دوره 20، شماره 3 - ( پاییز 1404 )                   جلد 20 شماره 3 صفحات 1310-1296 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران. ، rahimian.n@iums.ac.ir
چکیده:   (539 مشاهده)
مقدمه: یادگیری الکترونیکی به‌عنوان پارادایمی تحولآفرین در آموزش پزشکی، با تأکید بر عدالت آموزشی، حذف محدودیتهای جغرافیایی و یادگیری مادامالعمر، به یکی از محورهای سیاست‌گذاری آموزش عالی تبدیل شده است. ادغام فناوریهای نوین آموزشی در آموزش بالینی، چالشهای طراحی برنامه درسی بالینی و نیاز به اساتید مجهز به مهارت‌های دیجیتال را آشکار ساخته است. این مطالعه با هدف ارائه چارچوب تحول آموزش بالینی مجازی بهمنظور افزایش تاب‌آوری سیستم آموزش بهداشت طراحی شده است.
روش بررسی: پژوهش حاضر یک مطالعه کیفی با رویکرد پدیدارشناسی است. در فاز اول، تجربیات 26 نفر اعضای هیأت علمی بالینی دارای سابقه آموزش مجازی در دانشکده‌های پزشکی تهران، از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری و با روش کلایزی تحلیل شد. در فاز دوم، پیش‌نویس چارچوب بر اساس داده‌ها تدوین گردید. در فاز سوم، چارچوب توسط پنل ۱۵ نفره از خبرگان متخصص اعتبارسنجی و نهایی شد.
نتایج: بر اساس تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از 842 کد اولیه 21 زیر طبقه به وجود آمد سپس 9 طبقه اصلی از زیر طبقه‌ها و نهایت 4 درون‌مایه: "فرصت‌های اثربخش آموزش الکترونیکی"، "نقش مکمل آموزش الکترونیکی"، "غفلت از بعد فرهنگی و اجتماعی کوریکولوم" و "نارسایی آموزش الکترونیکی" پدیدار گشت. که از این نتایج چارچوب تحول آموزش بالینی مجازی به روش پنل خبرگان استخراج شد.
نتیجه‌گیری: درمجموع، برای بهره‌گیری مؤثر از آموزش الکترونیکی در علوم پزشکی، لازم است طراحی کوریکولوم‌ها با رویکردی انسان‌محور و زمینه‌محور انجام شود؛ به‌طوری‌که هم نیازهای فرهنگی و آموزشی فراگیران را پوشش دهد و هم با ایجاد تعامل و پشتیبانی مناسب، نارسایی‌های موجود را کاهش دهد.
 
متن کامل [PDF 910 kb]   (193 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: آموزش پزشكي
دریافت: 1404/5/28 | پذیرش: 1404/8/7 | انتشار: 1404/9/30

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.