Journal of Medical Education and Development

fa اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر اختلال در استفاده از رسانه‌های اجتماعی، افسردگی، و نشانگان وانمودگرایی دانشجویان پزشکی دارای فرسودگی تحصیلی The Effectiveness of Compassion-Focused Therapy in Social Media Disorders, Depression, and Imposter Syndrome in Medical Students with Academic Burnout روانشناسي Psychology پژوهشي Research مقدمه: فرسودگی تحصیلی، به عنوان یکی از چالش‌های جدی در سیستم‌های آموزشی، تأثیرات منفی بسیاری بر سلامت روانی و عملکرد تحصیلی دانشجویان دارد. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر اختلال در استفاده از رسانه‌های اجتماعی، افسردگی و نشانگان وانمودگرایی دانشجویان دارای فرسودگی تحصیلی انجام شد. روش بررسی: روش پژوهش نیمهتجربی از نوع پیشآزمون- پس‌آزمون با گروه آزمایش و کنترل است. جامعه آماری، دانشجویان پزشکی استان تهران در سال تحصیلی 1403-1402 بودند. 34 دانشجو که نمره بالای 45 در پرسشنامه فرسودگی تحصیلی کسب کردند به صورت تصادفی در گروه مداخله (17 نفر) و کنترل (17 نفر) جای‌دهی شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه‌های فرسودگی تحصیلی، اختلال در استفاده از رسانه‌های اجتماعی، افسردگی و نشانگان وانمودگرایی بود. گروه مداخله هشت جلسه 90 دقیقه‌ای (هفته‌ای یکجلسه) درمان متمرکز بر شفقت را دریافت کردند. در انتها داده‌ها با تحلیل کوواریانس چندمتغیره در SPSS نسخه 27 تحلیل شد. نتایج: یافته‌های پژوهش حاضر نشان داد که درمان متمرکز بر شفقت به صورت معناداری باعث کاهش اختلال در استفاده از رسانههای اجتماعی (07/43=F، 001/0>P، 59/0=η²)، افسردگی (20/57=F، 001/0>P، 66/0=η²)، و نشانگان وانمودگرایی (92/35=F، 001/0>P، 55/0=η²) در دانشجویان دارای فرسودگی تحصیلی می‌شود. نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش حاضر نشان‌دهنده اثربخشی بالای درمان متمرکز بر شفقت در بهبود جنبه‌های مختلف سلامت روانی دانشجویان مبتلا به فرسودگی تحصیلی است. این یافتهها می‌تواند به عنوان پایه‌ای برای طراحی و اجرای برنامه‌های مداخله‌ای در محیط‌های آموزشی استفاده شود تا از بروز و گسترش مشکلات روانی در میان دانشجویان جلوگیری شود.   Introduction: Academic burnout, as one of the major challenges in educational systems, has numerous negative effects on students’ mental health and academic performance. The present study aimed to investigate the effectiveness of compassion-focused therapy on problematic social media use, depression, and impostor syndrome among students experiencing academic burnout. Materials & Methods: This semi-experimental study employed a pretest-posttest design with experimental and control groups. The statistical population consisted of medical students in Tehran Province during the 2023-2024 academic year. Thirty-four students who scored above 45 on the Academic Burnout Questionnaire were randomly assigned to the intervention group (n= 17) or the control group (n= 17). The research instruments included questionnaires measuring academic burnout, problematic social media use, depression, and impostor syndrome. The intervention group participated in eight 90-minute sessions (one session per week) of compassion-focused therapy, while the control group received no intervention. Data were analyzed using MANCOVA in SPSS-27. Results: The findings indicated that compassion-focused therapy significantly reduced problematic social media use (F = 43.07, p < 0.001, η² = 0.59), depression (F = 57.20, p < 0.001, η² = 0.66), and impostor syndrome (F = 35.92, p < 0.001, η² = 0.55) among students experiencing academic burnout. Conclusion: This study's findings demonstrate the high effectiveness of compassion-focused therapy in improving mental health among students suffering from academic burnout. These results could serve as a foundation for designing and implementing intervention programs in educational environments to prevent the emergence and spread of psychological problems among students.   درمان متمرکز بر شفقت, اختلال در استفاده از رسانه‌های اجتماعی, افسردگی, نشانگان وانمودگرایی, فرسودگی تحصیلی Compassion-Focused Therapy, Social Media Disorders, Depression, Imposter Syndrome, Academic Burnout 1384 1398 http://jmed.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1271-4&slc_lang=fa&sid=1 Farzin Bagheri Sheykhangafshe فرزین باقری شیخانگفشه farzinbagheri73@gmail.com Yes Ph.D., Department of Psychology, Faculty of Humanities, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran دکترای تخصصی روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. Vahid Savabi Niri وحید صوابی نیری v.savabi@gmail.com No M.A. in Clinical Psychology, Islamic Azad University, Ardabil Branch, Ardabil, Iran. کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اردبیل، اردبیل، ایران Saba Azizrousta صبا عزیز روستا saba.aziz.psy@gmail.com No M.A. in Clinical Psychology, Islamic Azad University, Ardabil Branch, Ardabil, Iran. کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اردبیل، اردبیل، ایران Zeynab Bourbour زینب بوربور zeynab.bour@gmail.com No M.A. in Clinical Psychology, Islamic Azad University, Garmsar Branch, Garmsar, Iran. کارشناسی ارشدروانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد گرمسار، گرمسار، ایران Hojjatollah Farahani حجت اله فراهانی h.farahani@modares.ac.ir No Associate Professor, Department of Psychology, Faculty of Humanities, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran دانشیار گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران