دوره 17، شماره 3 - ( پاییز 1401 )                   جلد 17 شماره 3 صفحات 238-236 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


گروه آموزش پزشکی، مرکز مطالعات و توسعه آموزش علوم پزشکی،دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی شهید صدوقی، یزد، ایران
چکیده:   (2040 مشاهده)
نیازهای مراقبت سلامتی بشر امروزی، بسیار پیچیده­تر از آن است که یک تخصص و یا یک گروه حرفه­ای خاص به تنهایی بتواند پاسخگوی آن باشد، بلکه تیمی منسجم از حرفه­های مختلف علوم با ارتباطاتی مؤثر و سازنده نیاز است تا نیازهای فزاینده بشر در محیطی پیچیده و متأثر از عوامل مختلف مرتفع گردد (1). علاوه بر اهمیت آموزش بین­رشته­ای در ارتقای سلامت جامعه، می­توان گفت همگرایی علوم مکانیزمی را فراهم می­کند تا دانشجویان رشته ­های مختلف را با یادگیری مشارکتی و احترام متقابل آشنا کند (2). عملکرد مشارکتی بین­حرفه­ای به عنوان فرآیندی متشکل از ارتباطات، سبب تصمیم­گیری ­هایی می­شود که موجب هم­افزایی دانش و مهارت­های گروهی می­گردد. عناصر عملکرد مشارکتی شامل مسئولیت پذیری، پاسخگویی، هماهنگی، ارتباط سازنده، همکاری، قاطعیت، استقلال و اعتماد و احترام متقابل است که با هم­افزایی دانش و مهارت حرفه های مختلف، بر بهبود سلامت جامعه و بیماران متمرکز می­باشد (3).
 
واژه‌های کلیدی: همگرایی علوم، آموزش پاسخگو، تجربه
متن کامل [PDF 287 kb]   (606 دریافت)    
نوع مطالعه: نامه به سردبير | موضوع مقاله: آموزش پزشكي
دریافت: 1401/9/2 | پذیرش: 1401/9/2 | انتشار: 1401/9/21

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.