0 P< ).   نتیجه‌گیری: علی رغم نگرش مثبت دانشجویان نسبت به عوامل مؤثر در گرفتن شرح حال، عملکرد آنان در ثبت نشانه‌های بیماری و تشخیص و درمان بیماران رضایت بخش نبود که نیازمند توجه و نظارت دقیق اساتید بر فرآیند شرح حال گیری می‌باشد.  },
keywords_fa = {دانشجویان پزشکی، دیدگاه، عملکرد، شرح حال گیری، معاینه فیزیکی},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-138-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-138-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {MoazeniBistegani, M.},  
title = {A comparative study on lecture based versus case based education on teaching general surgery to medical students}, 
abstract ={Introduction : various methods of teaching have different learning outcomes. Using a combination of teaching and training methods of training may boost education. This study compared lecture based and case based teaching as a combined approach in learning general surgery by medical students. Methods: This study was a quasi-experimental performed on two consecutive groups of 33 and 36 students who were studying general surgery course. The two styles of teaching were lecture-based and real case teaching methods. The final exam included twenty multiple choice questions. The mean scores of each group of students were collected and analyzed accordingly with descriptive tests, Fisher’s test and T-test. Results: The mean final mark of students' who received real case based education was 16.8/20 ± 1.8 and for the lecture group was 12.7± 1.7. There was a significant difference between the two groups (P <0.0001). In both groups, there were significant differences in the mean scores of questions with taxonomy two and three, but not in the questions with taxonomy one. Students' evaluation score of the teacher of the real case group increased by 1.7/20 (8.7%) in the case based group compared to the lecture group. Conclusions: Case based teaching of general surgery led to a better outcome and students were more satisfied. It is recommended that case based education of surgery be encouraged.},  
Keywords = {Teaching, taxonomy, lecture, report of a real case},
volume = {8},
Number = {1}, 
pages = {22-29}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {مقایسه تدریس با استفاده از گزارش یک مورد واقعی و سخنرانی در یادگیری درس جراحی عمومی دانشجویان پزشکی},
abstract_fa ={  سابقه و اهداف : روش‌های مختلف تدریس، پیامدها و عملکردهای متفاوتی دارند . از طرفی حجم مهارت‌های مورد نیاز یادگیری دانشجویان زیاد و زمان آموختن آن‌ها کم است. هدف از این مطالعه، مقایسه دو روش تدریس با استفاده از گزارش یک مورد واقعی به عنوان یک رویکرد ترکیبی و سخنرانی در یادگیری درس جراحی عمومی در دانشجویان پزشکی می‌باشد.   روش بررسی: این مطالعه به صورت نیمه تجربی بر روی دو گروه متوالی دانشجویان پزشکی ورودی 88 (33 و 36 نفره) به دو شیوه سخنرانی و گزارش یک مورد واقعی انجام گرفت. در پایان هر دوره، آزمون بیست سؤالی چهار گزینه‌ای که به روش استاندارد تهیه شده بود گرفته شد. سپس نمرات هر دو گروه، با استفاده از آزمون‌های آماری توصیفی، دقیق فیشر و T-TEST مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.   یافته‌ها: میانگین نمرات در گروه تدریس با استفاده از گزارش یک مورد واقعی 79/1 ± 83/16 و در گروه سخنرانی 70/1 ± 69/12 بود که اختلاف معنی داری بین دو گروه وجود داشت. (001/0 P< ) میانگین نمرات در سؤالات با تاکسونومی 2 و 3 در دو گروه اختلاف معنی دار داشتند ولی این اختلاف در سؤالات با تاکسونومی 1 معنی دار نبود. میانگین نمره ارزشیابی مدرس از طرف دانشجویان در گروه گزارش یک مورد واقعی نسبت به گروه سخنرانی 74/1 (70/8% ) افزایش داشت .   نتیجه‌گیری: روش‌های تدریس با رویکرد ترکیبی به واسطه ایجاد یادگیری بهتر باعث افزایش سطح نمرات، به خصوص در مورد سؤالات تفسیری و تحلیلی گردیده و رضایت بیشتری را از جانب دانشجو به همراه دارند .  },
keywords_fa = {تدریس، توکسونومی، سخنرانی، گزارش یک مورد واقعی},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-106-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-106-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Aghili, H. and Yassaei, S. and TaheriMoghadam, Sh. and Mohammadi, S. H.},  
title = {Evaluation of the effect of early clinical exposure on professional attitude of dental students of Shahid Sadoughi University of Medical Sciences in 2011-2012}, 
abstract ={Introduction : Learning dentistry could have many tension and anxieties like encountering to a strange clinical environment. Early clinical exposure (ECE) is supposed to control these stresses. ECE program is an increasingly widespread component of educational curriculum. This study aims to determine the effect of early clinical exposure on the attitude of dental students’ towards dental education and profession. Methods: An analytic study was performed on all 72 dental students studying basic science at Faculty of Dentistry of Shahid Sadoughi University of Medical Sciences consisted of a short term course of introduction to clinical environment in academic year of 2011-2012. Every 12 students attended in an one day ECE course from 8 AM to 1 PM. Students ' attitude towards dental profession and education were assessed by a questionnaire included 25 items before and after the course .For data analysis descriptive paired-t-test was used. Results: All students completed the questionnaires. Students' attitude towards dental education and profession was evaluated. Mean score of students' attitude before and after exposure to clinical environment were 94.6 and 100.5 respectively .Significant differences were found in the students' attitude before and after the course (P=0.001) Conclusion: Based on the results of this study, we found a positive effect of early clinical exposure on attitudes of first and second year dental students. Demographic variations had an effect on the students' attitude .Therefore we suggest that early clinical exposure should be added to educational curriculum of dental students.},  
Keywords = {Early Clinical Exposure, clinical Environment, dental Student},
volume = {8},
Number = {1}, 
pages = {30-44}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {بررسی اثر برخورد زودرس با محیط بالینی بر نگرش حرفه‌ای دانشجویان دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد در سال تحصیلی 91-90},
abstract_fa ={  سابقه و اهداف : تحصیل در رشته دندانپزشکی می‌تواند با تنش‌های متعددی همراه باشد که از جمله آن‌ها برخورد با محیط آموزشی نا آشنای بالینی است. تماس زودرس با محیط بالینی به عنوان یکی از راهکارهای کاهش تنش حرفه‌ای، جهت‌دهی به نگرش دانشجویان و ایجاد انگیزش مطرح شده است. این مطالعه با هدف تعیین تأثیر یک دوره آشنایی با محیط بالینی بر نگرش به حرفه و آموزش پزشکی دانشجویان انجام گرفته است.   روش بررسی: این مطالعه مداخله‌ای روی 72 نفر از دانشجویان علوم پایه دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، به صورت دوره کوتاه مدت آشنایی با محیط بالینی در سال تحصیلی 91 - 90 صورت گرفت. روش نمونه گیری از نوع سرشماری و طول دوره به صورت یک روزه از ساعت 8 صبح تا 1 بعد از ظهر در قالب گروه‌های 12 نفره برگزار شد. نگرش دانشجویان نسبت به حرفه و آموزش دندانپزشکی توسط پرسشنامه‌ای که حاوی 25 سؤال و در قالب مقیاس 5 مرحله‌ای لیکرت طراحی شده بود، در ابتدا و انتهای دوره به صورت خود ایفا سنجیده شد. جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها از آمارهای توصیفی و paired-t-test استفاده شد.   یافته‌ها: کلیه پرسشنامه‌ها توسط دانشجویان تکمیل شد ( Response Rate = 100% ). نگرش دانشجویان نسبت به حرفه و آموزش دندانپزشکی مورد بررسی قرار گرفت و نمره نگرش قبل و بعد از مواجهه با محیط بالینی به ترتیب 57/94 و 54/100 بود که این تفاوت با (001/0 P < ) معنی‌دار بود.   نتیجه‌گیری: در این مطالعه، آثار مثبت مواجهه زودرس بالینی بر نگرش دانشجویان دندانپزشکی سال اول و دوم به حرفه و آموزش دندانپزشکی مشاهده شد و عوامل دموگرافیک روی نگرش دانشجویان اثر داشت و پیشنهاد می‌گردد که برگزاری دوره‌های مواجهه زودرس بالینی به عنوان بخشی از برنامه آموزشی دانشجویان دندانپزشکی در نظر گرفته شود.},
keywords_fa = {برخورد زودرس، محیط بالینی، دانشجویان دندانپزشکی},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-88-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-88-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Roohi, Gh. and Asayesh, H. and Bathai, S. A. and ShouriBidgoli, A. R. and Badeleh, M. T. and Rahmani, H.},  
title = {The relationship between self-efficacy and academic motivation among students of medical sciences}, 
abstract ={Introduction: self-efficacy is referred to individual's beliefs about their abilities to learn and doing significant tasks in life. This study aims to determine the relationship between self-efficacy and academic motivation in a group of medical sciences' students. Methods: In this cross-sectional study 275 students of Golestan University of Medical Sciences (GOUMS) were selected using stratified random sampling method. A questionnaire consists of questions regarding demographic, academic motivation, and self-efficacy beliefs were used to collect data. Pearson correlation coefficients, independent T-Test and one way ANOVA were applied on the data. Results: The average of students’ academic motivation was 30.3±4.0. 50.2 percent of students had self-efficacy higher than average. Self-efficacy had significant correlation with intrinsic motivation sub-scale (r=0.196, P=0.001) and total score of academic motivation scale (r=0.155, P=0.01). There were no significant correlations between self-efficacy and extrinsic motivation (r=0.054, P=0.376) and motivation sub-scale (r=0.104, P=0.08). There was no significant difference between two genders in self-efficacy. Conclusion: Improvement in self-efficacy of medical sciences' students could improve their motivation.  },  
Keywords = {Student, self-efficacy, motivation, university, academic training},
volume = {8},
Number = {1}, 
pages = {45-51}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {ارتباط خود‌کارآمدی و انگیزه تحصیلی در بین گروهی از دانشجویان علوم پزشکی},
abstract_fa ={  سابقه و اهداف : خودکارآمدی به باور­های فرد درباره توانایی‌هایش در یادگیری یا انجام کارهای مهم در زندگی اطلاق می‌شود و یکی از مهم‌ترین عوامل پیش بینی کننده موفقیت در کارها می‌باشد، بنا بر این احتمالاً خودکارآمدی بر عملکرد و موفقیت تحصیلی دانشجویان نیز موثر خواهد بود. این مطالعه با هدف تعیین ارتباط خودکارآمدی و انگیزه تحصیلی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی گلستان انجام شده است.   روش بررسی: در این مطالعه توصیفی-تحلیلی (همبستگی)، تعداد 275 نفر دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی گلستان به طور تصادفی انتخاب شدند. برگه اطلاعات جمعیت شناختی، مقیاس انگیزه تحصیلی و مقیاس باورهای خودکارآمدی به عنوان ابزار گردآوری داده‌ها استفاده شدند. داده‌ها در محیط نرم افزار آماری SPSS 16 با آزمون‌های آماری توصیفی، آزمون تی مستقل، ضریب همبستگی پیرسون و آنالیز واریانس یک طرفه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. در تمامی آزمون‌ها سطح معنی‌داری 05/0 در نظر گرفته شد.   یافته­ها: میانگین و انحراف معیار سن دانشجویان شرکت کننده در این مطالعه، 47/2 ± 97/20 بود. دانشجویان دختر 68 درصد از نمونه را تشکیل می‌دادند. میانگین و انحراف معیار نمرات دانشجویان در مقیاس خودکارآمدی 03/4 ± 28/30 بود و 2/50 درصد از دانشجویان از نظر خودکارآمدی نمره بالاتر از میانگین داشتند. خودکارآمدی با انگیزه درونی و نمره کل مقیاس انگیزه تحصیلی ارتباط معنادار داشت (05/0 > P ). ارتباط نمرات خرده مقیاس­های بی­انگیزگی و انگیزه بیرونی با خودکارآمدی معنی‌دار نبود. دو جنس از نظر نمرات مقیاس خودکارآمدی اختلاف معنی‌داری نداشتند.   نتیجه­گیری: بر اساس یافته­ها، باورهای دانشجویان در مورد توانایی­های خود برای انجام کارها با انگیزه تحصیلی ارتباط دارد و بهبود خودکارآمدی می­تواند سبب بهبود انگیزه تحصیلی دانشجویان شود.},
keywords_fa = {دانشجو، خودکارآمدی، انگیزه تحصیلی، دانشگاه، آموزش دانشگاهی},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-100-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-100-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Rashidi-jahan, Hojat and Saffari, Mohsen and Sanaeinasab, Hormoz and Pakpour, Amir and Khajehazad, Mojtab},  
title = {Learning styles of students of Baqiyatallah University of Medical Sciences in 2012}, 
abstract ={Introduction: Understanding the learning styles of students may help educational planning and improve the learning. This study aims to assess learning styles, and relevant determinants, of students who study in various disciplines of medical sciences at Baqiyatallah University of Medical Sciences (BUMS) in 2012. Methods: In this cross-sectional study, 180 students from BUMS were selected randomly. Data were collected sing the Kolb learning style questionnaire during April/May 2012. One-way ANOVA, Student t-test, Chi-square or Fisher exact tests were used for analyzing the data. Results: The mean age of participants was 29.3±7.0, majority of them were males. The preferred learning styles were diverger (76.7%), accommodator (12.8%), assimilator (7.8%) and converger (2.8%) respectively. The results showed that the factors such as age, sex, marriage status, father and mother education, grade point average (GPA) and academic degree could be important to determine learning style characteristics of students. The findings also indicate that the preferred learning style among the students with different GPAs or academic degrees are not different considerably. Conclusion: Regarding the most preferred leaning style by the, proper planning to address proper teaching styles according to the preferred learning styles is necessary.   },  
Keywords = {learning style, medicine, students},
volume = {8},
Number = {1}, 
pages = {52-64}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {سبک‌های یادگیری در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج) در سال 1391},
abstract_fa ={  سابقه و اهداف : آشنایی با سبک یادگیری دانشجویان می‌تواند نقش قابل توجهی در برنامه‌ریزی درسی اساتید و بهبود یادگیری ایفا نماید. هدف از این مطالعه، ارزیابی سبک‌های یادگیری دانشجویان رشته‌های مختلف علوم پزشکی و شناخت عوامل مؤثر در تعیین سبک یادگیری ایشان بود.   روش بررسی: در این مطالعه مقطعی با استفاده از روش نمونه‌گیری سیستماتیک، تعداد 180 نفر از دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج) از رشته‌های مختلف علوم پزشکی که مشغول تحصیل در مقاطع مختلف بودند، به صورت تصادفی انتخاب گردیدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه سبک یادگیری کولب و پرسشنامه دموگرافیک در اردیبهشت ماه سال 1391 جمع‌آوری گردیدند. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های آماری آنالیز واریانس یک‌طرفه، تی مستقل، کای اسکوئر یا فیشر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. برای انجام تحلیل‌ها از نرم افزار SPSS استفاده گردید.   یافته‌ها: میانگین سنی نمونه‌های پژوهش 03/7 ± 33/29 و بیشتر آن‌ها (80%) مذکر بودند. سبک‌های غالب یادگیری در شرکت کنندگان به ترتیب عبارت بودند از: واگرا (7/76%)، سازگار (8/12%)، جاذب (8/7%) و همگرا (8/2%). نتایج نشان داد، عواملی همچون: سن، جنس، تأهل، محل زندگی، تحصیلات پدر و مادر، معدل و مقطع تحصیلی می‌تواند در تعیین ابعاد سبک یادگیری دانشجویان، به درجات مختلف حائز اهمیت باشد. یافته‌ها همچنین حاکی از آن است که سبک یادگیری غالب در شرکت کنندگان مطالعه در بین افراد دارای معدل‌ها و مقاطع تحصیلی مختلف تفاوت چندانی با یکدیگر ندارند.   نتیجه‌گیری: با توجه به شناخت سبک یادگیری غالب در دانشجویان و رابطه عوامل دموگرافیک با سبک یادگیری، لازم است ضمن توجه به عوامل مؤثر در تعیین سبک یادگیری، برنامه‌ریزی مناسبی برای هماهنگ سازی سبک تدریس متناسب با سبک یادگیری غالب صورت گیرد.},
keywords_fa = {سبک یادگیری، دانشجویان، پزشکی},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-157-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-157-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {vakili, abedin and Teimouri, Maryam and Ghorbani, Raheb},  
title = {Reasons of absence from clinical foundation classes from the viewpoints of medical students of Semnan University of Medical Sciences}, 
abstract ={Introduction : Absence of students from classes can reduce the quality of education and increase the failure rate. The present study aims to assess the reasons of absence from classes in basic sciences from the viewpoints of medical students of Semnan University of Medical Sciences in 2011. Methods: This cross-sectional study was performed using a questionnaire with the participation of medical students who undertook basic sciences' course and BSc. students who studied in year two of the course. A questionnaire containing demographic data and factors influencing on students' absence including teacher, student, educational processing and physical conditions of classrooms was designed. Students completed the questionnaire before starting of lectures in classrooms. Results: The results showed that 39% of students were absent two hours and 22.4% were absent for four hours per course credit and 38.6% said they were not aim to be absent except in emergency situation. at all.   Inappropriate teaching was identified as the main reason for absence (3.53 / 4±1.1) followed by inadequate sleep the night before the class (3.45 / 4±1.33) lack of scholarship in teaching (3.43 / 4±1.21) and lack of self-interest to the field (1.76 / 4±1.13). Conclusion: Education planners should consider factors influencing on absence of students. In faculty recruitment, academic proficiency and scholarship of teaching should also be considered. Moreover, emotional status of students should be noticed.  },  
Keywords = {Absence, students, medical school, opinion, Iran },
volume = {8},
Number = {1}, 
pages = {65-73}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {علل غیبت در کلاس‌های دروس تخصصی از دید دانشجویان دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی سمنان},
abstract_fa ={  سابقه و اهداف : کلاس‌های درس، مکانی برای انتقال تجربیات اساتید به دانشجویان و درک بهتر مطالب درسی است. غیبت دانشجویان در کلاس، می‌تواند باعث افزایش میزان افت تحصیلی گردد. پژوهش حاضر با هدف بررسی دیدگاه دانشجویان دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی سمنان به علل غیبت آن‌ها در کلاس‌های دروس تخصصی در سال 1390 انجام شد.   روش بررسی: در این مطالعه مقطعی، با استفاده از پرسشنامه محقق- ساخته و با مشارکت دانشجویان ترم دوم و بالاتر مقطع علوم پایه پزشکی و کارشناسی دانشکده پزشکی سمنان انجام شد. یک پرسشنامه حاوی مشخصات دموگرافیک و عوامل تأثیرگذار بر غیبت دانشجویان که شامل علل مربوط به استاد، دانشجو، فرآیند آموزشی و شرایط فیزیکی کلاس با مراجعه حضوری محقق قبل از شروع کلاس درس در اختیار دانشجویان قرار گرفت . سؤالات پرسشنامه در مقیاس لیکرت از صفر تا 4 به ترتیب برای پاسخ بسیار کم، کم، متوسط، زیاد، بسیار زیاد نمره گذاری شد.   یافته‌ها: نتایج نشان داد، 39% دانشجویان به ازای هر واحد درسی دو ساعت و 4/22% چهار ساعت غیبت دارند و 6/38% اظهار داشتند غیر از موارد اضطراری اصلاً غیبت نمی‌کنند. مناسب نبودن روش تدریس استاد (1/1 ± 4 / 53/3)، نداشتن خواب کافی در شب قبل از کلاس درس و خستگی ناشی از آن (33/1 ± 4 / 45/3)، و عدم شیوایی بیان استاد (21/1 ± 4 / 43/3)، به ترتیب مهم‌ترین عوامل مؤثر بر غیبت دانشجویان از کلاس بود و عدم علاقه به رشته تحصیلی (13/1 ± 4 / 76/1)، کم‌ترین تأثیر را بر غیبت دانشجویان دارد.   نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، پیشنهاد می‌شود برنامه ریزان آموزشی به عواملی که به عنوان مهم‌ترین عوامل غیبت از کلاس درس توسط دانشجویان مطرح شده توجه نمایند و در جذب اساتید، تسلط علمی، شیوایی بیان را مد نظر قرار داده و در کنار آن وضعیت روحی - روانی دانشجویان نیز توجه کرده تا دانشجویان با رغبت و علاقه بیشتری در محیط‌های آموزشی حاضر گردند.  },
keywords_fa = {غیبت، عقیده، دانشجویان، دانشکده پزشکی، ایران},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-144-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-144-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Karimi, mehr},  
title = {Socially accountable medical education}, 
abstract ={},  
Keywords = {},
volume = {8},
Number = {1}, 
pages = {74-76}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd},
title_fa = {آموزش علوم پزشکی پاسخگو},
abstract_fa ={},
keywords_fa = {},
url = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-93-en.html},  
eprint = {http://jmed.ssu.ac.ir/article-1-93-en.pdf},  
journal = {The Journal of Medical Education and Development},  
issn = {2251-7065}, 
eissn = {2251-8266}, 
year = {2013}  
}